Roman Piotrowski - Polski Serwis Naukowy

Roman Piotrowski (ur. 21 stycznia 1895 w Nowym Targu, zm. 17 grudnia 1988 w Warszawie) – architekt, polityk.

Życiorys

Architekturę studiował na Politechnice Lwowskiej, potem na Politechnice Warszawskiej. Związany był z grupą Praesens.

W latach 1930-1934 był architektem ZUS i współprojektantem osiedla domków jednorodzinnych ZUS na Żoliborzu (1935). W latach 1934-1944 obejmował kierownictwo techniczne w Towarzystwie Osiedli Robotniczych. W czasie II wojny światowej był pracownikiem Pracowni Architektoniczno-Urbanistycznej, której był kierownikiem od 1942. Od 1945 do 1949 był kierownikiem Biura Odbudowy Stolicy, a w latach 1945-1947 był również wiceprezydentem m. st. Warszawy. W 1947 piastował urząd komisarza odbudowy stolicy.

Sejm Ustawodawczy Rzeczypospolitej Polskiej – polski Sejm wybrany dnia 19 stycznia 1947 r. w sfałszowanych przez komunistów wyborach, powołany w celu przyjęcia nowej konstytucji, działający według zasad określonych w ustawie konstytucyjnej z 19 lutego 1947 r. (patrz: tzw. Mała Konstytucja).

Politechnika Warszawska (PW) – państwowa wyższa uczelnia w Warszawie. Jest jedną z największych i najlepszych wyższych uczelni technicznych w Polsce oraz w Europie Środkowo-Wschodniej. Według ogólnoświatowego rankingu szkół wyższych Webometrics Ranking of World Universities opracowanego przez hiszpański instytut Consejo Superior de Investigaciones Científicas uczelnia zajmuje 3. miejsce w Polsce wśród uczelni technicznych, a w świecie 604. pośród wszystkich typów uczelni..

Od 1947 do 1949 był związany z resortem odbudowy kraju. Od 17 listopada 1949 do 11 stycznia 1951 był kierownikiem resortu budownictwa, a następnie – do 16 lipca 1956 – był ministrem budownictwa miast i wsi w rządach Józefa Cyrankiewicza i Bolesława Bieruta.

W latach 1945-1947 był posłem do KRN. Od 1947 do 1956 był posłem na Sejm (na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I kadencji).

Architekt – wykonywanie zawodu architekta polega na współtworzeniu kultury przez projektowanie architektoniczne obiektów budowlanych, ich przestrzennego otoczenia oraz ich realizację, na nadzorze nad procesem ich powstawania oraz na edukacji architektonicznej. Tak definiuje ten zawód w Polsce ustawa o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów.

Rząd Bolesława Bieruta – rząd pod kierownictwem premiera Bolesława Bieruta (dotychczasowego Prezydenta RP i przewodniczącego KC PZPR), desygnowanego na Prezesa Rady Ministrów 20 listopada 1952 r. przez Sejm PRL I kadencji, po ustąpieniu dotychczasowego rządu Józefa Cyrankiewicza. 21 listopada 1952 r. Sejm powołał rząd w składzie zaproponowanym przez Bieruta. W skład Rady Ministrów weszło 39 członków: premier, 8 wicepremierów i 30 ministrów. Cztery ministerstwa pozostały nieobsadzone.

Od 1956 do 1961 był ambasadorem PRL w Berlinie.

Należał do PPR, następnie do PZPR. Jest laureatem nagrody miasta st. Warszawy, ma syna Kamila który urodził się 5 miesięcy przed śmiercią ojca.

Źródła

Michał Marcin Witold Czajka, Kamler Sienkiewicz, Leksykon historii Polski, Wiedza Powszechna, 1995, ISBN 83-214-1042-1

Encyklopedia Warszawy. Wydawnictwo Naukowe PWN, s. 639. ISBN 83-01-08836-2.