Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Reprezentacja Argentyny w piłce nożnej

Reprezentacja Argentyny w piłce nożnej czternaście razy startowała w mistrzostwach świata w piłce nożnej, wygrywając ten turniej dwa razy (1978, 1986), a także dwukrotnie zajmując drugie miejsce (1930), (1990). Wygrała także 14 razy Copa America. Argentyna triumfowała również dwa razy na igrzyskach olimpijskich w Atenach 2004 i w Pekinie (2008).

Historia

Pierwszy mecz

Pierwszy mecz reprezentacja Argentyny rozegrała 16 maja 1901 roku.

Urugwaj: E.Sardeson (Albion); C. B. Poole (cap.) (Albion), E. Cardenal (Albion), J. López (Albion), F. A. Cutler (Albion), M. Ortiz Garzón (Nacional), J. Sardeson (Albion), J. A. Morton (Albion), W. L. Poole (Albion), A. F. Lodge (Albion) y Bolívar Céspedes (Nacional).

Argentyna: R. W. Rudd (Lomas), W. Leslie (Quilmes) y A. C. Addecot (Belgrano), A. A. Mack (Alumni), H. Rattcliff (Belgrano), E. L. Duggan (Belgrano), G. E. Leslie (Lomas), J. O. Anderson (cap.) (Lomas), S. U. Leonard (Alumni), Ch. E. Dickinson (Belgrano) y G. N. Dickinson (Belgrano).

Meczowi z 16 maja 1901 roku towarzyszy jednak spór, ponieważ nie został on zorganizowany przez Ligę Urugwajską, ale przez Albion Football Club Mieszana drużyna urugwajska złożona była z piłkarzy Albionu i wzmocniona siłami Nacionalu. Uwzględniając te informacje pierwszy mecz miał zostać rozegrany 20 lipca 1902 roku w el Paso del Molino w Uruguwaju, który Argentyna wygrała 6:0. Argentyńska federacja piłkarska mecz z maja 1901 roku uznaje jednak za oficjalny.

Lata 1901-1930

Reprezentacje Argentyny i Urugwaju, które dzieli jedynie estuarium La Plata w latach 1901-1914 rozegrały między sobą 41 meczów, co ustępowało w tamtym okresie jedynie mającym dłuższą tradycję pojedynkom Anglii i Szkocji.

Reprezentacja Argentyny na igrzyskach w 1928 roku

Od 1905 roku obie reprezentacje rozgrywały między sobą mecze o Puchar Liptona, z których dochód przeznaczano na cele charytatywne. Do roku 1929 Argentyna i Urugwaj miały na koncie po 10 zwycięstw w tych rozgrywkach.

W 1910 roku w Argentynie odbył się z inicjatywy tamtejszej federacji piłkarskiej pierwszy (nieoficjalny) turniej o mistrzostwo Ameryki Południowej. Oprócz gospodarzy wzięły w nim udział drużyny Chile i Urugwaju. Argentyńczycy okazali się zwycięzcami tych mistrzostw, w finale pokonując Urugwaj 4:1.

20 września 1914 roku reprezentacja Argentyny rozegrała w Buenos Aires pierwszy oficjalny mecz z reprezentacją Brazylii, który zakończył się wynikiem 3:0 dla gospodarzy i zapoczątkował jedną z najsłynniejszych futbolowych rywalizacji na świecie.

Na pierwszych oficjalnych, rozgrywanych w dniach 2-17 lipca 1916 roku mistrzostwach Ameryki Południowej Argentyna zajęła II miejsce przegrywając z Urugwajem, mimo iż ostatni pojedynek turnieju zakończył się remisem pomiędzy obiema drużynami.

Na zwycięstwo w rozgrywkach o puchar Ameryki Południowej Argentyńczycy musieli poczekać do piątej edycji tych zawodów. W mistrzostwach rozgrywanych między 2 a 30 października 1921 roku Albicelestes okazali się najlepszą drużyną. Wygrali wszystkie trzy mecze z Paragwajem, Brazylią i Urugwajem, a królem strzelców imprezy z dorobkiem 3 goli został Julio Libonatti, który każdemu z rywali zaaplikował po jednym trafieniu.

Reprezentacja Argentyny podczas Copa América 1929.

W 1928 roku Argentyna wystąpiła na igrzyskach olimpijskich w Amsterdamie. Wraz z broniącym złotego medalu Urugwajem Albicelestes byli stawiani w roli faworytów turnieju olimpijskiego. Już w pierwszym spotkaniu Argentyńczycy odnieśli efektowne zwycięstwo 11:2 nad Stanami Zjednoczonymi, prowadząc 4:0 po pierwszej połowie. W drugim pojedynku południowoamerykańscy zawodnicy pokonali Belgów 6:3, a w półfinale sprostali rewelacji rozgrywek, Egiptowi wygrywając 6:0. W finale olimpijskich zmagań Argentyna spotkała się z dobrze sobie znaną drużyną Urugwaju. Było to 102 spotkanie obu reprezentacji w historii ich futbolowych kontaktów. Mecz finałowy zakończył się remisem 1:1 co spowodowało rozegranie dodatkowego spotkania, podczas którego lepsi okazali się Urugwajczycy wygrywając 2:1.

Rok po olimpijskiej porażce Argentyna zrewanżowała się Urugwajowi. Na rozgrywanej u siebie w listopadzie 1929 roku kolejnej edycji Copa América reprezentacja Argentyny okazała się najlepsza. Zwyciężając pewnie Peru 3:0 w pierwszym meczu, a następnie ogrywając Paragwaj 4:1 Argentyńczycy mogli przygotowywać się do ostatniego spotkania z Urugwajem. Rewanż za olimpijski finał okazał się udany i Argentyna po golach Manuela Ferreiry i Mario Evaristo pokonała Urugwaj 2:0, zapewniając sobie w ten sposób zwycięstwo w dwunastych mistrzostwach Ameryki Południowej.

1930 – wicemistrzostwo świata

Argentyna wzięła udział w pierwszych mistrzostwach świata rozgrywanych w Urugwaju. Albicelestes trafili do grupy z Francją, Chile i Meksykiem. W swoim premierowym spotkaniu na mundialu 15 lipca Argentyńczycy pokonali Francję 1:0, a autorem historycznej bramki został Luis Monti. Zwycięstwa nad Meksykiem 6:3 i nad Chile 3:1 dały Argentynie awans do półfinału.

Przeciwnikiem Argentyny w półfinale była reprezentacja Stanów Zjednoczonych. Efektowny triumf 6:1 dawał Argentyńczykom przepustkę do finału gdzie spotkali się z Urugwajem. Finał mundialu miał być rewanżem za mecz o złoty medal olimpijski podczas igrzysk olimpijskich w Amsterdamie w 1928 roku. Urugwaj okazał się lepszy na igrzyskach, a w finale na Estadio Centenario w Montevideo "Urusi" potwierdzili swój prymat. W spotkaniu rozegranym 30 lipca, Argentyna mimo, że po pierwszej połowie prowadziła po trafieniach Carlosa Peucelle i Guillermo Stábile 2:1 to pierwszym mistrzem świata została reprezentacja gospodarzy. Urugwajczycy zwyciężyli 4:2.

Argentyna w pierwszych mistrzostwach zdobyła najwięcej goli (18) spośród wszystkich uczestników turnieju, a Guillermo Stábile został najskuteczniejszym strzelcem turnieju zdobywając 8 bramek.

Luis Monti i Attilio Demaria wystąpili na mundialu we Włoszech w barwach gospodarzy, jako oriundi, czyli zawodnicy mający włoskie korzenie, zdobywając złote medale.

Lata 1934-1954

Na mistrzostwach świata we Włoszech w 1934 roku Argentyna wysłała ekipę amatorów, w której nie było ani jednego uczestnika finału mistrzostw z roku 1930. Zaledwie 3 lata wcześniej zalegalizowano w Argentynie zawodowstwo, którego przedstawiciele nie widzieli wówczas dobrych interesów w uczestnictwie na mundialu. Stało się to jednym z powodów słabego występu ekipy Albicelestes, która odpadła z turnieju po pierwszym meczu, przegranym ze Szwecją 2:3.

Reprezentacja Argentyny nie brała udziału w eliminacjach do mistrzostw świata, rozgrywanych w 1938 roku we Francji. Wicemistrzowie z roku 1930 odmówili udziału w turnieju eliminacyjnym po tym jak FIFA przyznała organizację mundialu Francji, o co starała się także federacja argentyńska.

Argentyńczycy byliby z pewnością faworytami mistrzostw świata, gdyż wówczas rozpoczęła się złota era piłki nożnej w tym kraju. Na turnieju Copa América w 1937 roku Albicelestes okazali się zwycięzcami, pokonując po wyrównanej walce Brazylię w dodatkowym meczu, jaki okazał się potrzebny do wyłonienia triumfatora. Argentyna odzyskała po 8 latach mistrzostwo Ameryki Południowej, wygrywając z drużyną, która rok później zajęła 3 miejsce na mundialu we Francji.

Na pierwszych powojennych mistrzostwach w Brazylii w 1950 roku, a także na tych rozgrywanych w 1954 roku w Szwajcarii, Albicelestes nie wzięli udziału. Jedną z prawdopodobnych przyczyn nieobecności była obawa władz o wynik podczas mistrzostw. Co prawda argentyński futbol osiągnął w latach 40 swoje wyżyny, to jednak po strajku piłkarzy z 1949 roku, po którym wielu najlepszych wyemigrowało za granicę, rządzący nie byli pewni wyniku. Peroniści nie chcieli więc ryzykować nadszarpania wizerunku reprezentacji, kreowanej przez władzę jako najlepszą na świecie.

9 maja 1951 roku został rozegrany na Wembley pierwszy oficjalny mecz pomiędzy Argentyną, a Anglią. Mecz pomiędzy Anglikami, którzy przywieźli i nauczyli Argentyńczyków grać w piłkę nożną, a tymi ostatnimi zakończył się porażką Argentyny 1:2 i stał się początkiem bardzo zaciętej rywalizacji tych dwóch drużyn narodowych.

1978 – mistrzostwo świata

Reprezentacja Argentyny w 1978 roku

W 1974 roku selekcjonerem reprezentacji Argentyny został César Luis Menotti. Rok wcześniej zdobył mistrzostwo Argentyny jako trener zespołu Huracán Buenos Aires, który prezentował ofensywny futbol. W takim samym stylu zgodnie z zamysłami Menottiego miała grać również reprezentacja. Zawodnicy mieli grać kreatywnie, co według selekcjonera było dla nich najbardziej naturalne i odpowiadało ich predyspozycjom. W konsekwencji podopieczni selekcjonera musieli być przede wszystkim świetnie wyszkoleni technicznie, a dopiero w dalszej kolejności zwracano uwagę na ich przygotowanie motoryczne. Menotti natrafił na dobre warunki do pracy. Żaden selekcjoner przed nim nie mógł sobie pozwolić na równie długie zgrupowania jak te, organizowane przed mundialem w 1978 roku. Takie warunki do pracy zapewniła selekcjonerowi junta generała Jorge Videli, który ewentualny korzystny wynik narodowej drużyny chciał wykorzystać propagandowo.[[

2 czerwca 1978 roku w swoim pierwszym meczu na mistrzostwach Argentyna wygrała 2:1 z Węgrami. Na El Monumental gospodarze strzelili zwycięską bramkę dopiero w 84 minucie, a jej autorem był Daniel Bertoni. Drugie starcie Argentyńczyków na mundialu, rozgrywane 6 czerwca również nie należało do najłatwiejszych. W spotkaniu z Francją w 45 minucie wynik otworzył Daniel Passarella, strzelając bramkę z rzutu karnego. W 60 minucie w zamieszaniu w polu karnym najlepiej odnalazł się Michel Platini, wyrównując rezultat meczu. Zwycięstwo Argentyny uratował Leopoldo Luque. Druga wygrana zapewniła awans gospodarzom do kolejnej rundy. W ostatnim meczu w grupie porażka z Włochami dała Argentyńczykom drugie miejsce w grupie, dzięki czemu uniknęli natknięcia się w drugiej rundzie na faworytów imprezy – Holendrów.

W II rundzie turnieju Argentyna trafiła do grupy z Brazylią, Peru i Polską. Pierwszy pojedynek Argentyńczycy rozegrali z jedynym przedstawicielem Europy w tej grupie. W 16 minucie na prowadzenie gospodarzy wyprowadził Mario Kempes. W 39 minucie szansę na wyrównanie zmarnował Kazimierz Deyna. Rozgrywający w reprezentacji swój setny mecz, zawodnik uderzył lekko na bramkę Fillola, a ten obronił strzał Deyny. W 71 minucie na listę strzelców znów wpisał się Kempes, ustalając wynik 2:0. W drugim meczu tej rundy Argentyńczycy zremisowali 0:0 z Brazylią. O awansie do finału miały więc zadecydować wyniki ostatnich meczów. Szansę na awans miały zarówno Argentyna, jak i Brazylia. Ci ostatni wygrali z Polską 3:1 i musieli czekać na rozstrzygnięcie pomiędzy Argentyną, a Peru. Albicelestes, aby wystąpić w finale musieli pokonać Peruwiańczyków różnicą czterech goli. Argentyna wypełniła ten plan w stu procentach, a wynik 6:0 szczególnie przez Brazylijczyków był uważany za ustawiony, choć nie znaleziono na to dowodów.

W finale rywalem Argentyny była Holandia. Drużyna, która cztery lata wcześniej zachwyciła świat futbolem totalnym w Argentynie występowała bez swojej największej gwiazdy, czyli Johanna Cruyffa. Mimo to Holendrzy znów okazali się wystarczająco silni, by pod wodzą Ernsta Happela osiągnąć sukces. Ich pech w 1974 roku, jak i w 1978 polegał na tym, że w finale spotykali się z gospodarzami, z którymi zawsze ciężko rywalizować.

Zanim zabrzmiał gwizdek rozpoczynający finał miał miejsce incydent dotyczący holenderskiego napastnika René van de Kerkhofa. Argentyńscy zawodnicy protestowali przeciwko opatrunkowi z jakim grał Holender, mimo, że we wcześniejszych spotkaniach opatrunek piłkarza nie wzbudzał kontrowersji. Opóźniony pojedynek rozpoczął się pod znakiem przewagi Holendrów, ale to Mario Kempes w 38 minucie dał powód do euforii dla większości z 71 tysięcy zgromadzonych na stadionie widzów. W drugiej połowie Holandia doprowadziła do remisu, gdy w 82 minucie wyrównał Dick Nanninga. Wprowadzony 20 minut wcześniej piłkarz wykorzystał dośrodkowanie z prawej strony i strzałem głową pokonał Fillola. W 89 minucie stuprocentowej sytuacji dla Holendrów nie wykorzystał Rob Rensenbrink i uderzył piłkę w słupek argentyńskiej bramki.

Mario Kempes w meczu finałowym przeciwko Holandii na mistrzostwach świata 1978 roku

W dogrywce przewagę miała już Argentyna, która dzięki przetrwaniu krytycznego momentu pokonała dwukrotnie Holendrów. W pierwszej połowie dogrywki bramkę strzelił niezawodny Kempes, a w 115 minucie wynik ustalił Daniel Bertoni, zapewniając Argentynie po raz pierwszy tytuł mistrzów świata.

Gra Argentyny zgodnie z obietnicami Cesara Luisa Menottiego była bardzo ofensywna, a głównym egzekutorem drużyny został Mario Kempes. Argentyńczyk został uznany najlepszym zawodnikiem mistrzostw i jednocześnie, dzięki dwóm golom w finale został królem strzelców imprezy. Z drużyny mistrzów świata wyróżniali się również dobrze spisujący się przez cały turniej bramkarz Ubaldo Fillol i obrońca Daniel Passarella, który mimo niskiego wzrostu imponował w grze głową, a także był kapitanem i liderem drużyny na boisku. Grą w środku pola kierował na mundialu Osvaldo Ardiles, rozgrywający drużyny. Zespół Menottiego stał się wówczas najmłodszym mistrzem świata w historii ze średnią wieku 25,52.

1986 – mistrzostwo świata

Reprezentacja Argentyny w 1986 roku

Diego Maradona - gol nazywany "Ręką Boga"

Po nieudanym dla Argentyny mundialu w Hiszpanii ze stanowiska selekcjonera zrezygnował Cesar Luis Menotti, a zastąpił go Carlos Bilardo. Jako trener zdobył mistrzostwo Argentyny w 1982 roku z Estudiantes La Plata, a więc z tym samym klubem, w którym występował z sukcesami w latach sześćdziesiątych jako zawodnik. Bilardo w przeciwieństwie do swojego poprzednika nie przywiązywał wagi do stylu gry drużyny, przedkładając nad piękno przede wszystkim wynik. Stąd też drużyna argentyńska miała grać pod jego wodzą bardziej zachowawczy futbol. Postacią, która przykuwała najbardziej uwagę w ekipie argentyńskiej był Diego Maradona. Dwa lata przed meksykańskim mundialem Maradona przeszedł ze słynnej Barcelony do włoskiego SSC Napoli co dla tego zawodnika było raczej sportowym krokiem do tyłu. Również w karierze reprezentacyjnej Maradonie się nie wiodło. Na mistrzostwach w Argentynie nie zagrał mimo tego, że takiego powołania domagali się od Cesara Luisa Menottiego kibice. Cztery lata później selekcjoner Albicelestes powołał Diego na mistrzostwa do Hiszpanii, ale tam „El Diez” nie pokazał pełni umiejętności. Reprezentacja nie powtórzyła sukcesu z 1978 roku, a sam Diego został ukarany czerwoną kartką w meczu z Brazylią. Na mistrzostwa Maradona jechał więc jako głodny sukcesów zawodnik, ciągle uważany za cudowne dziecko argentyńskiej piłki. Bilardo oparł grę ofensywną na Maradonie, natomiast jeśli chodzi o obronę to postawił na trudny do przejścia kolektyw z trójką środkowych obrońców z Oscarem Ruggerim na czele. W pomocy oprócz defensywnie nastawionych pomocników czołową rolę grał ofensywny pomocnik Jorge Burruchaga, a w ataku przed Maradoną występował wysunięty napastnik Jorge Valdano, gracz Realu Madryt.

Argentyna trafiła w I rundzie do grupy A, mając za rywali Bułgarię, Koreę i Włochy. W pierwszym meczy rywalem Argentyńczyków byli Koreańczycy. Po dwóch bramkach Valdano i jednej Oscara Ruggeri Koreańczycy zdołali odpowiedzieć tylko jednym trafieniem i Argentyna wygrała pewnie 3:1. Następny mecz reprezentanci Argentyny zagrali z Włochami. 5 czerwca w spotkaniu faworytów grupy padł remis 1:1. Bramkę w 7 minucie dla Włochów strzelił Alessandro Altobelli, a wyrównał w 34 minucie Diego Maradona popisując się szybkością i sprytnym strzałem obok interweniującego bramkarza reprezentantów Italii. W ostatnim meczu tej grupy Argentyna pokonała Bułgarię 2:0, a bramki strzelali Valdano i Burruchaga.

W II rundzie turnieju Argentyna spotkała się z Urugwajem. Albicelestes wygrali minimalnie, a swoją jedyną bramkę w karierze reprezentacyjnej strzelił Pedro Pasculli ustalając wynik na 1:0, co zapewniło awans Argentynie do nastepnej rundy.

W ćwierćfinale Argentyna zmierzyła się z Anglią. Mecz miał szczególne znaczenie zwłaszcza dla Argentyńczyków, którzy przegrali toczoną w 1982 roku wojnę o Falklandy-Malwiny. Ta zbrojna porażka, ciągle obecna w zbiorowej pamięci powodowała bardzo napiętą atmosferę przed samym meczem. Senatorzy z partii peronistowskiej żądali nawet by prezydent Raúl Alfonsín zakazał piłkarzom gry w ćwierćfinale. Ostatecznie do spotkania doszło, a chęć odwetu na Anglikach nie była spowodowana tylko porażką w wojnie o Falklandy-Malwiny, ale także niesłuszną zdaniem Argentyńczyków, porażką z synami Albionu na mundialu w 1966 roku. Mecz rozgrywany 22 czerwca w pierwszej połowie nie przyniósł bramek. Za to w 40 minucie Terry Butcher uderzył Maradonę łokciem w twarz, co jednak nie miał wpływu na dalszą grę tego zawodnika. W 6 minut po rozpoczęciu drugiej połowy Maradona zdobył bramkę, uderzając piłkę ręką nad interweniującym Peterem Shiltonem, czego nie zauważył arbiter spotkania. Sam Maradona nazwał później te zagranie „ręką Boga". W 55 minucie Diego Maradona strzelił kolejnego gola. Tym razem po pięknym rajdzie od połowy boiska, mijając po drodze pięciu Anglików i bezradnie interweniującego Shiltona wbił piłę do pustej bramki i wyprowadził Argentynę na prowadzenie. W 81 minucie kontaktowego gola zdobył Gary Lineker, ale Anglikom nie udało się doprowadzić do remisu i w półfinale zagrała Argentyna. Po meczu trener Carlos Bilardo chwalił Maradonę:

W półfinale przeciwnikiem Argentyńczyków byli Belgowie. Drużyna, która w rzutach karnych pokonała Hiszpanię była rewelacją turnieju. Mimo tego Argentyna pewnie pokonała swoich przeciwników, a bohaterem reprezentacji znów został Maradona zdobywając dwa trafienia w drugiej połowie i ustalając tym samym rezultat meczu na 2:0.

W wielkim finale meksykańskich mistrzostw reprezentacja Argentyny spotkała się z Niemcami. Drużyna RFN pod wodzą Franza Beckenbauera w ćwierćfinale pokonała gospodarzy mistrzostw dopiero w rzutach karnych, a w półfinale spotkała się z Franuzami, których ograła 2:0. Finał miał być pojedynkiem geniusz Maradony z niemieckim kolektywem. Maradona w finale był bardzo dobrze pilnowany przez niemieckich zawodników, ale mimo to Argentyna prowadziła w 56 minucie już 2:0 po bramkach Browna i Valdano. Próbując od tej pory bronić rezultatu Argentyńczycy stracili dwie bramki za sprawą Rummenigge i Völlera. Trzy minuty po wyrównującym trafieniu Argentyńczycy odpowiedzieli jednak golem Burruchagi, który po znakomitym podaniu Maradony zapewnił zwycięstwo Albicelestes.

Argentyna zdobyła swój drugi tytuł mistrza świata, a Diego Maradona zasłużenie został uznany najlepszym zawodnikiem turnieju, zostając jednocześnie drugim strzelcem meksykańskiego mundialu. Maradona stał się najsławniejszym i według wielu najlepszym piłkarzem świata, a w ojczyźnie uznano go za bohatera narodowego.

Udział w turniejach międzynarodowych

Kwalifikacje do Mistrzostw Świata 2014