Różyca - choroba - Polski Serwis Naukowy

Ten artykuł dotyczy choroby. Zapoznaj się również z: inne znaczenia hasła Różyca.

Różyca (łac. rhusiopathia suum) lub erysipeloid (łac. erysipelas suum) – groźna dla ludzi, zakaźna i zaraźliwa bakteryjna choroba świń o przebiegu ostrym lub przewlekłym. Występuje na całym świecie. Powodowana przez włoskowiec różycy (Erysipelothrix rhusiopathiae), regularną, Gram dodatnią pałeczkę. Zakażenie występuje przez uszkodzenie skóry i drogą pokarmową (zanieczyszczona pasza), droga oddechową, spojówki, zwierzęta zestresowane. Do zakażenie może dojść podczas stresujących sytuacji, podczas transportu lub bezpośrednio po nim. Wpływ na zakażenie mają też warunki zoohigieniczne i mikrobiologiczne dla tego tak ważne jest przestrzeganie czystości w chlewni. Nagłe skoki temperatury lub ich duża różnica. Podczas okresu letniego choroba ma swoje nasilenie gdyż wyższa temperatura sprzyja rozwojowi bakterii. Bakteria odporna na czynniki środowiskowe, w tym też na gnicie i wysuszenie.

Różyczka (łac. rubella) – choroba zakaźna wieku dziecięcego wywoływana przez wirus różyczki. Zapadalność na tę chorobę jest bardzo duża. Często przebiega ona bezobjawowo.

Penicyliny, antybiotyki penicylinowe (ATC J 01 C) – szeroko stosowana grupa bakteriobójczych antybiotyków; najstarsza grupa antybiotyków β-laktamowych.

Zakażeniu padają prosięta od 3 mies. do 1 roku życia. Jeżeli matka posiada w siarze przeciwciała to małe jest odporne przez pierwsze 12 - 15 tygodni, jeżeli nie narażenie na zakażenie jest natychmiastowe.

Zarazki są wydalane przez kał, mocz i wydzielinę z nosa od zwierząt zarażonych.

Obecność bakterii stwierdza się u zwierząt zdrowych na: migdałkach, błonach śluzowych nosa i gardła.

Włoskowiec różycy (łac. Erysipelothrix rhusiopathiae) jest Gram-dodatnią pałeczką należącą do rodzaju Erysipelothrix obok Erysipelothrix tonsillarum. Po raz pierwszy została wyizolowana przez Roberta Kocha w 1876 roku. Pierwotnie wywołuje różycę u zwierząt. Najczęściej zarażone są świnie, ale znane są przypadki różycy u ptaków, owiec, ryb i gadów.

Świnia domowa (Sus scrofa f. domestica) – zwierzę hodowlane udomowione między VII a VI w. p.n.e. Dostarcza hodowcom mięsa, tłuszczu, skóry, podrobów, szczeciny.

Okres inkubacji choroby wynosi 3–4 (2–7) dni. Możemy wyróżnić trzy postacie choroby:

postać ostraposocznicowa

objawy: temperatura ciała wzrasta do 42 °C, zapalenie spojówek, apatia, brak apetytu, osowiałość, zagrzebywanie się w ściółce, plamy na skórze, wymioty. Zgon po 3-4 dniach. Zachorowanie najczęściej u młodych

postać pokrzywkowa - podostra : temperatura ciała 41 °C-42 °C, apatia, brak apetytu, zapalenie spojówek, wymioty, zagrzebywanie się w ściółce, romboidalne wykwity na skórze o kolorze jasnoczerwonym następnie ciemnoczerwonym do coraz bardziej sinego na grzbiecie i bokach, wyniesiona 2-3 mm ponad skórę, ostro odgraniczone od otoczenia

Efekt: martwica miejscowa, złuszczanie naskórka.

Choroba - jedno z podstawowych pojęć medycznych, ogólne określenie każdego odstępstwa od pełni zdrowia organizmu. Zdefiniowanie stanu chorobowego jest tak samo trudne, jak sprecyzowanie stanu pełni zdrowia.

Ciprofloksacyna (Ciprofloxacin, ATC: J 01 MA 02, S 01 AX 13, S 03 AA 07) – organiczny związek chemiczny, chemioterapeutyk z grupy fluorochinolonów, o działaniu bakteriobójczym, wykazujący swoje działanie poprzez zaburzanie replikacji DNA bakterii w wyniku zahamowania syntezy DNA. Jest najsilniej działającym lekiem wśród fluorochinolonów. Wydalana głównie w postaci nie zmienionej z moczem i częściowo z kałem, osiągając w nich duże stężenia.

postać przewlekła chroniczne zapalenie stawów i wsierdzia, kulawizny, niewydolność serca, postać przewlekła może być następstwem postaci ostrej lub podostrej. Objawy jak w pozostałych postaciach ale mniej nasilone.

Szczepienia ochronne, zoohigiena.

Leczenie

Lekiem z wyboru jest penicylina krystaliczna lub prokainowa. Dawki wahają się od 1,2-2,4 mln j. w różycy skóry do 20 mln j. w postaci posocznicowej. Alternatywnie można stosować cyprofloksacynę lub doksycyklinę.

Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).

Zobacz też

różyczka

róża (choroba)

Bibliografia

Choroby zakaźne i pasożytnicze. Zdzisław Dziubek (red.). Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2003, s. 109-10. ISBN 8320027489.

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.