Renata Scotto - Polski Serwis Naukowy

Renata Scotto

Renata Scotto (ur. 24 lutego 1934, Savona) – włoska śpiewaczka operowa, sopran, po zakończeniu kariery reżyserka operowa.

Biografia

Urodzona w Savonie, zadebiutowała na operowej scenie w rodzinnym mieście główną rolą w Traviacie. Wkrótce później zagrała w tym samym teatrze tytułową bohaterkę Madame Butterfly i postanowiła spróbować swoich sił w Teatro alla Scala, zgłaszając się do konkursu na rolę w mało znanej operze Alfredo Catalaniego La Wally, zachwycając jurorów. W 1953 r. odbyło się pierwsze wystawienie tej opery, a w obsadzie Scotto znalazła się obok gwiazd takich jak Renata Tebaldi i Mario del Monaco. Jednak to właśnie dziewiętnastoletnia debiutantka okazała się być największą sensacją wieczoru, wywoływana piętnastokrotnie po zakończeniu przedstawienia.

Kawaler srebrnej róży (niem. Der Rosenkavalier) op. 59 – komedia muzyczna w trzech aktach. Libretto napisał Hugo von Hofmannsthal, muzykę skomponował Richard Strauss. Premiera odbyła się w Dreźnie, 26 stycznia 1911, premiera polska - w Warszawie, w 1922.

Metropolitan Opera – teatr operowy w Nowym Jorku, pierwotnie (od powstania do 1966 roku) znajdujący się w gmachu przy Broadwayu, pomiędzy Trzydziestą Dziewiątą a Czterdziestą ulicą.

W 1957, w dużej mierze dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności, pokazała swój talent europejskiej publiczności, w ostatniej chwili zastępując Marię Callas w roli Aminy w edynburskim przedstawieniu Lunatyczki Vincenzo Belliniego. W latach kolejnych, ciesząc się już światową sławą, nagrała Łucję z Lamermooru (grała Łucję), Cyganerię jako Mimi oraz Madame Butterfly. W tej ostatniej roli zadebiutowała w 1965 w Metropolitan Opera, z którą pozostawała związana do końca kariery. Wykreowała w niej także role Violetty w Traviacie, Lauretty w Giannim Schicchim, Siostry Angeliki oraz Musetty i Mimi w Cyganerii oraz Desdemony w Otello.

Alfredo Catalani (ur. 19 czerwca 1854 w Lucca, zm. 7 sierpnia 1893 w Mediolanie) – kompozytor włoski którego trzon twórczości stanowią opery. Mało znane w dzisiejszych czasach cieszyły się uznaniem w drugiej połowie XIX wieku. Sam Catalani odegrał ważną rolę w życiu i karierze słynnego Arturo Toscaniniego, którego był przyjacielem (poznali się w czasie turyńskiej premiery opery Edmea którą prowadził dwudziestoletni wówczas Toscanini).

Łucja z Lamermooru – opera bel canto w trzech aktach Gaetano Donizettiego. Libretto na podstawie Narzeczonej z Lamermooru Waltera Scotta, opartej z kolei na prawdziwej historii rodziny Dalrymple w XVII w., napisał Salvatore Cammarano.

W 1970 r. została ofiarą skandalu, gdy w trakcie jej występu w roli Eleny w Nieszporach sycylijskich grupa chuliganów zakłóciła spektakl, domagając się wystąpienia Marii Callas, ongiś sławnej z wykonania tej roli. Callas, obecna na sali, po zakończeniu przedstawienia nagrodziła Scotto owacją na stojąco. Podobny incydent miał miejsce w czasie przedstawienia Normy jedenaście lat później.

Vincenzo Salvatore Carmelo Francesco Bellini (ur. 3 listopada 1801 w Katanii na Sycylii, zm. 23 września 1835 w Puteaux koło Paryża) – włoski kompozytor operowy szkoły neapolitańskiej.

Adriana Lecouvreur – opera w czerech aktach skomponowana przez włoskiego kompozytora Francesco Cilea, nawiązująca stylem do ówczesnego weryzmu. Premiera odbyła się w Mediolanie 1902 roku. Dzieło opisuje historie autentycznej gwiazdy francuskiej sceny teatralnej, która, jak mówi legenda, została zamordowana przez swoja rywalkę księżnę de Bouillon.

W kolejnych latach kariery Scotto zarzuciła repertuar włoski, grając Marszałkową w Kawalerze srebrnej róży, Kundry w Parsifalu, Marię w Medium i Klitajmestrę w Elektrze. Nagrała pieśni Gustawa Mahlera oraz jednoaktówkę Oczekiwanie. Przestała śpiewać na scenie pod koniec lat 80.

Norma – dwuaktowa opera tragiczna z tekstem Felice Romaniego i muzyką Vincenza Belliniego. Rola tytułowa jest jedną z najtrudniejszych partii sopranowych w całym repertuarze operowym. Jedną z najsłynniejszych wykonawczyń była Maria Callas której interpretacje uwiecznione w nagraniach (w tym dwóch studyjnych: z roku 1954 i z roku 1960, w którym partnerował jej Franco Corelli pod batutą Tullio Serafina) uchodzą za niedoścignione. Sam utwór stanowi sztandarową pozycję nie tylko stylu bel canto ale też opery jako gatunku, zaś cavatina Normy z pierwszego aktu - "Casta Diva" jest jedną z najsłynniejszych arii włoskich.

Siostra Angelica (Suor Angelica) – jednoaktowa opera werystyczna Giacoma Pucciniego, druga z tzw. Tryptyku. Pierwszy raz została wystawiona w Metropolitan Opera w 1918 r.

Reżyserka

Scotto współpracowała z teatrami operowymi w Weronie, na Florydzie, w Katanii, w Santiago i Chicago. Wyreżyserowała m.in. Cyganerię, Madame Butterfly, Lunatyczkę, Normę i Adrianę Lecouvreur.