Qawwali (urdu/nowoperski/paszto: قوالی; penjabi/saraiki: ਕ਼ੱਵਾਲੀ, قوالی; hindi: क़व्वाली) - gatunek muzyki charakterystyczny dla Pakistanu, Bangladeszu i północnych Indii (np. w Kaszmirze), związany z mistycznym odłamem islamu – sufizmem. Termin qawwali pochodzi od arabskiego qawl – pewnik. Historia qawwali ma już ponad 700 lat, a jej początek jest związany z perskim świętym Amirem Khusro, który wierzył, iż pewne tajniki wiary są możliwe do zgłębienia jedynie poprzez doświadczenie boskiej miłości. Qawwali pierwotnie były wykonywane w sufickich świątyniach oraz w dargah. Współcześnie, poprzez globalizację muzyka ta zyskała również funkcję świecką, a do jej popularyzacji przyczynił się znacznie, nieżyjący już, Nusrat Fateh Ali Khan – mistrz gatunku, znany dzięki współpracy z wieloma europejskimi i amerykańskimi muzykami.

Mistycyzm qawwali

Qawwali łączy elementy perskiej i indyjskiej muzyki klasycznej oraz teksty chwalące Boga, proroka oraz sławiące życie świętych. Do dziś qawwali towarzyszy uroczystościom religijnym sufich – muzułmańskich mistyków. Najważniejszym jej elementem jest donośny śpiew, pełen ozdobników i chóralnie powtarzanych fraz. Główną rolę w zespole odgrywa qawwal – prowadzący kantor, któremu akompaniują inni śpiewacy pełniący rolę chórzystów oraz instrumentaliści na tabli, harmonium i czasem innych instrumentach. Znawcy qawwali dowodzą, iż nie konieczne jest rozumienie słów dla osiągnięcia swoistego oświecenia, czyli, jak mówią sufi fana - rozpłynięcia się w Bogu. Do tego wystarczy muzyka, rytm i głos kantora.

Wykonawcy

Linki zewnętrzne