Rejon petrykowski - Polski Serwis Naukowy

Rejon petrykowski (biał. Петрыкаўскі раён) - rejon w południowo-wschodniej Białorusi, w obwodzie homelskim. Leży na terenie dawnego powiatu mozyrskiego.

Położenie i granice

Rejon położony jest z zachodniej części obwodu homelskiego w granicach Polesia Prypeckiego. Rozciągłość rejonu z zachodu na wschód wynosi około 65 km, natomiast z północy na południe- około 62 km.

Rejon graniczy z rejonami obwodu homelskiego: żytkowickim, lelczyckim, kalinkowickim, mozyrskim, a także wchodzącym w skład obwodu mińskiego rejonem lubańskim.

Węgiel brunatny to skała osadowa pochodzenia organicznego roślinnego powstała w neogenie, w erze kenozoicznej ze szczątków roślin obumarłych bez dostępu powietrza. Zawartość węgla 62-75%. Często stosowany jako paliwo. Jego wartość opałowa waha się od 7,5 do 21 MJ/kg. Węgiel brunatny jest nieodnawialnym źródłem energii.

Torf – skała osadowa powstała w wyniku zachodzących w szczególnych warunkach przemian obumarłych szczątków roślinnych, najmłodszy węgiel kopalny. Zawiera mniej niż 60% węgla.

Środowisko naturalne

Powierzchnia rejonu wynosi 2820 km (trzecie miejsce w obwodzie homelskim). Ukształtowanie powierzchni rejonu jest płaskie, dominują tereny błotniste. W dolinach rzek występują wydmy i grądy. 95% terytorium rejonu położone jest na wysokości 120-140 m n.p.m., 4%- na wysokości powyżej 140 m.

Białoruś, Republika Białorusi (również często niepoprawnie Republika Białoruś) (biał. Беларусь ?/i, Рэспубліка Беларусь ?/i, Biełaruś, Respublika Biełaruś ros. Беларусь, Республика Беларусь) – państwo w Europie Wschodniej. Graniczy z Polską (na zachodzie), Litwą, Łotwą (na północy), Rosją (na wschodzie) i Ukrainą (na południu). Nie posiada dostępu do morza.

Złoże mineralne – naturalne nagromadzenie kopalin w obrębie skorupy ziemskiej, powstałe w wyniku różnorodnych procesów geologicznych. Istotny jest fakt, iż złoże występuje w takiej ilości i w takich warunkach ekonomicznych i geologicznych, że jego eksploatacja jest opłacalna (tym się różni złoże od zasobu).

Najwyższy punkt rejonu znajduje się w jego części wschodniej, w pobliżu wsi Czeliuszczewiczy. Najmniejszą wysokość teren osiąga na południowym wschodzie rejonu- w dolinie rzeki Prypeć w miejscu uchodzenia do niej rzeki Ptycz.

Głównymi rzekami są Prypeć oraz jej dopływy- Bobrik, Ptycz, Tremla i Uborć. Największym jeziorem jest Jezioro Dikoje, o powierzchni 69 hektarów.

56% terytorium rejonu pokrywają lasy. Występuje około stu gatunków brzozy, dębu i świerku.

Powiat lub ujezd mozyrski dawny powiat w województwie mińskim, który w 1793 przeszedł pod panowanie Rosji i w nieco zmniejszonych granicach zaliczony został do guberni mińskiej. Odpowiadają mu dzisiejsze rejony mozyrski, jelski, lelczycki, łojowski, petrykowski i żytkowicki obwodu homelskiego.

Halit – minerał z gromady halogenków. Nazwa pochodzi od greckich słów halos – sól, słony, oraz lithos – kamień. Minerał znany i używany od czasów starożytnych.

Bogactwa naturalne

Na terytorium rejonu znajduje się 99 złóż torfu, którego zapasy szacuje się na 61,5 mln ton. Oprócz tego znaczenie gospodarcze mają Złoże Petrykowskie soli kamiennej i soli potasowych, Złoże Briniewskie węgla brunatnego, trzy złoża piasku z zapasami w wielkości 6,28 mln m³, dziewięć złóż gliny oraz iłów z zapasami 31,6 mln m³. Na terytorium rejonu znajduje się także źródło wody mineralnej.

Rejon kalinkowicki (biał. Калінкавіцкі раён) - rejon w południowo-wschodniej Białorusi, w obwodzie homelskim. Leży na terenie dawnego powiatu bobrujskiego.

Rejon lelczycki (biał. Лельчыцкі раён) - rejon w południowo-wschodniej Białorusi, w obwodzie homelskim. Leży na terenie dawnego powiatu mozyrskiego.