Rafał Stradomski - Polski Serwis Naukowy

Rafał Stradomski (ur. 13 października 1958 r. w Warszawie) - polski kompozytor, pianista i pisarz.

Ukończył kompozycję pod kierunkiem prof. Tadeusza Paciorkiewicza oraz wydział instrumentalny (obój) w warszawskiej Akademii Muzycznej. W 1986 r. otrzymał dwie nagrody: na Konkursie Młodych Kompozytorów ZKP za Kwintet dęty i na Konkursie im. G. Fitelberga za A tre na wielką orkiestrę symfoniczną. W 1988 r. jego utwór 555 znalazł się, jako jeden z sześciu, w finale I Międzynarodowego Konkursu na Kwintet saksofonowy w Paryżu. W latach 1992-3 był stypendystą rządu francuskiego; studiował kompozycję w paryskiej Ecole Normale de Musique. W latach 1984-2001 organizował koncerty Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego. W 1992 r. założył wydawnictwo Felix Victor.

Kompozytor (w jęz. łac. compositor) – twórca utworu muzycznego. Termin kompozytor odnosi się do twórców używających notacji muzycznej, piszących muzykę poważną lub filmową. W polskich uczelniach muzycznych kształci się studentów na kierunku kompozycja, lecz kompozytor nie musi być absolwentem takich studiów, jednak to oni właśnie dysponują pełnym warsztatem kompozytorskim obejmującym harmonię, kontrapunkt, instrumentację, analizę dzieła muzycznego itp.

Józef Turczyński (ur. 2 lutego 1884 w Żytomierzu, zm. 27 grudnia 1953 w Lozannie) – polski pianista. Naukę gry na skrzypcach i fortepianie rozpoczął we wczesnym dzieciństwie pod kierunkiem ojca. Studia pianistyczne odbył w Petersburgu u Anny Jesipowej. Tam też studiował prawo na Uniwersytecie. W 1907 przebywał w Kijowie, gdzie uzyskał dyplom w dziedzinie prawa, a następnie udał się do Wiednia na kursy mistrzowskie u Ferruccio Busoniego. W styczniu 1912 wziął udział w konkursie pianistycznym w Petersburgu, na którym otrzymał I nagrodę.

W swych utworach poszukuje nowych rozwiązań raczej w sferze konstrukcji niż w wynajdywaniu nowych efektów brzmieniowych; korzysta zarówno ze zdobyczy serializmu jak i techniki dodekafonicznej, nie traktowanej jednak rygorystycznie; wykorzystuje elementy jazzu i możliwości aleatoryzmu; stosuje także różne, wymyślone przez siebie (często na użytek jednego tylko utworu) techniki kompozytorskie; niektóre jego utwory brzmią tonalnie, choć tonalne nie są inne (Scherzo na fortepian, piosenki, Rondo na harfę) noszą znamiona systemu dur-moll.

Literatura

W 1995 zadebiutował również jako pisarz. Jest autorem sześciu książek: Widok z pokoju bez okien (2000), Życie seksualne Muminków, czyli ucieczka ze świata bajki (1995), Ruski sikor albo wieczna miłość, Wszystkie dziewczyny prezydenta, Powrót prezydenta, Tajemnica prezydenta oraz czterech sztuk teatralnych: Trawnik , Syn chrzestny, Przygłup i Kontrafagocista.

Prywatnie mąż Wandy oraz ojciec dwóch synów Feliksa i Bolesława. Jest stryjecznym wnukiem Józefa Turczyńskiego - znanego polskiego pianisty i współredaktora wydania narodowego Dzieł Wszystkich Fryderyka Chopina.

Ważniejsze kompozycje

Trio stroikowe (1981)

Kwartet smyczkowy (1982-83)

MCXIII na saksofon (1983)

Trzy dość rytmiczne utwory na fortepian (1983)

Preludium, fuga i improwizacja na flet solo (1984)

Fuga na fortepian (1984)

Koncert klarnetowy (1984-85)

Temat na fortepian (1985)

Sonata na klarnet i fortepian (1985)

Kwintet dęty (1986)

A tre na wielką orkiestrę symfoniczną (1986)

Ricercar na zespół fletów prostych (1986)

Ballada o samotnej pompie na sopran, obój i fortepian (1986)

Sonata na saksofon altowy i fortepian (1986-87)

Introdukcja i fuga na orkiestrę kameralną (1987)

Dla R. na saksofon tenorowy i fortepian (1987)

Canzona I na cztery krumhorny lub inne instrumenty dęte (1987)

Canzona II na cztery krumhorny lub inne instrumenty dęte (1987)

6-8-7 na wielką orkiestrę symfoniczną (1987-88)

555 na zespół saksofonów (1988)

Per Gato na saksofon altowy lub tenorowy i fortepian (1988)

Trio na obój, saksofon altowy i wiolonczelę (1989)

Passacaglia na flet i fortepian (1989)

Preludium na fortepian (1989)

Koncert na saksofon altowy i orkiestrę (1989-90)

Trzy preludia na fortepian (1990)

Sonatina na saksofon lub fagot albo obój solo (1990)

Dwanaście czarno-białych utworów symetrycznych na fortepian (1991)

Chaconne (według Haendla) na instrumenty dęte blaszane i kotły (1992)

Sonata na wiolonczelę i fortepian (1992)

Trzy charakterystyczne utwory na saksofon lub obój solo (1993)

La Folia na fortepian (1993)

Scherzo na fortepian (1993)

Capriccio na skrzypce solo (1993)

Cztery miniatury na fortepian (1993-94)

Cztery piosenki na głos i fortepian (1994)

Rondo na harfę (1994)

Trzy posępne utwory na klarnet i fortepian (1995)

Sonata na saksofon altowy i fortepian nr 2 (1995)

Wariacje na temat Telemanna na klawesyn lub fortepian (1995)

B-A-C-H. Studium kwint i oktaw równoległych na fortepian (1996)

Missa Latina na jednogłosowy chór głosów męskich dedykowana Janowi Pawłowi II (1997)

Fantazja na gitarę (1997)

Małe preludium na fortepian (1997)

Wariacje na temat Purcella na saksofon sopranowy i fortepian (1997)

Koncert na fortepian, kwartet saksofonowy i smyczki (1998)

Trzy pieśni miłosne do słów własnych (1998)

Kwartet smyczkowy d-moll nr 2 (1999)

Agnus Dei na głos i organy lub kwartet smyczkowy albo zespół fletów prostych (1999)

Czarna rozpacz na wiolonczelę lub altówkę i fortepian (2000)

Largo - Wariacje na temat na temat Chopina na fortepian (2000)

Missa Latina II na chór mieszany (2001)

Ballada o prokuratorze na głos żeński i fortepian do słów własnych (2002)

Elegia na fagot i fortepian (2002)

Notturno – wariacje na temat Chopina (2004)

Gloria (Janowi Pawłowi II) na chór mieszany a cappella (2004)

Rapsodia Symfoniczna Ukraina (2004-2005)

Credo na chór mieszany, pamięci Jana Pawła II (2006)

Cztery małe wariacje na fortepian (2006)

Marsz notariuszy na fortepian (2007)

Letnie popołudnie na fortepian (2007)

Mazowsze, 5 utworów na fortepian (2008)

Wariacje na temat Beethovena na fortepian (2008)

Rapsodia bułgarska na wielką orkiestrę symfoniczną (2008)

Korea, 3 utwory na fortepian (2008)

Wariacje na temat Paganiniego na tubę albo kontrafagot solo (2008);

Pezzo un po triste na fortepian (2008).