Triumfujący rewolucjoniści, koniec grudnia 1989

Rewolucja rumuńska – tygodniowa seria chaotycznych walk i protestów pomiędzy 16 i 27 grudnia 1989 roku, w wyniku której obalono reżim komunistyczny Nicolae Ceauşescu. Proces rozgrywał się na dwóch płaszczyznach – ludzie protestowali na ulicach, a w tym samym czasie wojsko, policja i część polityków organizowali naprędce zamach stanu. Zamach zakończył się pokazowym sądem oraz szybką egzekucją dyktatora i jego żony Eleny.

Rumunia była jedynym krajem bloku wschodniego, który krwawo obalił komunistyczną dyktaturę. Choć nie jest znana dokładna liczba ofiar, przyjmuje się, że zginęło około tysiąca ludzi, natomiast cztery tysiące zostało rannych..

Sytuacja przed rewolucją

Podobnie jak większość krajów bloku wschodniego, Rumunia cierpiała z powodu niedoskonałości centralnie sterowanej gospodarki. Ponadto Ceauşescu przeprowadził kilka monumentalnych inwestycji, oraz zainaugurował drakoński program spłat zadłużenia kraju. Działania te doprowadziły do biedy odstającej nawet od średniej dla całej socjalistycznej Europy Wschodniej. Kolejnym problemem był terror policyjny, prowadzony przez coraz silniejszą policję polityczną, zwaną Securitate (rum. Bezpieczeństwo).

W przeciwieństwie do innych przywódców państw Układu Warszawskiego, Ceauşescu nie prowadził pro-sowieckiej polityki zagranicznej. Już od lat opierał on swoją niezależność na kontaktach z Chinami i Koreą Północną. Paradoksalnie, ta niezależność doprowadziła do krwawego końca rumuńskiego komunizmu. Podczas gdy Gorbaczow wprowadzał pierestrojkę, upadał mur berliński i reżimy sąsiadujących krajów, Ceauşescu trzymał się kurczowo władzy, ignorując zagrożenie.