Rapcie - Polski Serwis Naukowy

Rapcie - część dawnego polskiego oporządzenia wojskowego; zwykle 2 paski z kolorowych taśm, sznurów lub skóry służące do zawieszania przy pasie broni siecznej. W XIX wieku nazywano je niesłusznie pendentem (z fr. pendant - wiszący – czyli pas zakładany przez ramię i pierś, równoważący obciążenie bronią boczną; podobne zadanie pełnił bandolier). W XX wieku przyjęła się nazwa żabka (prawdopodobnie ze względu na kształt).

Skóra - surowiec wykorzystywany od prawieków w przemyśle, pozyskiwany z powłoki ciała zwierząt dzikich, jak i hodowlanych. Jest wykorzystywany m.in. do wyrobu odzieży, obuwia, galanterii, tapicerek samochodowych oraz okładek do książek. Ma również szerokie zastosowanie w technice.

Kordzik – to biała, obosieczna broń paradna w postaci sztyletu. W Polsce aktualnie noszona do ubioru galowego przez oficerów i chorążych marynarki wojennej i lotnictwa zawieszona na rapciach na wysokości lewego uda na równi z dolną krawędzią marynarki.

Rapcie nadmiernie obciążały pas główny (noszony pod pasem słuckim), przez co broń była nienaturalnie zawieszona poniżej biodra. Dopiero wprowadzenie pendentu, a następnie żabki, podtrzymywanej przez biegnący w poprzek piersi pas zwany "koalicyjką", przyczyniło się do odciążenia lewego boku żołnierza. W polskich jednostkach bojowych od roku 1919 stosowano zawieszanie szabli pod siodłem, co całkowicie uwalniało jeżdżca od ciężaru broni bocznej.

Język Québec oraz Ontario, Nouveau-Brunswick, – ok. 8 mln osób. Ok. 201 milionów używa francuskiego na całym świecie jako języka głównego (oszacowanie z r. 2009 wg Organisation mondiale de la Francophonie) a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, gdzie francuski jest jednym z języków urzędowych bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, gdzie jest jedynym językiem urzędowym i używa go 96 milionów ludzi.

Broń sieczna to broń biała służąca do zadawania cięć. Znana jest już od epoki brązu. Aż do XVIII wieku różne jej rodzaje stanowiły podstawową broń ręczną wojowników, rycerzy i żołnierzy w większości regionów świata. Sporadycznie była używana jeszcze w okresie II wojny światowej. Obecnie, z wyjątkiem noży i bagnetów, broń sieczna stanowi jedynie broń honorową oraz sportową.

Znacznie krótszych żabek, zazwyczaj ze skóry barwionej na biało, używa się do dnia dzisiejszego do noszenia kordzików, będących w Polsce (obok szabel) wyróżnikami stopnia oficerskiego przy mundurach galowych w Marynarce Wojennej i w Lotnictwie.
Przypisy

Bibliografia

Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1969.

Włodzimierz Kwaśniewicz: Dzieje szabli w Polsce. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona, 1999. ISBN 83-11-08921-3.