Roar Ljøkelsøy (ur. 31 maja 1976 r. w Orkdal) – norweski skoczek narciarski, dwukrotny medalista olimpijski, czterokrotny medalista mistrzostw świata, dwukrotny medalista mistrzostw świata w lotach narciarskich, zwycięzca Turnieju Nordyckiego oraz dwukrotny zdobywca Pucharu KOP.

Kariera

W Pucharze Świata zadebiutował w wieku 16 lat, 11 marca 1993 roku w Lillehammer, zajmując 34. miejsce. Pierwsze punkty zdobył dzięki 12. lokacie w ostatnim konkursie sezonu 1992/93 w Planicy. Ów sezon ukończył jako 53. skoczek klasyfikacji generalnej.

W sezonie 1993/94 został włączony do pierwszej reprezentacji Norwegii. Startował bardzo udanie – najlepsze wyniki to dwa 6. miejsca (w Murau oraz Libercu) oraz 7. lokata w Engelbergu. Sezon ukończył na wysokim, 17. miejscu w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata.

Po słabszym sezonie 1994/95 (tylko trzykrotnie w czołowej "15" zawodów; 33. miejsce w klasyfikacji końcowej), w kolejnych dwóch znów notował dobre rezultaty. W sezonie 1995/96 po raz pierwszy w karierze stanął na podium, zajmując 10 grudnia 1995 2. lokatę na skoczni w Planicy. W sumie aż dziesięciokrotnie plasował się w czołowej "10" zawodów. Sezon ukończył na 15. pozycji. W następnym sezonie spisywał się jeszcze lepiej. 19 stycznia 1997 w Sapporo zaliczył drugie podium w karierze (2. lokata). Następnie był 3. w Willingen. Na mistrzostwach świata w Trondheim zajął 6. miejsce w konkursie indywidualnym na skoczni K-120. W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata uplasował się na 13. pozycji.

Po tak udanym początku kariery, nieoczekiwanie przyszedł długotrwały zastój. Pięć kolejnych sezonów (od 1997/98 do 2001/02) Norweg kończył pomiędzy 28. a 35. miejscem w klasyfikacji końcowej Pucharu Świata. Bez większego powodzenia startował podczas igrzysk olimpijskich w Nagano (9. miejsce w konkursie na dużej skoczni, 4. miejsce drużynowo), a także Mistrzostwach Świata 1999 w Ramsau – 19. i 25. miejsca indywidualnie, oraz 6. w drużynie. Podczas Mistrzostw Świata 2001 w Lahti wystąpił w konkursie indywidualnym na skoczni normalnej zajmując 20. miejsce. Pojawił się za to w obydwu konkursach drużynowych, jednak Norwegowie dwukrotnie kompletnie zawiedli, zajmując dopiero 7. (K-116) i 8. (K-90) miejsca. Fiaskiem zakończył się także start Roara w igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City. Norweg był 18. na normalnej i 32. na dużej skoczni, oraz dopiero 9. w konkursie drużynowym (Norwegowie przegrali nawet z reprezentacją Korei Południowej).

Seria tak słabych sezonów sprawiła, że Norweg był załamany i rozważał nawet zakończenie kariery. Wszystko zmieniło się, kiedy reprezentację Norwegii objął, wiosną 2002, Mika Kojonkoski. Fin zupełnie odmienił pogrążoną w kryzysie drużynę, mianując Roara jej liderem. Sezon 2002/03 był dla Ljøkelsøya przełomowy. Norweg był jedynym zawodnikiem który w sezonie punktował we wszystkich konkursach. 25 stycznia 2003 na skoczni w Sapporo odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w karierze – po 11 latach startów w Pucharze Świata. Wprawdzie mistrzostwa świata w Predazzo ukończył na 22. i 18. miejscu, ale sezon ukończył jednak na wówczas najwyższym w karierze 9. miejscu w Pucharze Świata.

W kolejnych dwóch sezonach było jeszcze lepiej. W pierwszym z nich, 2003/04, odniósł aż 7 zwycięstw, zdobył także dwa złote medale mistrzostw świata w lotach narciarskich w Planicy – indywidualny oraz z drużyną. Do końca sezonu gonił w klasyfikacji Pucharu Świata Janne Ahonena, ostatecznie przegrywając walkę o kryształową kulę zaledwie o 10 punktów. W sezonie 2004/05 triumfował w Pucharze Świata dwukrotnie (w Sapporo i Zakopanem), zdobył również swoje pierwsze medale na mistrzostwach świata. W Oberstdorfie na skoczni K-120 był 2. w konkursie indywidualnym oraz 3. w konkursie drużynowym. Puchar Świata ponownie ukończył na 2. pozycji w klasyfikacji generalnej, tym razem przegrywając z Ahonenem o 275 punktów.

Świetne występy kontynuował w sezonie 2005/06. W Pucharze Świata triumfował wprawdzie tylko raz (ponownie w Sapporo, było to już jego 5. zwycięstwo na tej skoczni), dołożył jednak do swojej kolekcji kolejne 4 medale wielkich imprez. Ponownie okazał się najlepszy na mistrzostwach świata w lotach narciarskich, tym razem w Tauplitz, znów zarówno indywidualnie jak i w drużynie. 12 lutego 2006 zdobył brązowy medal zimowych igrzysk olimpijskich przegrywając kolejno ze swoim rodakiem Larsem Bystølem (2 pkt.) i Finem Mattim Hautamäki. 20 lutego zdobył kolejny brązowy medal olimpijski, tym razem w konkursie drużynowym. W Pucharze Świata tym razem zajął 4. miejsce w końcowej klasyfikacji.

W sezonie 2006/2007 zanotował swoje ostatnie sukcesy – brązowy medal mistrzostw świata w Sapporo na skoczni K-120 oraz srebro z drużyną. W Pucharze Świata spisywał się już słabiej (bez zwycięstw, tylko 2 razy na podium) i na koniec sezonu był 14.

Startował jeszcze 3 kolejne sezony, jednak bez specjalnego powodzenia. Mistrzostwa Świata w Lotach Narciarskich 2008 w Oberstdorfie ukończył na odległym, 32. miejscu. Nie zakwalifikował się do norweskiej kadry na Mistrzostw Świata 2009 w Libercu oraz igrzyska olimpijskie w Vancouver.

19 marca 2010 w Planicy oddał ostatni skok w swojej karierze, w którym uzyskał 197 metrów.

Jego rekord życiowy w długości skoku wynosi 230,5 metra (uzyskane w Planicy w roku 2005).

czytaj dalej: [2], [3]