Na mapach: 31°44′21″N 35°13′06″E / 31.73917, 35.21833

Ramat Rachel (hebr. רמת רחל; pol. Wzgórze Racheli) – kibuc położony w samorządzie regionu Mateh Yehuda, w Dystrykcie Jerozolimy, w Izraelu. Członek Ruchu Kibuców (HaTenoa'a HaKibbutzit).

Położenie

Kibuc jest położony na wyżynie Judejskiej, w południowej części miasta Jerozolima. Leży na wzgórzu przy ważnej strategicznie drodze łączącej Jerozolimę z Betlejem. Na północy znajdują się jerozolimskie osiedla Arnona i Talpiot, na zachodzie osiedla Bejt Safafa i Givat HaMatos, na południu osiedle Har Homa, a na wschodzie osiedle Sur Baher.

Demografia

W kibucu Ramat Rachel w 2009 mieszkały 427 osoby, wszyscy Żydzi:

Historia

Powstanie kibucu jest związane z żydowską brygadą pracy Gdud HaAvoda, której członkowie osiedlili się w Jerozolimie i pracowali w budownictwie oraz usługach transportowych. Po okresie życia w obozie przejściowym w Jerozolimie, otrzymali oni propozycję założenia nowego kibucu. W 1926 grupa pierwszych dziesięciu pionierów zamieszkała na kamienistym wzgórzu położonym na południe od miasta. Utrzymywali się oni z rolnictwa. Podczas arabskich rozruchów w 1929 kibuc został zaatakowany i doszczętnie zniszczony. Jeden z mieszkańców wówczas zginął. Okoliczne uprawy rolnicze spalono.

Izraelscy żołnierze w ruinach kibucu Ramat Rachel, 1948

Osadnicy żydowscy powrócili rok później i przystąpili do odbudowy kibucu. Tym razem budowano trwałe murowane domy, których konstrukcja miała zapewnić mieszkańcom ochronę na wypadek kolejnych arabskich ataków. W centralnej części kibucu wybudowano jadalnię, wzniesioną z wapiennych kamieni. W kolejnych latach osiedlali się tutaj głównie imigranci z Polski, Niemiec i ZSRR. Kibuc bardzo szybko się rozwijał. Powstała obora, pralnia i piekarnia. Wielu członków kibucu pracowało w zakładach Dead Sea Potash Mills nad Morzem Martwym lub jako portierzy na stacji kolejowej w Jerozolimie. W latach 1936-1939 w Mandacie Palestyny ponownie wybuchły arabskie rozruchy. W okresie tym kibuc Ramat Rachel był wielokrotnie atakowany. Zginęło trzech mieszkańców kibucu, poniesiono także duże straty materialne. Pomimo to, pod koniec 1940 w Ramat Rachel żyło 250 mieszkańców.

Podczas Wojny o niepodległość w dniu 22 maja 1948 kibuc został zaatakowany przez egipskie i jordańskie wojska. W wyniku bitwy o Ramat Rachel kibuc został całkowicie zniszczony, Izraelczycy zdołali jednak obronić południowe przedpole Jerozolimy. Po wojnie kibuc był od wschodu, południa i zachodu otoczony przez linię graniczną Transjordanii. Kolejne lata były niezwykle trudne. W kibucu mieszkało niewielu członków, brak było finansów, a osada cierpiała na niedobór ziemi rolnej oraz wody. Pomimo tych trudności kibuc został odbudowany.

W dniu 23 września 1956 w kibucu doszło do tragicznego wypadku. Jordański żołnierz otworzył ogień do uczestników konferencji archeologicznej w Ramat Rachel. Zginęły cztery osoby, a siedemnaście zostało rannych. Władze jordańskie po przeprowadzeniu dochodzenia ogłosiły, że żołnierz był niezrównoważony psychicznie. Na początku Wojny sześciodniowej w dniu 5 czerwca 1967 jordańska artyleria rozpoczęła trzydniowy ostrzał kibucu Ramat Rachel, powodując poważne straty materialne. W następnych dniach wojska izraelskie usunęły zagrożenie. Po wojnie przystąpiono do kolejnej odbudowy kibucu. W latach 70. osiedliła się tutaj grupa młodych pionierów (Gar'inei Nachal), którzy przyczynili się do dalszego rozwoju kibucu. Również granice miasta Jerozolimy uległy poszerzeniu, i kibuc został włączony w granice miejskie. Były to czynniki sprzyjające dalszemu rozwojowi Ramat Rachel, który obecnie jest zieloną enklawą położoną pomiędzy zurbanizowanymi obszarami miasta.

Nazwa

Park archeologiczny w kibucu Ramat Rachel

Hotel Ramat Rachel

Rzeźba Racheli w hotelowym ogrodzie

Kolumny z drzewami oliwnymi w Parku HaZeitim

Nazwa kibucu Ramat Rachel (pol. Wzgórze Racheli) nawiązuje do pobliskiego grobowca Racheli, który znajduje się na przedmieściach Betlejem.