Rangers Football Club – klub piłkarski z siedzibą w Glasgow w Szkocji, obecnie grający w Scottish Premier League, najwyższej szkockiej klasie rozgrywkowej. Przydomki klubu to "The Gers", "Teddy Bears" (pluszowe misie) i "Light Blues"; kibiców zwie się "Bluenoses" (niebieskie nosy). Nazywając klub często używa się określenia Glasgow Rangers jednakże jest ono nieprawidłowe, gdyż przedrostek Glasgow nie występuje w nazwie. Klub jest zarejestrowany, jako The Rangers Football Club plc. Rangers grają mecze na posiadającym zadaszone i wyposażone w 51 082 krzesełka trybuny, Ibrox Stadium (znanym również, jako Ibrox Park), położonym w południowo-zachodniej części Glasgow.

Rangers wygrali 54 razy rozgrywki o mistrzostwo kraju, więcej niż jakikolwiek klub na świecie. Dodatkowo The Gers mają na swoim koncie najwięcej Pucharów Ligi Szkockiej – 27 oraz 33 Puchary Szkocji. W 1961 roku Rangers zostali pierwszym brytyjskim zespołem, który awansował do finału europejskich rozgrywek. Rangers zdobyli swój pierwszy i jak na razie jedyny europejski tytuł w 1972 roku wygrywając Puchar Zdobywców Pucharów, dodatkowo byli finalistami w latach 1961 i 1967, a także w 2008 roku w rozgrywkach Pucharu UEFA. Na finał tychże rozgrywek do Manchesteru pojechało blisko 200 000 kibiców Rangers, co jest kolejnym rekordem na skalę światową.

Obecnie piłkarze i kibice Rangers wywodzą się z wielu krajów, mają różne przynależności religijne i polityczne, mimo iż klub ma tradycje protestanckie w przeciwieństwie do kojarzonego z katolicyzmem Celticu.

Historia

Założenie klubu i pierwsze lata

Czterej założyciele Rangers – bracia Moses i Peter McNeil, Peter Cambell oraz William McBeath – spotkali się w 1872 i nadali nazwę swojemu zespołowi wzorując się na angielskiej drużynie rugby. W maju tego samego roku w parku Glasgow Green rozegrano pierwszy towarzyski mecz z nieistniejącym już klubem Callander F.C., zakończony bezbramkowym remisem. Za oficjalną datę założenia klubu uznaje się jednak dopiero 15 lipca 1873 roku, kiedy to odbyło się pierwsze oficjalne spotkanie władz klubu, a także dokonano wtedy wyboru sztabu szkoleniowego. Pierwszy sezon Rangers upłynął pod znakiem meczów towarzyskich. Ponieważ nie udało się zgłosić klubu do Scottish Football Association, klub nie wziął udziału w premierowych rozgrywkach Pucharu Szkocji. W 1876 roku Moses McNeil, jako pierwszy piłkarz Rangers w historii zagrał w meczu międzypaństwowym Szkocja – Walia, a w 1877 The Gers po raz pierwszy wystapili w finale Pucharu Szkocji, gdzie po rozegraniu aż trzech meczów (w przypadku remisu mecz powtarzano) ulegli klubowi Vale of Leven. Pierwszy mecz Old Firm odbył się w 1888 r. Spotkanie towarzyskie, w którym w składzie Celticu wystapili głównie zawodnicy Hibernian zakończył się wygraną Celtów 5-2.

W sezonie 1890/91 zainaugurowano rozgrywki Scottish Football League, a Rangers byli jednym z jej 10 członków. W tym czasie rozegrano pierwszy mecz na Ibrox Park przeciwko Hearts, wygrany przez gospodarzy 5-2. Po zakończeniu rozgrywek na pierwszym miejscu uplasowali się ex-equo Dumbarton i Rangers, więc o tytule miał zdecydować dodatkowy mecz rozegrany pomiędzy tymi zespołami. Wynik tego meczu brzmiał 2-2 i w związku z tym po raz pierwszy i jedyny mistrzostwo przyznano obu klubom. Był to pierwszy spośród zdobytych już 53 tytułów najlepszej drużyny w Szkocji. The Gers wygrali swój pierwszy Puchar Szkocji w 1894 roku, pokonując w finale Celtic 3-1. Do końca XIX wieku Rangers zdobyli w sumie 2 Mistrzostwa i 3 Puchary.

Lata Wiltona

Na przełomie wieków Rangers byli czołowym zespołem w Szkocji. Pomiędzy 1900 a 1918 rokiem zdobyli siedem tytułów mistrzowskich (w tym cztery z rzędu). Szczególnie warte zapamiętania były rozgrywki ligowe w sezonie 1899/1900, w których Rangers wygrali wszystkie 18 meczów, ustanawiając wspaniały i dotąd niepobity rekord.

W latach 1902-1910 niepodważalną pozycję numer 1 miał Celtic, który sześciokrotnie triumfował w lidze. W 1909 roku Rangers mieli szansę za zdobycie Pucharu Szkocji. W finałowych spotkaniach z The Bhoys padały remisy, ale SFA postanowiła nie przyznawać trofeum żadnej z drużyn z powodu skandalicznego zachowania pijanych kibiców po meczu na Hampden Park. Oba kluby były także zmuszone do wypłacenia rekompensaty miejscowemu Queen's Park za zniszczenia na stadionie.

Pierwsza tragedia na Ibrox

W 1902 roku na Ibrox Park miała miejsce tragedia. 5 kwietnia podczas meczu Szkocja – Anglia zawaliła się zachodnia trybuna w wyniku czego śmierć poniosło 25 osób a 517 zostało rannych.

Utracony w 1919 roku tytuł mocno zmotywował piłkarzy i w kolejnym sezonie wygrali oni ligę zdobywając aż 106 bramek. Był to jeden z najlepszych sezonów pod wodzą William Wiltona. Jednakże w maju 1920 roku trener Rangers zginął w wypadku łodzi i nowym menedżerem został Bill Struth.

Era Strutha

Sezon 1920/21 był początkiem nowego okresu w dziejach Rangers. The Gers zdominowali rozgrywki ligowe i do 1939 roku (z powodu II wojny światowej rozgrywki zawieszono) zdobyli 14 tytułów mistrzowskich. W tym okresie zanotowano rekordową liczbę widzów na trybunach. W trakcie rozgrywanych 2 stycznia 1939 r. Old Firm Derby na Ibrox Park przyszło 118 567 kibiców.

Po wojnie Rangers ponownie zostali mistrzami, ale późniejsze lata nie obfitowały już w tak częste sukcesy jak wcześniej. W 1947 roku prezes James Bowie sugerując 71-letniemu Struthowi odejście i zwolnienie miejsca młodszym, wywołał rewolucję w klubie. Władze klubu zostały zmienione i Bowie musiał odejść. Wściekły oświadczył, że jego noga nie postanie więcej na Ibrox.

Pod wodzą Symona

Scot Symon rozpoczął pracę w Rangers w czerwcu 1954 i kontynuował sukcesy za kadencji Billa Strutha zdobywając sześć tytułów mistrzowskich oraz wygrywając pięciokrotnie Puchar Szkocji i czterokrotnie Puchar Ligi Szkockiej. Symon stał się także drugim menedżerem, który zdobył krajową potrójną koronę (Mistrzostwo, Puchar Szkocji i Puchar Ligi) w sezonie 1963/64.

W sezonie 1956-57 Symon został pierwszym trenerem The Gers, pod wodzą którego klub wystąpił w Pucharze Europy. Mimo zwycięstwa w premierowym meczu z zespołem Nice, ostatecznie to Francuzi zwycięsko wyszli z tej konfrontacji. W kolejnym sezonie Rangers doznali najwyższej jak dotąd porażki z Celticiem przegrywając w finale Pucharu Ligi 1-7. W 1960 r. Rangers awansowali do półfinału Pucharu Zdobywców Pucharów, w którym rozstali rozgromieni w dwumeczu przez Eintracht Frankfurt 4-12. Rok później Szkoci zostali pierwszym brytyjskim klubem, który wystąpił w finale europejskiego pucharu; mecz zakończył się triumfem włoskiego zespołu Fiorentina 4-1 w dwumeczu. W 1967 Rangers kolejny raz wystąpili w finale Pucharu Zdobywców Pucharów, w którym znów przegrali, tym razem po dogrywce 0-1 z Bayernem Monachium

Po tych rozczarowujących wynikach i tryumfie Celticu, zarówno w Europie, jak i na krajowym podwórku Symon odszedł, odrzucając propozycję objęcia stanowiska dyrektora generalnego, a jego miejsce zajął dotychczasowy asystent, David White.

Za działalności White'a

David White został mianowany czwartym menedżerem Rangers w listopadzie 1967 roku. White został pierwszym, który nie zdobył z klubem żadnego ważnego trofeum. Brak sukcesów był spowodowany głównie świetną grą Celticu i absolutną ich dominacją w Szkocji. White objął zespół w trudnym okresie, więc jego pierwszy sezon, w którym The Gers odnieśli tylko jedną domową porażkę (2-3 z Aberdeen należy uznać za nienajgorszy, mimo zajęcia drugiego miejsca w lidze. W 1969 r. Rangers stanęli przed dużą szansą na zdobycie Pucharu Szkocji, jednak finałowy rywal – Celtic nie pozostawił złudzeń wygrywając 4-0.

W Europie drużyna White'a spisywała się całkiem nieźle. W Pucharze Miast Targowych Rangers zanotowali dwa bardzo udane starty. W sezonie 1967/68 Szkoci doszli do fazy ćwierćfinałowej, gdzie ulegli w dwumeczu Leeds United 0-2. Rok później The Gers awansowali jeszcze dalej, bo do półfinału, w którym lepszy okazał się Newcastle United także wygrywając dwumecz 2-0. W kolejnym sezonie nie było juz jednak tak dobrze. Po dwóch porażkach 1-3 z Górnikiem Zabrze White pożegnał się z pracą menedżera, a tymczasowym szkoleniowcem został Willie Thornton.

Europejski sukces i narodowa tragedia

2 stycznia 1971 roku – ta data została zostanie zapamiętana do końca życia przez wiele szkockich rodzin. Tego dnia na Ibrox odbywały się Old Firm Derby, kontynuując tradycję noworocznych spotkań Rangers-Celtic. Kiedy w końcówce meczu Jimmy Johnstone zdobył bramkę dla gości, wielu kibiców Rangers zaczęło wychodzić ze stadionu. Wtedy wyrównującego gola zdobył Colin Stein i fani The Gers postanowili wrócić na swoje miejsca. Konstrukcja nie wytrzymała naporu zawalając się i zabijając 66 ludzi w wieku od 8 do 43 lat. Według późniejszego dochodzenia, zdarzenie miało miejsce 10 minut po końcowym gwizdku i było wywołane przez kogoś wchodzącego po schodach. Po tej tragedii Rangers i Celtic zaczęli zbierać fundusze dla rodzin ofiar. Tragedia na Ibrox stała się powodem do przebudowy stadionu. Nowy obiekt jest wzorowany na Westfalenstadion.

W 1972 Rangers pokonując w Barcelonie Dynamo Moskwa zdobyli swój pierwszy i jak na razie jedyny europejski tytuł – Puchar Zdobywców Pucharów. Kapitan The Gers, John Greig otrzymał trofeum w małym pomieszczeniu wewnątrz Camp Nou, ponieważ na murawę stadionu, tuż po końcowym gwizdku wbiegli kibice Rangers, aby cieszyć się razem z piłkarzami.

Wcześniej, bo w 1970 r. Rangers zakończyli okres 6 lat bez trofeum wygrywając Puchar Ligi. W finałowym spotkaniu The Gers zwyciężyli Celtic 1-0, dzięki bramce 16-letniego Dereka Johnstone'a.

Jock Wallace zostaje menedżerem

Zadaniem Jocka Wallace'a było zdetronizowanie Celticu, który wygrywał kolejne tytuły mistrzowskie. Jego pierwszy sezon przyniósł pierwsze trofeum i choć nie było to mistrzostwo, a Puchar Szkocji, to przyniósł wiele radości, gdyż finałowym przeciwnikiem byli The Bhoys. Dziewięć lat dominacji w lidze zostało zakończone w sezonie 1974/75, kiedy to Rangers zdobyli tak długo wyczekiwany tytuł Mistrza Szkocji. W kolejnym sezonie nowa liga składająca się z 10 zespołów została wygrana ponownie przez Rangers, a dodatkowo w tym samym sezonie udało się wygrać krajowe puchary. Następny sezon nie przyniósł trofeów, ale rozgrywki 1977/78 stały znów pod znakiem The Gers, którzy kolejny raz zdobyli potrójną koronę. Te sukcesy uczyniły Rangers najlepszym szkockim klubem.

W 1978 roku niespodziewanie swoją dymisję ogłosił Jock Wallace, nie ujawniając powodów swojego odejścia. Następcą na stanowisku menedżera został dotychczasowy kapitan, John Greig.

Greig: od kapitana do menedżera

Greig miał obiecujący początek pracy w nowej roli. W pewnym momencie sezonu była szansa na zdobycie poczwórnej korony, jednak skończyło się na wygraniu tylko krajowych pucharów. Mistrzem został Celtic, a w Pucharze Mistrzów Rangers odpadli w ćwierćfinale.

Kolejne sezony przynosiły rozczarowanie i przede wszystkim brak jakichkolwiek trofeów. W lidze Rangers nie byli w stanie przeciwstawić się nie tylko Celticowi, ale nawet Nowym Firmom (New Firm) – Aberdeen i Dundee United. W sezonie. Zdarzyło się, że Rangers zakończyli rozgrywki ligowe na 5 pozycji!

Słabych wyników w lidze nie przesłoniło zdobycie Pucharu Szkocji w 1981 r. i Pucharu Ligi rok później. Greig czując rosnącą presję zakończył pracę w klubie, składając dymisję w październiku 1983 r. W okresie Greiga frekwencja na trybunach Ibrox spadła średnio o 8 tysięcy.

Powrót Wallace'a

Jock Wallace

Nadzieje Rangers na sukcesy spowodował powrót do klubu Jocka Wallace'a, po jego emigracji do Anglii, gdzie pracował w Leicester City. Wallace nie był celem numer 1, ale nie udało zatrudnić się Jima McLeana i Alexa Fergusona, którzy byli menedżerami w Dundee United i Aberdeen.

Celem nowego menedżera było przywrócenie klubowi chwały sprzed lat. Początki Wallace'a były udane, gdyż Rangers wygrali Puchar Ligi, pokonując w finale Celtic 3-2 dzięki hat-trickowi Ally'ego McCoista. Kolejny sezon nie przyniósł jednak zmian w lidze.

Aberdeen wraz z Dundee United i Celticiem kontynuował dominację w lidze. W sezonie 1985/86 Rangers spadli na 5 miejsce w tabeli i koniec Wallacce'a w klubie wydawał się nieunikniony. 7 kwietnia 1986 r. Jock Wallace przestał być menedżerem Rangers. Po odejściu menedżera nowym prezesem klubu został David Holmes, który zastąpił Johna Patona.

Rewolucja Sounessa

Holmes zatrudnił Graeme'a Sounessa w charakterze grającego menedżera, pierwszego w historii klubu. Szkot występował wcześniej we Włoszech, grając w Sampdorii. Do Glasgow przybył za 300 000 funtów. Zatrudnił także Waltera Smitha, jako asystenta i Dona Mackaya – trenera zespołu rezerw.

Souness skorzystał z decyzji o wykluczeniu angielskich klubów z europejskich rozgrywek nałożonej przez UEFA po tragedii stadionu Heysel i był w stanie zatrudnić wielu znanych piłkarzy z Anglii. Pierwszymi nabytkami byli Chris Woods i Terry Butcher. Sezon 1986/87 był pierwszym od 8 lat, w którym Rangers zdobyli Mistrzostwo Szkocji. Bramkarz, Chris Woods pobił rekord czasu bez wpuszczonej bramki na Wyspach Brytyjskich – 1196 minut. Rangers zachowywali czyste konto przez 14 spotkań – od zremisowanego 1-1 meczu z Borussią Mönchengladbach 26 listopada 1986 r. do przegranego 0-1 meczu Pucharu Szkocji z Hamilton Academical 30 stycznia 1987 r.

Kolejny sezon nie był już tak udany, pomimo zakupu takich graczy jak Trevor Francis, Ray Wilkins, czy Richard Gough, za którego zapłacono milion funtów. Stał on się pierwszym Szkotem, za którego wydano tak duże pieniądze.

Nine in a Row

Dziewięć z rzędu (ang. Nine in a Row) tytułów mistrzowskich to rekord w historii Rangers. Absolutna dominacja na szkockich boiskach przypadła na lata 1988-1997. Pierwsze trzy tytuły The Gers zdobyli za kadencji Graeme'a Sounessa (trzeci wspólnie ze Smithem), a pozostałe, gdy menedżerem był nastepca Sounessa – Walter Smith.

Lata Sounessa

Sezon 1988/99 był początkiem wspaniałej serii sukcesów Rangers. Gdy drużyna Sounessa wygrała rozgrywki ligowe z przewagą 6 punktów nad Aberdeen nikt nie spodziewał się, że domonacja w lidze będzie trwać przez kolejne osiem sezonów. Przed sezonem klub ponownie zainwestował w angielskich piłkarzy, sprowadzając Gary'ego Stevensa z Evertonu i Kevina Drinkella z Norwich City

Okres przygotowawczy spędzony we Włoszech doskonale przygotował drużynę do sezonu. Rangers byli niepokonani w sierpniu i wrześniu, a w Old Firm Derby rozgromili Celtic 5-1. The Gers nie utracili nawet na chwilę inicjatywy w lidze i pewnie wygrali zdobywając 56 punktów w 36 meczach, wygrywając 26. W tym samym sezonie udało zdobyć się także Puchar Ligi Szkockiej po pokonaniu Aberdeen 3-2, mimo prowadzenia drużyny z Granitowego Miasta 2-1. Spotkanie to było najbardziej zapamiętane, dzięki brutalnemu faulowi zawodnika Aberdeen, przez który pomocnik Rangers, Ian Durrant leczył kontuzję ponad trzy lata. Nie udało się jednak zdobyć potrójnej korony, gdyż w finale Pucharu Szkocji lepszy okazał się Celtic, wygrywając 1-0.

2 czerwca 1989 roku nowym właścicielem klubu został David Murray, który zastąpił Davida Holmesa. Murray od początku swojego pobytu w Rangers zniechęcił do siebie kibiców. 10 lipca 1989 r. The Gers zatrudnili byłego piłkarza Celticu – Mo Johnstona, który dodatkowo był katolikiem. Decyzja ta spowodowała wściekłość zarówno fanów Rangers, którzy nie chcieli w drużynie wyznawcy religii rzymskokatolickiej, jak i Celticu, uznają przejście Johnstone'a na Ibrox jako zdradę.

Początek sezonu 1989/90 był fatalny – dwie porażki i tylko dziewięć punktów w pierwszych ośmiu meczach. Przełom nastąpił 4 listopada, gdy Rangers wygrali Old Firm Derby 1-0 po bramce... Mo Johnstona. Seria meczów bez porażki doprowadziła The Gers na pierwsze miejsce w tabeli i drugie z rzędu mistrzostwo. Było to jednak jedyne trofeum wywalczone w tym sezonie, ponieważ z Pucharu Szkocji Rangers wyeliminował Celtic, a finał Pucharu Ligi wygrał Aberdeen.

Kolejny sezon był zarazem ostatnim pod wodzą Graeme'a Sounessa. Szkot odszedł 16 kwietnia 1991 r. i przeszedł do byłego klubu, Liverpoolu. Decyzja była tym bardziej zaskakująca, że rozgrywki ligowe wkraczały w decydującą fazę, ale Souness stwierdził, że "doszedł tak daleko, jak tylko mógł". Ostatecznie udało się wygrać ligę, trzeci raz z rzędu, dzięki zwycięstwu w ostatniej kolejce nad Aberdeen. Udało się zdobyć Puchar Ligi, ale Puchar Szkocji nadal pozostawał poza zasięgiem Rangers.

Czas prowadzenia Rangers przez Sounessa był niezapomniany. Klub zaczął odnosić sukcesy i znów stał się najlepszym szkockim klubem. Jednak nie wszyscy kibice byli zadowoleni działaniami menedżera. Sprowadzanie wielu Anglików, a przede wszystkim Mo Johnstona nie przysporzyło mu sympatii. Wielu fanów długo nie mogło zrozumieć, dlaczego Szkot nagle odszedł do Liverpoolu. Nie można zapominać o tym, że Souness w Rangers był także piłkarzem, ale wyróżniał się głównie kontuzjami i kartkami – już w pierwszym meczu po 34 minutach musiał opuścić boisko po dwóch żółtych kartkach. Mimo wszystko trzeba oddać mu, że wyciągnął klub z zapaści i był jedną z najciekawszych postaci na trenerskim stołku w Rangers.

Kadencja Smitha

Dziewiątym menedżerem Rangers został Walter Smith, który pracował w klubie przez poprzednie lata, jako asystent Graeme'a Sounessa. Smith został pierwszym szkoleniowcem The Gers 19 kwietnia 1991 r., dzień przed ważnym meczem z St. Mirren. 3 zwycięstwa w ostatnich czterech meczach dały pierwszy z sześciu tytułów mistrzowskich za kadencji Smitha.

W swoim pierwszym pełnym sezonie Smith dokonał sporych zmian w kadrze. Nowym asystentem został Archie Knox. Sprzedano Trevora Smitha do Olympique Marsylia za ponad 5,5 mln funtów. Odeszli także Chris Woods, Mo Johnston, Mark Walters. Na Ibrox przybyli Andy Goram, Alexei Michailichenko, Stuart McCall i David Robertson.

Wygranie czwartego z rzędu tytułu mistrzowskiego, po raz pierwszy od ponad 60 lat, było efektem zgromadzenia 72 punktów, strzeleniu 101 bramek i wygraniu 19 z 22 wyjazdowych spotkań. Doskonała dyspozycja była kontynuowana w Pucharze Szkocji, który udało się zdobyć po 11 latach.

Sezon 1992/93 był jednym z najbardziej udanych w historii klubu. Oprócz zdobycia potrójnej korony, Rangers byli o krok od finału Ligi Mistrzów. W rundach eliminacyjnych The Gers wyeliminowali duński Lyngby i Leeds United. Następnie w fazie grupowej Rangers wygrali dwa mecze i cztery zremisowali. Mimo bycia niepokonanym do finału Champions League awansowała Marsylia, wyprzedzając Rangers o 1 punkt. Po zakończeniu rozgrywek okazało się, że Marsylia "nieczysto" zdobyła tytuł, ale nie wykazano nieprawidłowości w meczach z mistrzami Szkocji.

W następnym sezonie Rangers zdobyli szóste, kolejne Mistrzostwo i Puchar Ligi. Na drodze do potrójnej korony stanął zespół Dundee United. Zespół, który w lidze wygrał tylko 11 na 44 mecze i w każdym z ostatnich sześciu tracił bramkę, wygrał z Rangers 1-0. Było to bardzo dziwne zakończenie sezonu.

Sezon 1994/95 zaczął się od dwóch poważnych zakupów. Ekipę Mistrza Szkocji zasilili Brian Laudrup (2,4 mln funtów) i Basile Boli (2,7 mln). O ile Duńczyk stał się ulubieńcem kibiców i został w Glasgow przez cztery lata, to Francuz odszedł juz po roku, gdyż zupełnie nie pasował do szkockiego stylu gry.

Mimo wydania tak dużych pieniędzy, Rangers słabo zaprezentowali się na arenie europejskiej. Szybkie odpadnięcie dla wielu oznaczało nieudany sezon. Dodatkowo w krajowych pucharach Rangers musieli szybko uznać wyższość rywali. W lidze The Gers nie mieli równych i z przewagą 15 punktów nad Motherwell siódmy raz z rzędu wygrali ligę.

Rangers wygrali mistrzostwo w sezonie 1995/96 dzięki nowo pozyskanemu za 4,3 mln funtów Anglikowi. Był nim Paul Gascoigne i został zatrudniony 10 lipca 1995 r. z Lazio Rzym. Już w pierwszym meczu derbowym Gacoigne zdobył bramkę i The Gers wygrali 2-0. Postać Paula wniosła do całej ligi sporo ożywienia. 30 grudnia 1995 r. miał miejsce zabawny incydent. W trakcie ligowego meczu z Hibernian sędziemu, Dougiemu Smithowi wypadła z kieszeni żółta kartka. Gascoigne podając mu ją udał, że karze sędziego pokazując mu żółty kartonik. Smitha to nie bawiło i po chwili ukarał Anglika kartką.

Tytuł mistrzowski udało się wygrać w przedostatniej kolejce sezonu. Mimo prowadzenia Aberdeen 1-0, Paul Gascoigne zdobył hat-tricka zapewniając klubowi ósme mistrzostwo z rzędu. Dodatkowo Rangers zdobyli Puchar Szkocji, gromiąc Hearts w finale 5-1, dzięki dwóm bramkom Laudrupa i hat-trickowi Gordona Durie.

W sezonie 1996/97 Rangers wyrównali rekord Celticu z przełomu lat 60. i 70. wygrywając dziewiąty tytuł Mistrza Szkocji z rzędu. Nie udało się obronić Pucharu Szkocji (porażka w ćwierćfinale 0-2 z Celticiem), ale finałowe zwycięstwo 4-3 z Hearts dało Puchar Ligi. Klęską zakończył się występ w Lidze Mistrzów. Mimo wyeliminowania Ałanii Władykaukaz, w fazie grupowej Rangers zdobyli zaledwie 3 punkty w 6 meczach.

Sezon 1997/98 był ostatnim dla Waltera Smitha. Drużynie nie udało zdobyć się 10 mistrzostwa z rzędu. Zakupiony latem Marco Negri dał drużynie ogromny impuls. W pierwszych 10 meczach w lidze Włoch zdobył aż 23 bramki, w każdym z nich strzelając minimum jedną. Oświadczenie Waltera Smitha w trakcie rozgrywek, że po sezonie odchodzi załamało zespół. Rangers zdobyli 72 punkty, dwa mniej od Celticu i utracili mistrzostwo w ostatniej kolejce sezonu.

Rangers zakończyli sezon bez trofeów po raz pierwszy od dwunastu lat, gdyż w Pucharze Ligi zostali wyeliminowani przez Dundee United, a finał Pucharu Szkocji przegrali z Hearts. W Lidze Mistrzów The Gers odpadli w pierwszej rundzie przegrywając oba mecze ze Strasbourgiem. Smith odszedł do Evertonu, a ważni zawodnicy, jak Brian Laudrup, Ally McCoist, Ian Durrant czy kapitan Richard Gough.

Era Małego Generała

Dick Advocaat

1 czerwca 1998 r. Dick Advocaat, nazywany Małym Generałem, stał się 10 menedżerem Rangers i pierwszym spoza Szkocji. Holender otrzymał ogromne środki finansowe, jednak sukcesy w Szkocji nie przełożyły się na osiągnięcia na arenie międzynarodowej. Polityka transferowa polegająca na wydawaniu dużych pieniędzy pozostawiła spory dług w kasie klubu, który nie został do dziś spłacony. Za czasów Advocaata w Auchenhowie kosztem 14 mln funtów powstał nowy ośrodek treningowy – Murray Park.

W swoim pierwszym sezonie, będącym inauguracją Scottish Premier League, Advocaat wydał ponad 36 mln funtów na nowych piłkarzy. Niektórzy, jak Arthur Numan czy Giovanni van Bronckhorst okazali się strzałem w dziesiątkę. Inni – chociażby Claudio Reyna – niekoniecznie. Jednak początkowo duże wydatki opłaciły się, gdyż Rangers odzyskali Mistrzostwo Szkocji (tytuł został zdobyty na Celtic Park po wygranej w Old Firm Derby 3-0.), a także wygrali Puchar Szkocji (wygrana z Celticiem 1-0) i Puchar Ligi (2-1 z St. Johnstone). W kolejnym sezonie Rangers kolejny raz zdobyli Mistrzostwo, dokładając Puchar Szkocji. Udało się również awansować do fazy grupowej Ligi Mistrzów po wyeliminowaniu włoskiej Parmy.

Trzeci sezon pod wodzą Advocaata Rangers rozpoczynali mając na koncie wygrane 5 z 6 trofeów jakie były do zdobycia na krajowym podwórku przez ostatnie dwa lata. Mimo, iż klub ponownie awansował do Ligi Mistrzów i był o krok od awansu do 1/8 finału, dobra dyspozycja nie przełożyła się na występy w lidze. Nie udało się trzeci raz z rzędu triumfować w SPL, a mistrzostwo zdobył Celtic. Kupno Tore Andre Flo i Ronalda de Boera za odpowiednio – 12 i 4,5 mln funtów jeszcze bardziej pogorszyły stan finansowy klubu.

Początek czwartego sezonu Advocaata nie był udany. Szybkie odpadnięcie z Ligi Mistrzów i przeciętne wyniki w lidze, sprawiły, że Holender zrezygnował z funkcji menedżera w grudniu 2001 r i objął stanowisko dyrektora piłkarskiego w Rangers, które jednak opuścił po zaledwie 11 miesiącach.

Finansowy kac pod wodzą McLeisha

Murray zatrudnił byłego obrońcę Aberdeen, Alexa McLeisha, jako jedenastego menedżera w historii w dniu 11 grudnia 2001 r. W swoim pierwszym sezonie, który rozpoczął jeszcze Dick Advocaat, McLeish wygrał dwa krajowe puchary.

W kolejnym sezonie, pierwszym pełnym dla McLeisha, Rangers zdobyli po raz siódmy w historii potrójną koronę. Mistrzostwo Szkocji wygrane zostało w niesamowitych okolicznościach. Dzięki zwycięstwu 6-1 nad Dunfermline (przy triumfie Celticu "tylko" 4-0) The Gers wyprzedzili Celtic różnicą bramek. Zwycięstwo z Celtikiem w finale Pucharu Ligi i Dundee w finale Pucharu Szkocji zakończyło pełen sukcesów sezon.

Następny sezon był bardzo trudny dla McLeisha. Rangers musieli pozbyć się kilku ważnych zawodników. Ibrox opuścili – Neil McCann, Lorenzo Amoruso i kapitan Barry Ferguson. Szkoleniowiec The Gers mógł sobie pozwolić jedynie na transfery bezgotówkowe. Efektem takiego działania, mimo bardzo dobrego startu w lidze i awansu do fazy grupowej Ligi Mistrzów, był brak trofeów na zakończenie sezonu. Dodatkowym ciosem było przegranie wszystkich pięciu pojedynków z Celticiem.

Sezon 2004/05 rozpoczął się od szybkiego odpadnięcia z Ligi Mistrzów i utraty kilku ważnych punktów w ligowej tabeli. Pomimo porażki w ostatnich derbach Glasgow na pięć kolejek przed zakończeniem rozgrywek do ostatniego meczu Rangers przystępowali ze stratą tylko 2 punktów. Przegrana Celticu w ostatnich minutach z Motherwell i jednoczesny triumf Rangers nad Hibernian, dały The Gers 51. w historii Mistrzostwo Szkocji.

Początek kolejnego sezonu był bardzo słaby. W ciągu pierwszych 17 kolejek The Gers wygrali zaledwie 6, notując w tym czasie serię 10 meczów bez zwycięstwa. Był to jeden z najgorszych okresów Rangers w historii. Mimo tak fatalnych występów na szkockich boiskach, podopieczni Alexa McLeisha nadspodziewanie dobrze radzili sobie w Lidze Mistrzów. Rangers zostali pierwszym szkockim klubem, który wywalczył awans do fazy play-off, a w 1/8 finału odpadł z Villareal dzięki bramkom wyjazdowym (2-2 w Glasgow, 1-1 w Hiszpanii). W zimowym okienku transferowym na Ibrox trafił Kris Boyd, który wniósł sporo ożywienia do gry The Gers i dzięki swoim bramkom dał drużynie wiele zwycięstw, a sobie zapewnił tytuł króla strzelców. Mimo ambitnej postawy w drugiej części sezonu Rangers zajęli dopiero trzecie miejsce w ligowej tabeli, nie zdobywając żadnego trofeum.

Pod wodzą Paula LeGuena

Francuski szkoleniowiec, będący 12 menedżerem Rangers zastąpił Alexa McLeisha po sezonie 2005/06.

Od początku pracy w Glasgow Francuz zaskoczył kibiców. Z Glasgow wyjechali lubiani i utalentowani zawodnicy tacy, jak Peter Lovenkrands, Sotirios Kyrgiakos czy Ross McCormack. W ich miejsce przybyli wątpliwej klasy rodacy LeGuena, którzy już po kilku miesiącach opuścili Szkocję.

Nowe rozgrywki rozpoczęły się niespodziewanie słabo dla Rangers. Remisy i porażki z niżej notowanymi rywalami spowodowały, że już na początku sezonu strata do Celticu była bardzo duża. Dodatkowo The Gers zostali wyeliminowani z Pucharu Ligi po zawstydzającej porażce na własnym boisku z drugoligowym St. Johnstone 0-2. Pocieszeniem dla kibiców nie były również mecze derbowe, gdyż te kończyły się wynikami 0-2 i 1-1. Rangers mogli zapomnieć o Mistrzostwie i musieli walczyć z Aberdeen i Hearts o wicemistrzostwo.

Co ciekawe, The Gers lepiej radzili sobie w Pucharze UEFA, gdzie jako pierwszy klub ze Szkocji wyszli z grupy, awansując do 1/16 finału.

Gwoździem do trumny LeGuena była otwarta kłótnia menedżera z idolem kibiców, Barrym Fergusonem. Francuz zarzucał kapitanowi małe zaangażowanie, a następnie pozbawił go opaski kapitana z powodów "dyscyplinarnych". 4 stycznia 2007 r. klub ogłosił, że kontrakt z Paulem LeGuenem został rozwiązany. Francuz stał się najkrócej pracującym menedżerem w historii Rangers. Tymczasowym trenerem został Ian Durrant.

Powrót Smitha

10 stycznia 2007 r. stanowisko menedżera Rangers objął dobrze znany z lat 90. Walter Smith. Dotychczasowy selekcjoner Reprezentacji Szkocji porzucił ją dla swojego ukochanego klubu. Smith skompletował sztab szkoleniowy – Ally McCoist został jego asystentem, a Kenny McDowall trenerem pierwszej drużyny.

Priorytetem dla Smitha było obronienie drugiej pozycji w tabeli i zakwalifikowanie się do Ligi Mistrzów w następnym sezonie. Cel został osiągnięty. Kwalifikacje Rangers przeszli bardzo udanie eliminując kluby z byłej Jugosławii. W drugiej rundzie odpadła czarnogórska FK Zeta, a w trzeciej – FK Crvena zvezda Belgrad. Mimo zwycięstw w dwóch pierwszych meczach w fazie grupowej Rangers zajęli ostatecznie trzecią pozycję i weszli do Pucharu UEFA. Tam po wyeliminowaniu Panathinaikosu Ateny, Werderu Brema, Sportingu Lizbona i Fiorentiny The Gers stanęli przed szansą zdobycia europesjkiego trofeum. W finale jednak lepszy okazał się rosyjski Zenit St. Petersburg prowadzony przez Dicka Advocaata. Pocieszenie po przegranym finale miało przynieść długo wyczekiwane Mistrzostwo Szkocji. Mimo przewagi blisko 10 punktów nad Celticiem, The Bhoys odrobili straty i po raz trzeci z rzędu wygrali ligę. Na osłodę pozostał wygrany w marcu Puchar Ligi i w maju – Puchar Szkocji.

Sezon 2008/09 rozpoczął się fatalnie. Rangers odpadli z europejskich pucharów przegrywając 1-2 w dwumeczu z FBK Kowno. Ta porażka miała nie tylko wymiar sportowy, ale także finansowy. Długi Rangers pogłębiły się jeszcze bardziej. Na szczęście, mimo straty 7 punktów na początku 2009 r. Rangers odrobili straty i w ostatniej kolejce zdobyli 52. Mistrzostwo Szkocji. Tydzień później na konto The Gers został zapisany 33. Puchar Szkocji. Do potrójnej korony zabrakło jedynie Pucharu Ligi. W finale tych rozgrywek Rangers ulegli Celticowi 0-2 po dogrywce. Co ważne, dzięki zwycięstwu w lidze Rangers zapewnili sobie start w fazie grupowej Ligi Mistrzów.

W sezonie 2009/10 Rangers obronili Mistrzostwo Szkocji i po raz 53. w historii zdobyli tytuł. W marcu po wygranej 1-0 z St. Mirren na Ibrox trafiło kolejne trofeum – 26. Puchar Ligi. Do pełni szczęścia zabrakło Pucharu Szkocji (porażka w ćwierćfinale z późniejszym triumfatorem – Dundee United) i dobrych rezulatów na arenie europejskiej (tylko 2 punkty w fazie grupowej Ligi Mistrzów – najgorszy wynik w historii startów w Champions League). Mimo sukcesów w krajowych rozgrywkach dług klubu wzrósł do ok. 30 mln funtów i rozpoczęto poszukiwania nowego właściciela.

Klubowe kolory i herb

Klubowymi barwami są royal blue (królewki odcień niebieskiego), biały i czerwony.

Pierwsze komplety strojów dla zawodników są niezmiennie w klubowych barwach – niebieska koszulka (często z białym lub czerwonym wykończeniem), białe spodenki (z niebieskim lub czerwonym wykończeniem) i czarne getry (z czerwonymi elementami).

Czasem domowe stroje mogą mieć trochę inny wygląd, np. spodenki mogą być niebieskie, a getry czarno-białe.

Podstawowy wygląd wyjazdowych strojów Rangers jest zupełnie inny. Dominującymi kolorami są biały i czerwony i w tych kolorach przeważnie jest projektowana koszulka. Spodenki mają przeważnie niebieski lub biały kolor.

W ostatnich latach produkuje się także trzeci komplet strojów. Są one używane w przypadku, gdy stroje przeciwnika mają bardzo podobny wygląd. W poprzednich sezonach Rangers zaskakiwali pomysłami na projekt tych kompletów. W sezonie 2001/02 The Gers używali kontrowersyjnych pomarańczowych strojów.

Sponsorzy i producenci

Old Firm i sekciarstwo

 Zapoznaj się również z: Old Firm Derby.

Kibice Rangers z flagą Union Jack.

Najbardziej wyrazista rywalizacja pomiędzy dwoma klubami piłkarskimi mam miejsce w Glasgow. W stosunku do obu klubów używa się określenia Old Firm (Stare Firmy). Największe wsparcie dla Rangers płynie ze społeczności protestanckiej i unionistycznej.

Pod koniec XIX wieku do Glasgow przybyło wielu imigrantów pochodzących z Irlandii. Czasy te przypadły na założenie oby klubów z Glasgow (Rangers w 1873, Celtic – w 1888). Rangers był od początku identyfikowany z miejscową, protestancką społecznością, natomiast Celtic zaczęli wspierać katolicy przybyli z Zielonej Wyspy. Za kadencji Graeme'a Sounesa, w 1989 r. do The Gers przybył nowo zakupiony zawodnik, były gracz Celticu, Mo Johnston – pierwszy piłkarz Rangers wyznania rzymskokatolickiego. Fani The Gers nie zaakceptowali Johnstona, gdyż mieli nadzieję, że w ich drużynie nigdy nie zagra katolik.

W 1999 r. ówczesny wiceprezes Rangers, Donald Findlay został zmuszony do dymisji po tym jak został sfilmowany w trakcie śpiewania zakazanej piosenki "The Billy Boys" na spotkaniu organizowanym przez Rangers Supporters Club.

W 2002 klub został skrytykowany za wprowadzenie trzeciego kompletu strojów dla zawodników, w kolorze pomarańczowym, ponieważ kolor ten jest związany z Orange Institution, organizacji protestanckiej mającej siedziby w Irlandii Północnej i Szkocji. Na Rangers padła fala krytyki, jednak klub tłumaczył się, że co roku musi zmieniać wygląd strojów i wybór takiego a nie innego wyglądu jest spowodowany względami czysto komercyjnymi.

12 kwietnia 2006 r. po meczach z Ligi Mistrzów z hiszpańskim Villareal, UEFA nałożyła na klub karę finansową w wysokości 8800 funtów za niewłaściwe zachowanie kibiców. Później Europejska Unia Piłkarska uznała, że kibice Rangers nie byli winni zajściom w Hiszpanii. Organ Odwoławczy UEFA podtrzymał pierwotną decyzję, zmuszając Rangers do zapłaty kary finansowej (13 500 funtów) i ostrzegając przed podobnymi wydarzeniami w przyszłości.

Po niespełna trzech miesiącach Rangers, w powiązaniu z kilkoma klubami kibiców zapowiedzieli, że będą zgodni z trzema założeniami UEFA:

Mimo tych środków UEFA ponownie ukarała Rangers (12 000 euro) po tym jak sfilmowane zostało sekciarskie zachowanie kilku kibiców po meczu Pucharu UEFA z Osasuną. Także zespół hiszpański został ukarany za braki w organizacji meczu i niewłaściwe zachowanie ich kibiców. Sekretarz Rangers Supporters Club ogłosił, że wybryki na stadionach są efektem działania mniejszości kibiców, odpornych na wszelkie prośby i zakazy. We wrześniu 2007 UEFA pochwaliła Rangers za działania zwalczające sekciarstwo.

W 2008 kibice Rangers zaśpiewali "Famine Song" zawierającej kontrowersyjne słowa: "Głód się skończył. Dlaczego nie wróciliście do domu?" Klub wezwał fanów do zaprzestania wykonywania tego utworu i ostrzegł, że kibice nie przestrzegający zakazu zostaną aresztowani. Następnie utwór ten został uznany za rasistowski przez grupę "Show Racism the Red Card" (Pokaż rasizmowi czerwoną kartkę) i opisany jako "niegodny i rasistowski" przez prezesa Celticu, Johna Reida. Rangers Supporters Trust odrzucił krytykę Famine Song, twierdząc, że "Rasizm nie jest straszny, gdy jest skierowany do kibiców Celticu".

W listopadzie 2008 kibic Rangers został skazany za śpiewanie "Famine Song" podczas meczu Kilmarnock – Rangers 9 listopada 2008 r. W lutym 2009 r. na trybunach Celtic Park również było słychać tę pieśń i zostało to odnotowane w raporcie pomeczowym przez delegata SPL.

Eliminowanie sekciarstwa

W ostatnim czasie zarówno Rangers jak i Celtic podjęły środki w celu zwalczenia sekciarstwa. Praca ze Szkockim Parlamentem, grupami kościelnymi, szkołami i innymi organizacjami społecznymi ma spowodować koniec śpiewania zakazanych piosenek, problemów z kibicami itp., wykorzystując zwiększoną kontrolę i nadzór.

W sierpniu 2003 r. Rangers uruchomili kampanię "Pride Over Prejudice" (Duma ponad Uprzedzenie) na rzecz promowania integracji społecznej, zachęcającej kibiców do noszenia jedynie tradycyjnych klubowych barw, unikania obraźliwych pieśni, transparentów czy okrzyków. Wszystkie te założenia oraz wykaz dozwolonych piosenek zamieszczono w "Blue Guide" (Niebieski Poradnik), znanym jako "Wee Blue Book" (Malutka niebieska książeczka). Blue Guide został wydany w sierpniu 2007 i otrzymał ją każdy z 50 000 kibiców przybyłych na stadion.

W 2005 r. Rangers i Celtic utworzyły "Old Firm Alliance" (Sojusz Starych Firm), inicjatywę mającą na celu edukowanie dzieci w kwestiach dotyczących zdrowia, odżywiania, a także sekciarstwa i rasizmu.

Klubowa kampania "Follow With Pride" (Postępuj zgodnie z dumą) została zainaugurowana w 2007 r. i opierała się na poprzednich anty-rasistowskich kampaniach.

W Rangers funkcjonuje także Komitet Monitorujący Rasism, który zajmuje się klubową polityką dotyczącą sekciarstwa i rasizmu. Klub, poprzez Rangers Study Centre wraz z Radą Miasta jest również zaangażowany w projekt "Ready To Learn". Cele projektu obejmują uświadomienie czym jest rasizm, sekciarstwo i uprzedzenia wśród młodych ludzi w Glasgow.

czytaj dalej: [2], [3]