Rada Stanu Królestwa Polskiego - 1918

Rada Stanu — quasi-parlamentarny organ Królestwa Polskiego.

Rada Stanu została utworzona na podstawie patentu w sprawie władzy Państwowej w Królestwie Polskim, wydanego 15 września 1917 roku przez cesarzy Niemiec i Austro-Węgier, oraz ustawy o Radzie Stanu Królestwa Polskiego z dnia 4 lutego 1918, wydanej przez Radę Regencyjną.

Skład i organizacja

Rada Stanu składała się z:

II Rzesza Niemiecka, niem. Deutsches Reich – oficjalne określenie niemieckiego państwa narodowego założonego w 1871 roku przez polityka Ottona von Bismarcka. Było ono także określane jako Deutsches Kaiserreich (Cesarstwo Niemieckie), a po jego upadku jako Druga Rzesza (Zweites Reich).

Rada Regencyjna Królestwa Polskiego – kolegialny organ mający oficjalnie sprawować władzę zwierzchnią nad zależnym od obu państw centralnych Królestwem Polskim (aktu 5 listopada), zaakceptowany 12 września 1917 roku przez Cesarstwo Niemieckie i Austro-Węgry, okupantów Królestwa. Powstała na podstawie patentu w sprawie władzy państwowej w Królestwie Polskim opublikowanego 15 września 1917.

43 członków mianowanych przez Radę Regencyjną,

12 członków wirylistów,

55 członków wybranych przez rady miejskie i sejmiki powiatowe w wyborach dnia 9 kwietnia 1918 roku.

Na czele Rady stał Marszałek. Prezydium Rady tworzyli Marszałek, dwóch wicemarszałków oraz czterech sekretarzy.

Królestwo Polskie (, powstałe na terenie w efekcie , Królestwo Polskie praktycznie nie zaistniało jako samodzielny byt państwowy. Niemniej stało się ono zalążkiem niepodległego państwa polskiego, określanego jako II Rzeczpospolita.

Działalność

Postanowieniem z 14 czerwca 1918 roku Rada Regencyjna mianowała na Franciszka Jana Pułaskiego stanowisko Marszałka Koronnego. Na stanowiska wicemarszałków zostali powołani Józef Mikułowski-Pomorski oraz Stefan Bądzyński, zaś na stanowiska sekretarzy - Eugeniusz Krasuski, August Popławski, Jan Skotnicki i Henryk Wyrzykowski.

Otwarcie Rady Stanu odbyło się 21 czerwca 1918. Rada odbyła 14 posiedzeń plenarnych. Została rozwiązana przez Radę Regencyjną 7 października 1918 po ogłoszeniu niepodległości Królestwa. Instytucja mająca wspomóc proces prawodawczy nie zdążyła doprowadzić do końca prac nad wieloma ustawami, jednak jej projekty stały się podstawą dla późniejszych dekretów Naczelnika Państwa.

Zobacz w Wikiźródłach tekst
Ustawa o Radzie Stanu Królestwa Polskiego z 4 lutego 1918