Reprezentacja Śląska w piłce nożnej – nieformalna drużyna piłkarska, w której skład wchodzą wyłącznie zawodnicy grający na co dzień w górnośląskich klubach piłkarskich. Nigdy nie była zrzeszona w FIFA oraz UEFA, nie posiada więc prawa do uczestniczenia w oficjalnych piłkarskich imprezach międzynarodowych (finałach Mistrzostw Świata, bądź Mistrzostwach Europy) i nie rozgrywa oficjalnych spotkań międzypaństwowych. Jej barwy to kolory żółty i niebieski.

Historia

Historia piłkarskiej reprezentacji Górnego Śląska sięga początku lat międzywojennych. 18 czerwca 1920 w Lipinach - w ramach propagowania polskości na ziemiach śląskich - został rozegrany pierwszy mecz zawodników wywodzących się z tego regionu przeciwko Czarnym Lwów - czołowemu wówczas polskiemu klubowi futbolowemu, który gospodarze przegrali 3:8. W 1933 roku powstała Liga Śląska. Zwycięzca w lidze otrzymywał tytuł Mistrza Śląska i brał udział w eliminacjach do Ligi Państwowej.

Przez lata kadra Śląska grała z takimi drużynami jak m.in.: reprezentacje miast: Krakowa (1999) czy Bratysławy (1962); klubami np. Wolverhampton Wanderers (1938), Dynamo Kijów (1980), czy reprezentacjami narodowymi, m.in. z Tanzanią (1974).

Obecnie reprezentacja Śląska regularnie rozgrywa mecze, głównie mało prestiżowe, często z klubami piłkarskimi.

Mecze niemieckiej i polskiej reprezentacji Śląska

W latach 20. i 30. XX wieku rozgrywano mecze pomiędzy niemiecką a polską reprezentacją Śląska. Mecze te budziły tak gigantyczne emocje, że niemiecka prasa nazywała je "kleine Länderspiele", co można rozumieć jako małe mecze międzypaństwowe. 12 grudnia 1924 roku na boisku 1. FC Kattowitz odbył się pierwszy mecz obu reprezentacji. Łącznie odbyło się dwadzieścia takich spotkań. W 1933 roku mecze się nie odbyły w związku z napiętymi stosunkami dyplomatycznymi. Mecz na Stadionie Hindenburga dnia 18 marca 1934 zbiegł się z unormowaniem stosunków niemiecko-polskich. Kiedy polscy działacze dowiedzieli się, że Niemcy ściągnęli na mecz najlepszych graczy z Breslau (dawna nazwa Wrocławia), starano się o przełożenie ligowego meczu Warta Poznań - Ruch Wielki Hajduki by wykorzystać w tym meczu najlepszych graczy tego zespołu. PZPN jednak się nie zgodził. Tuż przed meczem, po wyjściu drużyn na boisko i powitaniu przez Sportführera Flörera hitlerowska kapela odegrała hymny, które publiczność odsłuchała na stojąco. Organizatorzy wprowadzili ulgi tramwajowe dla kibiców jadących na ten mecz przez powstałą 12 lat wcześniej granicę. Podczas meczu 16 września 1934 na stadionie Policyjnego KS-u (nieistniejące już boisko przy ulicy S. Moniuszki w Katowicach) pierwszy raz publicznie zagrano hitlerowski człon hymnu narodowego Niemiec, tzw. "Horst Wessel Lied" (obowiązkowy od 1933 roku). 24 marca 1935 rozegrał się mecz na wybudowanym kilka miesięcy wcześniej Adolf Hitler Kampfbahn (stadion im. Adolfa Hitlera - obecny stadion Górnika Zabrze). Trzy gole dla polskiej reprezentacji Śląska zdobył Ernest Wilimowski. Pierwsza bramka dla polskiej reprezentacji Śląska wpadła po dalekim strzale, druga po szybkiej zespołowej akcji, trzecia po główce z podania Teodora Peterka. W meczu odbytym 1 września 1935 podopieczni Feliksa Dyrdy pokonali reprezentację niemieckiego Śląska 9:1. Najlepszym zawodnikiem tego meczu był Edmund Giemsa, który zaliczył hat-trick. Jedynego w tym meczu gola dla niemieckiej reprezentacji Śląska strzelił Reinhard Schaletzki. W drugiej połowie najlepszy gracz niemieckiego Śląska - Richard Malik został przesunięty z ataku do pomocy, w celu uporządkowania gry, lecz nie był w stanie sprostać wszystkim zadaniom. Słabo zagrał reprezentant na akademicką olimpiadę - bramkarz Zaborze Bonk z klubu Preussen (pierwsza nazwa klubu FC Kattowitz). Prasa relacjonowała, że "Niemcy grali systemem W-M, polski zespół grał bez specjalnego systemu, ale natomiast szybko i żywiołowo". W meczu 1 marca 1936 odbytym na stadionie im. Hindenburga w Bytomiu niemiecka reprezentacja Śląska zastąpiła Bonka nowym bramkarzem - Kurpankiem. Gospodarze nie chcąc pogodzić się z porażką grali brutalnie, w drugiej połowie Hubert Gad i Teodor Peterek zostali zniesieni z boiska (choć później wrócili na boisko). Z powodu ligi i meczów reprezentacji Polski było trudno o wolny termin, zatem następny mecz obu reprezentacji odbył się z święta - 26 grudnia 1937. W meczu tym polska reprezentacja Śląska sześciokrotnie zaliczyła słupek bramki, lecz mimo to udało się jej wygrać mecz 4:2. W ostatnim meczu rozegranym 8 stycznia 1939 roku obie drużyny wystawiły najlepszych swoich graczy, często reprezentantów Niemiec i Polski. W polskiej reprezentacji Śląska wystąpili m.in: Ernest Wilimowski, Jerzy Wostal, Teodor Peterek, Gerard Wodarz, Ryszard Piec, Ewald Dytko oraz Edmund Giemsa. W niemieckiej reprezentacji Śląska wystąpili m.in.: bramkarz Otto Mettke, Richard Kubus, Wilhelm Koppa, Florian Bismor, Adolf Obstoj, który strzelił jedną bramkę oraz Hubert Renk, który strzelił dwa gole. W 79 minucie grający w dziesiątkę gospodarze (kontuzja Grzesika) strzelili piątego gola, wygrywając 5:3 z polską reprezentacją Śląska.