Rene I Andegaweński (fr. René d'Anjou), Rene Prowansalski, zwany Dobry Król Rene (fr. Le bon roi René), z bocznej linii francuskich Walezjuszów (linia Valois-Anjou). Urodzony 16 stycznia 1409 roku na zamku Angers. Zmarł 10 lipca 1480 w Aix-en-Provence.

Książę Andegawenii (Anjou) 1434-1480, książę Lotaryngii 1431-1453, książę Baru 1430-1480, hrabia Prowansji 1434-1480, tytularny król Neapolu 1442-1480, tytularny król Jerozolimy 1438-1480, antykról Aragonii 1466-1472, hrabia de Guise.

Wczesne lata życia

Rene był synem księcia Andegawenii Ludwika II i Jolanty, córki króla Aragonii Jana I. Jego starszym bratem był Ludwik III Andegaweński, a starszą siostrą Maria Andegaweńska – królowa Francji. Jego ojciec zmarł w 1417 r. Pozostawił młodszemu synowi tylko hrabstwo Guise i dwie domeny w Ile-de-France. Księżna-wdowa Jolanta Aragońska, teściowa delfina Karola, wiedząc, że tak skromnie wyposażony w dobra ziemskie nie będzie mógł odgrywać znaczącej roli, zaproponowała swemu wujowi kardynałowi Ludwikowi, księciu de Bar, biskupowi Verdun i Chalon (którego matka Maria była córką króla Francji Jana II Dobrego), aby prawa do jego dziedzicznych ziem przejął Rene. Matka Rene, będąca zwolenniczką prokrólewskiego stronnictwa Armaniaków, zaręczyła swego 11-letniego syna z Izabelą, jedyną dziedziczką Karola Lotaryńskiego. Po podpisaniu umowy małżeńskiej 20 marca 1419 r. Rene opuścił rodzinne Angers, by zgodnie z tradycją wychować się na dworze przyszłych teściów.

Książę Ludwik wprowadził młodego Rene do elitarnego Zakonu Wierności, którego dewiza brzmiała "Wszyscy za jednego". Ponoć Rene do końca życia dochował wierności temu zawołaniu. Szybko też upodobnił się do swojego przyszłego teścia, księcia Karola II, erudyty o wielkopańskich manierach i posiadacza licznych kochanek. Kiedy jesienią 1422 r. pojawił się na dworze księcia Lotaryngii w Nancy na ślub z Izabelą natychmiast przypadł do gustu miejscowym damom. Ślub z Izabelą odbył się 22 października 1422 r. w Nancy.

Rene Andegaweński

Księstwa Baru i Lotaryngii sąsiadowały z potężnym księstwem Burgundii. Jego władca, Filip III Dobry, prowadził wojnę ze stronnictwem armaniaków, do którego należała matka Rene i jego szwagier, delfin (od 1422 r. król Francji) Karol VII. Położone we wschodniej Francji księstwa były dotychczas omijane przez wojnę. W 1428 r. w pobliże tych księstw przybyła armia angielska dowodzona przez regenta Francji Jana Lancastera, 1. księcia Bedford. Kiedy angielski dowódca zastanawiał się czy zaatakować Orlean czy Angers, Karol Lotaryński, Ludwik de Bar i Rene postanowili uznać króla Anglii Henryka VI za swego suzerena. Rok później młody książę spotkał Joannę d'Arc. Rene tak zachwycił się dziewczyną, że postanowił zmienić stronę i wracając do króla Francji Karola VII dał Joannie d`Arc list polecający. Razem z teściem zapewnił ją, że w skrytości ducha popierają Karola VII, ale nie nadszedł jeszcze czas, aby się z tym ujawnić. Po zwycięstwach Joanny przyłączył się do Karola i brał udział w jego koronacji w Reims w 1429 r.

W roku 1430 zmarł kardynał Ludwik de Bar, a rok po nim Karol Lotaryński. Rene, który wcześniej już został adoptowany przez kardynała, po jego śmierci odziedziczył po nim księstwo Baru. Po śmierci teścia Rene wyruszył odebrać przysięgę wierności od swoich nowych poddanych. Żonę i dzieci pozostawił w Nancy. Wtedy do miasta przybył Antoni hrabia de Vaudemont, bratanek zmarłego Karola II, zgłaszając pretensje do księstwa. Antoniego poparł Filip Burgundzki. Rene przegrał bitwę pod Bulgneville w lipcu 1431 r. i dostał się do burgundzkiej niewoli. Więziony w Dijon nie utracił jednak pogody ducha. Malował miniatury na szkle, dużo czytał i pisał wiersze. W kwietniu 1432 r. Filip III zgodził się uwolnić Rene w zamian za ogromny okup. Od tej pory zaczęły się finansowe kłopoty księcia, które będą trwały do końca jego życia.

W 1434 r. cesarz Zygmunt Luksemburski potwierdził prawa Rene do tronu Lotaryngii.

Książę Andegawenii i walki o tron w Neapolu

12 listopada 1434 r. zmarł bezpotomnie starszy brat Rene, książę Ludwik III Andegaweński. Dziedzicem wszystkich jego tytułów i godności został właśnie Rene. Trzy miesiące później zmarła królowa Neapolu Joanna II, zapisując Rene swoje królestwo. Niedawny więzień księcia Burgundii został jednym z najpotężniejszych feudałów we Francji. Po wyznaczeniu regentów w Bar i Lotaryngii, Rene odwiedził swoje nowe posiadłości, Andegawenię i Prowansję.

Rene i jego druga żona, Joanna de Laval

Mając poparcie króla Francji i papieża Eugeniusza IV Rene zorganizował wyprawę, której celem było zdobycie tronu neapolitańskiego. Do Neapolu przybył w 1437 r., gdzie następnego roku został koronowany na króla, jednak po kilkuletnich walkach z innym pretendentem do tronu, królem Aragonii Alfonsem V utracił wszelkie posiadłości we Włoszech i został zmuszony do powrotu do Francji w 1442 r. Kilkuletnia wojna nie przyniosła Rene żadnych korzyści, pogorszyła jedynie finansową kondycję księcia.