Religie w Indiach - Polski Serwis Naukowy

Religie w Indiach. W Indiach starożytnych powstały trzy spośród sześciu wielkich religii świata. Najstarszą z nich jest braminizm, będący rozwinięciem wedyzmu, zaszczepionego w Indiach przez lud Ariów, osiadły nad Gangesem ok. 1500 r. p.n.e. Podstawą wedyzmu były wedy, czyli święte księgi, które obejmują pieśni, teksty modlitw, zaklęcia magiczne, naukę etyki, prawa, śpiewu, astronomii i in. Braminizm utrzymał autorytet wed, rozbudowując je o wiarę w reinkarnację i wprowadzając podział społeczeństwa na kasty.

Medytacja (łac. meditatio - zagłębianie się w myślach, rozważanie, namysł) - praktyki mające na celu samodoskonalenie, praktykowane szczególnie przez religie Wschodu, takie jak buddyzm, taoizm, konfucjanizm, hinduizm, a ostatnio także przez niektóre szkoły psychoterapeutyczne. Elementy medytacji dają się również zauważyć w chrześcijaństwie (hezychazm) i islamie (sufizm).

Reinkarnacja (również: metempsychoza, transmigracja) - to pogląd, wg którego dusza po śmierci może wcielić się w nowy byt fizyczny. Np. dusza jednego człowieka może przejść w ciało nowo narodzonego dziecka lub nawet zwierzęcia czy rośliny. Samo słowo reinkarnacja jest zestawieniem dwóch członów: inkarnacja (wcielenie) i przedrostka re (oznaczającego powtórzenie czegoś). Dosłownie więc reinkarnacja oznacza powtórne wcielenie.

Najwyższą kastę stanowili bramini, którym przypisywano nieomal boskie cechy. Drugą - wojownicy (kszatrija), trzecią (wajśja) - rolnicy, rzemieślnicy i kupcy, czwartą (śudra) - niewolnicy i ludzie pochodzenia niearyjskiego. Na samym końcu znajdowali się pariasi, pozbawieni praktycznie jakichkolwiek społecznych i politycznych praw. Przynależność do kasty była dziedziczona, a usiłowanie wyrwania się z niższej do wyższej było zabronione. Braminizm wyznawał wielobóstwo. Dla uczczenia bogów budowano okazałe świątynie, zarządzane przez braminów - kapłanów.

Indie w szerokim rozumieniu to subkontynent w Azji Południowej, wielki półwysep na Oceanie Indyjskim, o powierzchni prawie 7,5 mln km². Od północy ograniczony masywem Himalajów, od wschodu dżunglami birmańskimi, otwarty jest tylko od północnego zachodu na Afganistan i Iran.

Wisznu (hindi: विष्णु) – jeden z najpopularniejszych dewów w hinduizmie, Bóg jedyny w wisznuizmie (największym wyznaniu hinduistycznym). Jeden z Trimurti (trójcy hinduistycznej) tworzonej wraz z Brahmą i Śiwą. Symbolizuje utrzymujący aspekt Boga, najczęściej identyfikowany z dwoma swoimi Awatarami: Kryszną i Ramą.

Hinduizm powstał w okresie wczesnego średniowiecza, ok. VII w., jako kontynuacja braminizmu, zachowując system kast i autorytet wed. Zasadza się na monoteizmie, uznając istnienie jednego boga, lecz w wielu postaciach. Najbardziej czczone to Wisznu i Śiwa i Dewi. Wszystkie te religie zachowały się na większą skalę jedynie na terytorium Indii i Nepalu.

Buddyzm (inna nazwa to: sanskr. Buddha Dharma; pāli. Buddha Dhamma – "Nauka Przebudzonego") – system filozoficzno-etyczny uznawany przez wielu ludzi za religię, rzadziej za psychologię. Założycielem i twórcą jego podstawowych założeń był żyjący od około 560 do 480 roku p.n.e. Siddhārtha Gautama (pāli. Siddhattha Gotama), syn księcia z rodu Śākyów, władcy jednego z państw-miast w północnych Indiach. Jako religia buddyzm zalicza się do religii dharmicznych oraz do religii nieteistycznych.

Wedyzm (religia wedyjska) - najstarsza względnie poznana religia Indii, henoteistyczna, wywodząca się prawdopodobnie z okresu między połową drugiego tysiąclecia p.n.e. a początkiem pierwszego p.n.e. Jej zręby ukazują teksty Wed, w szczególności najstarsze zbiory - sanhity. Była to religia ahierarchiczna, koncentrująca się wokół rozbudowanego ceremoniału ofiary wedyjskiej (jadźńa, śrauta); w mniejszym stopniu obecne były także praktyki magiczne i rytuały związane z ogniskiem domowym (patrz: Atharwaweda). Przebieg ofiary wedyjskiej był dla jej uczestników odtworzeniem aktu kosmogonicznego i zarazem czynnością podtrzymującą harmonijne istnienie wszechświata, co za tym, pomyślność życia ludzkiego - dlatego tak niezwykle ważny był jej prawidłowy przebieg. Świątynie i zwyczaj czczenia wizerunków bogów pojawia się w wedyzmie znacznie później, prawdopodobnie w efekcie obcych wpływów (być może drawidyjskich).

Buddyzm powstał w drugiej połowie I tysiąclecia p.n.e., a jej twórcą był książę Siddhartha Gautama nazwany później Buddą (ok. 560 p.n.e. - 480 p.n.e.). Swą naukę głosił jako wędrowny żebrak-asceta. Buddyzm zasadza się na poszukiwaniu oświecenia dającego wgląd w prawdę i duchowe wyzwolenie (nirwana) przez czynienie dobra, wyrzeczenie się doczesnych pożądań i medytację. Większość odłamów buddyzmu nie posiada żadnych formalnych struktur, prócz klasztorów. Rozprzestrzenił się on z biegiem stuleci głównie w Azji Południowej i Wschodniej, posiada kilka odmian narodowych w Chinach, Japonii i Tybecie, gdzie znany jest jako lamaizm.

Buddyzm tybetański (określany też jako lamaizm, choć nazwa ta bywa odbierana jako pejoratywna i jest merytorycznie niesłuszna) – odmiana buddyzmu, która jest główną religią Tybetu i jego regionów sąsiadujących (np. Bhutan, Nepal, Sikkim i Ladakh) od czasu ustanowienia jej jako religii państwowej przez króla Trisong Decena, który panował w Tybecie w okresie od 755 do 797 r. n.e. oraz główną religią Mongolii i jej regionów sąsiadujących (np. Buriacja i Kałmucja).

Bramin (skr. ब्राह्मण brāhmaṇa) – w hinduizmie członek najwyższej warny: klasy kapłańskiej. Przynależność do warny bramińskiej, jak i pozostałych jest dziedziczna . Według mitologii indyjskiej bramini powstali przy stworzeniu świata z ust puruszy.

Zobacz też

buddyzm, hinduizm

historia Indii, dynastia Maurjów.