Robert II Pobożny - Polski Serwis Naukowy

Robert II Pobożny (ur. 27 marca 972, Orlean – zm. 20 lipca 1031, Melun), król Francji w latach od 996 (koronowany w 987), książę Burgundii od 1001. Syn Hugona Kapeta. Pochodził z dynastii Kapetyngów.

Robert II zmarł w roku 1031, jest pochowany w bazylice Saint-Denis.

Polityka zewnętrzna i wewnętrzna

Podbój Burgundii

Gdy umarł w r. 1002 książę Burgundii Henryk, stryj Roberta Pobożnego, nie pozostawiając dziedzica, przed królem otworzyła się perspektywa powiększenia domeny. Jednak Henryk przed śmiercią wyznaczył na swego następcę hrabiego Mâcon Odona Wilhelma, syna jego żony, Gerbergii, z jej pierwszego małżeństwa z Adalbertem, królem Włoch. Robert Pobożny, nie zważając na brak poparcia wśród burgundzkich możnych, dokonał w 1005 roku najazdu na ten kraj. Zajął Auxerre i Avallon, zmusił do podporządkowania się Odona Wilhelma oraz jego zięcia, hrabiego Nevers, Landriego.

Prowansja (fr. Provence, prow. Provença lub Prouvènço) – kraina historyczna w południowo-wschodniej Francji, nad Morzem Śródziemnym, na wschód od dolnego biegu Rodanu. Nazwa wzięta od prowincji rzymskiej Galia Zaalpejska, którą Rzymianie nazywali także Provincia Nostra – „Nasza Prowincja".
785 r. - Król Franków Karol Wielki podbija i chrystianizuje Saksonię, w 787 roku anektuje Bawarię. Niemcy pod panowaniem Karolingów. 800 r. - Karol Wielki zostaje w Rzymie koronowany na cesarza. 843 r. - Traktat w Verdun i rozpad Cesarstwa Karolingów. Ziemie niemieckie w obrębie Królestwa Wschodniofrankijskiego.

Mimo tego możni pod przywództwem biskupa Langres Leotryka opierali się królowi, aż do roku 1016, gdy udało się mu zająć Sens i Dijon. By ostatecznie uspokoić nastroje w księstwie, Robert nadał księstwo swojemu młodszemu synowi Henrykowi, który po śmierci swojego starszego brata Hugona, stał się dziedzicem korony. Po wstąpieniu w 1031 r. na tron Henryka księstwo Burgundii zostało włączone do domeny, jednak już rok później w wyniku konfliktu z bratem Robertem był zmuszony nadać mu to księstwo.

Ryszard III (ur. 997, zm. 1027/1028) – najstarszy syn Ryszarda II, zmarłego w 1027 i bezpośredni spadkobierca tytułu księcia Normandii. Jednakże Ryszard zmarł wkrótce po swoim ojcu w tajemniczych okolicznościach, zostawiając księstwo młodszemu bratu Robertowi I, szóstemu diukowi Normandii i bezpośredniemu przodkowi dzisiejszej brytyjskiej rodziny królewskiej. Ryszard sprawował władzę bardzo krótko, bo tylko przez kilka miesięcy, z tego powodu jego rządy nie wywarły prawie żadnego wpływu na księstwo Normandii. Jego nagła śmierć wywołała podejrzenia o otrucie, jako podejrzanego najczęściej wskazywano młodszego brata zmarłego, Roberta, jego następcę na tronie Normandii.
Berengar II zwany też Berengarem z Ivrei (ur. przed 913 – zm. 6 sierpnia 966 w Bambergu) – margrabia Ivrei i uzurpator Italii. Z pochodzenia Lombardczyk. Był synem Adalberta I z Ivrei i Giseli.

Próby podboju Lotaryngii

Po ostatecznym podboju Burgundii Robert Pobożny rozwinął swą działalność na szerszym polu. 8 września 1024 roku w Moguncji na króla rzymskiego został koronowany Konrad II z nowej dynastii salickiej. Choć wybór był jednogłośny, to kilku wasali zwlekało ze złożeniem hołdu nowemu władcy. Wśród nich znajdował się książę Lotaryngii. Robert Pobożny doszukiwał się w tej sytuacji możliwości rozciągnięcia swojej władzy na ziemie dawnego królestwa środkowofrankijskiego.

Dynastia macedońska – ósma dynastia cesarska panująca w Cesarstwie Bizantyjskim. Członkowie rodu zasiadali na tronie cesarskim w latach 867-1056. Za czasów dynastii macedońskiej Bizancjum otrząsnęło się z klęsk zadanych przez najazdy arabskie, przywrócono potęgę militarną i prestiż na arenie międzynarodowej, zapoczątkowany przez ostatniego władcę z dynastii amoryjskiej – Michała III. Najwybitniejszym przedstawicielem rodu był Bazyli II Bułgarobójca, który ugruntował dokonania poprzedników oraz zniszczył Carstwo Bułgarii.
Kuria Rzymska – organ, przez który papież sprawuje swoją władzę. Kuria składa się z dykasterii i innych urzędów, z których każdy ma swój zakres działania, co wiąże się z odpowiedzialnością oraz odpowiednimi kompetencjami. Najważniejszymi działami Kurii są Sekretariat Stanu oraz kongregacje. Kolejne miejsca w hierarchii zajmują rady i komisje papieskie. Oprócz stałych urzędów papież może zwoływać konsystorze Kolegium Kardynalskiego w celu wyjaśnienia szczególnie trudnych kwestii. Powołano w szczególności Komisję Kardynalską ds. Organizacji i Problemów Ekonomicznych Stolicy Apostolskiej, która zajmuje się zarządzaniem finansami Watykanu. Kuria stanowi osobisty personel papieża i jej organizacja zależy całkowicie od niego.

Królowie udało się wokół tego projektu zgromadzić pokaźną koalicję francuskich książąt, którzy także mieli swój interes w osłabieniu cesarstwa. Pierwszy z nich Odon II, hrabia Blois, rościł sobie pretensje do Królestwa Włoch, drugi, Wilhelm V Wielki, książę Akwitanii, dążył do opanowania królestwa Burgundii, po które ręce wyciągał także cesarz.

Henryk I (ur. 4 maja 1008 r. w Reims, zm. 4 sierpnia 1060 r. w Vitry-aux-Loges), król Francji w latach 1031-1060 (koronowany w 1027), książę Burgundii 1016-1032). Syn Roberta II Pobożnego z dynastii Kapetyngów i Konstancji Prowansalskiej.
Domena – w systemie feudalnym część gospodarstwa, która należała tylko do pana feudalnego (najczęściej rycerz, magnat lub inny wasal króla). Chłop musiał na niej odpracować rentę feudalną jeżeli zażyczył sobie tego właściciel ziemski.

Z powodu sporów, które wynikły wśród koalicjantów, a także ze sprawnego działania Konrada II, który w Boże Narodzenie 1025 zmusił księcia Lotaryngii do złożenia hołdu, plany te spełzły na niczym. Jednak wydarzenie to było symbolem wzrastającego autorytetu króla, który potrafił zgromadzić wokół siebie wasali i objąć nad nimi przewodnictwo.

Odon II lub Eudes le Champenois (ur. ok. 990, zm. 15 listopada 1037 pod Bar-le-Duc), hrabia Blois, Chartres, Châteaudun, Provins, Reims i Tours od 1004 r., oraz hrabia Troyes i Meaux od 1022 r., młodszy syn hrabiego Odona I i Berty, córki Konrada Pokojowego, króla Burgundii.
Konrad Czerwony, niem. Konrad der Rote (ur. ok. 922 r.; zm. 10 sierpnia 955 r.) – książę Lotaryngii w latach 944-953, hrabia Speyergau, Wormsgau i Nahegau w 941 r., hrabia Frankonii w latach 942-945.

Stosunki z książętami

Stosunki z kościołem

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)