Ręczny karabin maszynowy - Polski Serwis Naukowy

Browning wz. 1928 (Polska)

RPK-74 (ZSRR)

M249SAW (USA)

MG4 (Niemcy)

Ręczny karabin maszynowy (rkm, erkaem)– broń strzelecka zespołowa, karabin maszynowy strzelający amunicją karabinową lub pośrednią z podstawy dwunożnej. Najlżejszy rodzaj zespołowej broni maszynowej, stanowi główną broń drużyny piechoty. Zasadniczym rodzajem ognia jest ogień krótkimi (3-6 strzałów) seriami. Zasilanie magazynkowe lub taśmowe. W celu zwiększenia szybkostrzelności praktycznej, ręczne karabiny maszynowe wyposaża się w lufy ciężkie, często szybkowymienne.

Magazynek – część składowa broni palnej służąca za wewnętrzny zapas nabojów. Magazynki dzielą się na stałe (wewnętrzne) i wymienne. Magazynki stałe są stosowane w starszych wzorach pistoletów, karabinów powtarzalnych, karabinów samopowtarzalnych, ręcznych karabinów maszynowych oraz we współczesnych strzelbach powtarzalnych i półautomatycznych. Magazynki wymienne stosuje się praktycznie we wszystkich współczesnych rodzajach broni palnej.

FN Minimi (Mini Mitrailleuse – fr. mini karabin maszynowy) – belgijski ręczny karabin maszynowy (rkm), kalibru 5,56 mm, zasilany taśmą nabojową. Pod oznaczeniem M249 używany także przez armię USA.

Pierwsze rkm-y powstały przed I wojną światową, ale dopiero podczas niej ten rodzaj broni zdobył uznanie. W strategii obronnej przewidywano stosowanie rkm do zwiększania siły ognia w czasie pomiędzy zakończeniem ostrzału artyleryjskiego a zajęciem pozycji przez obsługi ciężkich karabinów maszynowych, w ataku zwiększała siłę ognia piechoty wyposażonej w karabiny powtarzalne. Pierwsze rkm takie jak Madsen czy Chauchat strzelały nabojami karabinowymi. Zasilane były z magazynków i posiadały niewymienne lufy.

II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci).

Broń strzelecka jest to broń palna przystosowana do amunicji strzeleckiej, której kaliber nie przekracza na ogół (z wyjątkiem wyspecjalizowanych środków np. granatników, rusznic przeciwpancernych) 20 mm. Do broni strzeleckiej zaliczamy także granaty ręczne.

Okres międzywojenny nie przyniósł większych zmian w konstrukcji ręcznych karabinów maszynowych. Powstawały nowe typy (Bren, Chatellerault wz. 1924/29, DP), ale udoskonalano głównie stare konstrukcje. Własności bojowe niewiele się zmieniały. Dopiero w trakcie II wojny światowej okazało się, że używane ciężkie karabiny maszynowe mają niską manewrowość, a ręczne karabiny maszynowe często niewystarczającą siłę ognia. Bardzo skutecznymi okazały się niemieckie karabiny MG 34 i MG 42, będące pierwszymi uniwersalnymi karabinami maszynowymi. Przy masie niewiele większej od typowych rkm, dzięki zasilaniu taśmowemu posiadały one dużo większą szybkostrzelność praktyczną. Po umieszczeniu na trójnogu, dzięki szybkowymiennym lufom, wydajnością ogniową nie ustępowały ciężkim karabinom maszynowym.

I wojna światowa – pomiędzy od czasu wojen napoleońskich na kontynencie europejskim zakończony klęską Państw Centralnych, likwidacją mocarstw Świętego Przymierza i powstaniem w Europie Środkowej i południowej licznych państw narodowych. Mimo ogromu strat i wstrząsu nimi wywołanego wojna ta nie rozwiązała większości konfliktów, co doprowadziło do wybuchu II wojny światowej 21 lat po jej zakończeniu.

Karabinek maszynowy - według terminologii obowiązującej obecnie w Wojsku Polskim nazwa ręcznego karabinu maszynowego strzelającego amunicją pośrednią.

Większość armii kończyła wojnę z klasycznymi rkm, ale już wkrótce zostały one zastąpione prawie całkowicie przez ukm. Nieliczne nowe modele rkm zasilane taśmowo pozostały prototypami lub były produkowane bardzo krótko (RP-46). Tylko na uzbrojeniu oddziałów lekkiej piechoty pozostały typowe rkm, będące najczęściej wersjami standardowych karabinów automatycznych (M14, FN FALO, RPK).

7,62 mm rkm RPK (ros. Ручной Пулемет Калашникова, РПК) – radziecki ręczny karabin maszynowy kalibru 7,62 x 39 mm, pochodna AKM.

Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej (SZ RP) inaczej Wojsko Polskie - siły i środki wydzielone przez państwo do zabezpieczenia jego interesów i prowadzenia walki zbrojnej

Renesans ręcznych karabinów maszynowych rozpoczął się wraz z wprowadzeniem naboju pośredniego 5,56×45 NATO. Chcąc ujednolicić amunicję na poziomie drużyny piechoty, ukm zaczęto zastępować ręcznymi karabinami maszynowymi. Początkowo były to wersje standardowych karabinów szturmowych, wyposażone w dłuższe, ciężkie lufy, zasilane z pojemniejszych magazynków. Broń taka często była określana jako Light Support Weapon (lekka broń wspierająca). Jednak możliwości takiej broni okazywały się ograniczone. Przełomem było opracowanie przez belgijską firmę FN karabinu Minimi. Stosunkowo lekki, zasilany taśmowo (awaryjnie można używać magazynków, ale zwiększa to prawdopodobieństwo zacięcia), posiadający szybkowymienną lufę, Minimi zapewniał na typowych we współczesnych walkach dystansach siłę ognia porównywalną z ukm, przy dużo niższej masie. Stał się wzorem dla innych rkm na amunicje pośrednią, takich jak np. Negev. Takie ręczne karabiny maszynowe są określane jako Squad Automatic Weapon. Swoistym ogniwem pośrednim pomiędzy karabinami klasy LSW a SAW jest singapurski rkm Ultimax. W Wojsku Polskim rkm-y zasilane amunicją pośrednią są klasyfikowane jako karabinki maszynowe.

Karabin maszynowy - samoczynna, zespołowa broń palna strzelająca amunicją karabinową o kalibrze do 20 mm. Karabiny maszynowe bardzo często są zasilane taśmą nabojową, gdzie umieszczona jest amunicja.

Amunicja pośrednia – amunicja (amunicja zespolona) do broni strzeleckiej, o energii wylotowej pocisku osiągającej wartość pośrednią między amunicją pistoletową a amunicją karabinową (stąd nazwa). Energia amunicji pośredniej waha się w granicach 1300-2300 J. Jest ona przeznaczona do zasilania subkarabinków (na przykład wz. 96 Mini Beryl, AKS-74U, Colt M733, FN SCAR-L(CQC) czy HK416D10RS), karabinów automatycznych (na przykład wz. 96 Beryl, AK/AKM, M16A1/A2, G36, vz. 58, FA MAS, L85A1/A2), a także ręcznych karabinów maszynowych (na przykład FN Minimi, H&K MG4, wz. 2003, AMELI, L86A1/A2, Ultimax).

Ręczne karabiny maszynowe na amunicję pośrednią stanowią obecnie podstawowy typ broni maszynowej w drużynie piechoty.