Ronnie O'Sullivan, właśc. Ronald Antonio O'Sullivan (ur. 5 grudnia 1975 w Wordsley) – angielski snookerzysta, trzykrotny mistrz świata. Numer 15 na oficjalnej liście rankingowej na sezon 2011/2012.

Zdobywca 11 breaków maksymalnych, w tym najszybszego breaka maksymalnego w trakcie turnieju snookerowego, oraz (do końca sezonu 2010/2011) 629 breaków powyżej stu punktów zdobytych w profesjonalnych turniejach. Jedyny zdobywca trzech breaków maksymalnych w mistrzostwach świata w snookerze.

Pięciokrotnie pierwszy na Światowej Liście rankingowej. Uczestnik wszystkich kolejnych MŚ od roku 1993. Zwycięzca 23 turniejów rankingowych (począwszy od UK Championship w 1993 roku). Czterokrotny triumfator UK Championship, czterokrotny zwycięzca prestiżowego turnieju nierankingowego "Masters" oraz dziewięciokrotny triumfator Premier League.

Biografia

Trudne dzieciństwo, początek kariery

Ojciec Ronniego O'Sullivana (Ronnie senior) został skazany na 18 lat pozbawienia wolności za zabójstwo czarnoskórego ochroniarza (więzienie opuścił w listopadzie 2010 roku). Po tym zdarzeniu nastoletni O'Sullivan popadł w depresję. Wówczas zaczęły się jego problemy z alkoholem i narkotykami. Jego ojciec jeszcze przed rozpoczęciem kary więzienia poprosił Raya Reardona, by ten poprowadził dalej dobrze zapowiadającą się karierę syna. O'Sullivan zerwał ze szkołą i całymi dniami przesiadywał w klubach snookerowych. W listopadzie 1993 w wieku 17 lat i 11 miesięcy wygrał UK Championship (był najmłodszym zawodnikiem który wygrał turniej rankingowy). Rok później w więzieniu znalazła się jego matka Maria (za malwersacje finansowe). Wówczas O'Sullivan musiał się zająć swoją młodszą siostrą Danielle i doglądać rodzinnych biznesów. Z początku nie udało mu się temu podołać – popadł w coraz większe uzależnienia spowodowane nasilającą się depresją. Pomimo dużej odpowiedzialności i depresji nie przestał grać w snookera, rozstał się ze swoją dziewczyną Pippą, odwiedzał również ojca w więzieniu, który zachęcał go do kontynuowania gry.

Lata 1996-2000

W 1996 roku został skazany na dwa lata w zawieszeniu i karę pieniężną za napaść na osobę urzędową podczas mistrzostw świata w tymże roku. Również w 1996 na tym samym turnieju O'Sullivan zdecydował się zagrać lewą ręką podczas meczu z Alainem Robidoux (ostatecznie wygrał 10:3).

W 1997 zrobił najszybszego na świecie breaka maksymalnego. Jednak zaledwie rok później po wygraniu Irish Masters miał miejsce skandal z jego udziałem – testy na obecność narkotyków wykazały, iż w trakcie zawodów był pod wpływem marihuany. Stracił wówczas zdobyty tytuł.

Lata 2001-2004

W 2001 roku O'Sullivan zdobył najważniejsze snookerowe trofeum, czyli tytuł mistrza świata. Od tamtej pory zaliczany jest do ścisłej czołówki światowego snookera. Rok później podczas obrony tytułu doszło do scysji między O'Sullivanem i Hendrym. "The Rocket" oskarżał wówczas Szkota o bad sportmanship (złego ducha walki) w jego poprzednim meczu. Wówczas Ronnie powiedział, że jeżeli zostanie pokonany to powie Hendry'emu: Well done (i bardzo dobrze) oraz go back to your sad little life (wracaj do swojego małego smutnego życia). Obecnie Hendry uznaje ten incydent "za zamierzchłą przeszłość". Tamtejszy półfinał pomiędzy zawodnikami zakończył się zwycięstwem Szkota.

W 2004 roku Ronnie O'Sullivan udowodnił, że w szczytowej formie może pokonać każdego zawodnika. Zwycięstwo 17:4 nad Stephenem Hendrym w półfinale mistrzostw świata pokazało przepaść między O'Sullivanem a resztą graczy (w finale O'Sullivan pokonał Graeme Dotta 18:8). W następnym sezonie 2004/2005 utrzymał pozycję numer jeden na liście światowego rankingu, wygrał także 4 turnieje - 3 rankingowe oraz Masters, ale nie udało mu się obronić tytułu Mistrza świata.

Lata 2005-2007

Sezon 2005/2006 był natomiast pasmem porażek O'Sullivana. W GP w Preston zajął drugie miejsce, ale w finale gładko uległ Higginsowi, w UK Championship przegrał w pierwszym meczu z Markiem Kingiem. Podczas zawodów Masters dotarł do finału, gdzie w decydującej ostatniej (19.) partii pomylił się pod koniec frame'a i praktycznie wygrany mecz oddał ponownie Higginsowi. Następny turniej, w którym wziął udział (Welsh Open), również zakończył po pierwszym meczu, przegrywając 1:5 z Ianem McCullochem. W China Open również nie udało się mu przejść pierwszej rundy, tym razem oddając wszystkie (5) frame'ów w meczu z Jamesem Wattaną. To pasmo porażek strąciło go z pierwszego miejsca światowego rankingu, pomimo iż przez zbieg okoliczności (porażki Higginsa i Hendry'ego w pierwszej rundzie MŚ) miał szansę poprzez dojście do finału mistrzostw obronić tę pozycję. Przegrał jednak w bardzo niespodziewanych (oddanie wszystkich partii trzeciej sesji) okolicznościach i ostatecznie zakończył sezon na miejscu trzecim.

27 maja 2006 O'Sullivan wziął udział w przedsięwzięciu Soccer Aid, meczu charytatywnym na rzecz UNICEF-u. Mecz piłkarski (do którego zaproszono gwiazdy sportu i gwiazdy show-biznesu) przyniósł 3 miliony funtów.

W lipcu 2006 wziął udział w międzynarodowych zawodach w Poola (w Las Vegas). Doszedł do trzeciej rundy zawodów, ulegając w niej Quintenowi Hannowi, Coreyowi Deulowi oraz Francisco Bustamante, wygrał zaś tylko z Karlem Boyesem (system rozgrywek w Poola, ze względu na krótszy czas gry, jest nieco inny niż w snookerze, gracze dzieleni są w poszczególnych rundach na grupy, z których wychodzi określona liczba zawodników).

W turnieju Grand Prix w szkockim Aberdeen rozgrywanym w październiku 2006 roku odpadł w ćwierćfinale z Neilem Robertsonem.

W trakcie turnieju UK Championship rozgrywanym w Barbican Centre w Yorku O'Sullivan poddał mecz ze Stephenem Hendrym (potrzebował aż 5 frame'ów by wygrać). Po meczu Ronnie O'Sullivan przeprosił swoich fanów za swoje zachowanie: I wish I could have played a better game today, but I had a bad day in the office (chciałem zagrać dzisiaj lepszą partię, ale miałem kiepski dzień w pracy); powiedział również, że nie mógł się skupić na grze, ciągle uciekał myślami od stołu – co nie pozwalało mu kontynuować pojedynku. W przeprosinach skierowanych do fanów zapowiedział, że wkrótce stanie na nogi i powróci do gry mocniejszy niż zawsze. Przyrzeczenie to zrealizował już w następnym bardzo prestiżowym turnieju Masters.

W trakcie turnieju Masters rozgrywanego w styczniu 2007 roku O'Sullivan dotarł do finału, gdzie zmierzył się z Ding Junhui 21 stycznia 2007 roku i zdobył tytuł, wygrywając 10:3. Pierwsza sesja meczu zakończyła się nieznaczną przewagą (5:3) O'Sullivana, ale w sesji drugiej (wieczornej) Rakieta zmiażdżył Chińczyka wygrywając 5 kolejnych frame'ów.

Jednak kolejny rozgrywany turniej na Malcie O'Sullivan zakończył już w pierwszym swym meczu, przegrywając z Michaelem Holtem 3:5.

Turniej Welsh Open był dla niego bardziej udany, bez problemów dotarł do ćwierćfinałów, lecz tam został pokonany przez Neila Robertsona 4:5 (po bardzo wyrównanym spotkaniu, Anglik prowadził w meczu 4:3, lecz przegrał dwa ostatnie frame'y).

W następnym turnieju – China Open Ronnie doszedł do półfinału. Przegrał w nim jednak wysoko (2:6) z Graeme Dottem. Po sezonie 2006/2007 O'Sullivan spadł na piąte miejsce na liście rankingowej.

Sezon 2007/2008

Sezon 2007/2008 O'Sullivan rozpoczął od absencji w turnieju Shanghai Masters. Nieobecność była spowodowana kontuzją – urazem pleców. Zawodnik był również nieobecny w jednodniowym turnieju Pot Black, z którego wycofał się na krótko przed rozpoczęciem zawodów. Sezon rozpoczął dopiero w turnieju Grand Prix w Aberdeen. W pierwszym meczu w grupie B tego turnieju pokonał 4:0 Marka Joyce'a. W drugim 4:3 Toma Forda, w trzecim 4:0 Dominica Dale, w czwartym 4:2 Gerarda Greene a w piątym Steve'a Davisa 4:1. O'Sullivan wygrał swoją grupę tracąc w pięciu meczach zaledwie 6 frame'ów. W 1/8 finału tych zawodów wygrał zaś z Irlandczykiem Michaelem Judgem 5:2, a w ćwierćfinale pokonał Joe Swaila 5:3. W półfinale zawodów O'Sullivan zmierzył się z byłym Mistrzem świata – Shaunem Murphy. Mecz od początku źle układał się dla Ronniego, przed pierwszą przerwą przegrywał 1:3, zaś po kolejnych 3 framach 2:5, ostatecznie jednak O'Sullivan wygrał mecz 6:5. W finale zawodów O'Sullivan doznał porażki z reprezentantem Hongkongu – Marco Fu. Anglik przegrał mecz finałowy 6:9 (po pierwszej sesji było 4:3)

W turnieju Northern Ireland Trophy rozgrywanym w listopadzie 2007 roku – O'Sullivan w drugiej rundzie zmierzył się z Tomem Fordem (O'Sullivan jako zawodnik rozstawiony nie grał w pierwszej rundzie tego turnieju). Mecz z Tomem Fordem miał niecodzienny przebieg – młodszy z Anglików prowadził po 4 framach 1:3. Następna partię wygrał O'Sullivan, zaś kolejną Ford. Po sześciu framach było 2:4. W siódmej partii "Rakieta" rozpoczął dobrze rokujący break – pomylił się on jednak na pozycjonowaniu i – nie mając pozycji do czarnej bili – zagrał ją impulsywnie. Zagrania tego nie można było nazwać Hit and hope ze względu na to, iż O'Sullivan wykonał zagranie zaraz po nieudanym pozycjonowaniu a czarna bila nie miała szansy na wpadnięcie do kieszeni. Tom Ford nie wykorzystał jednak zagrania Rakiety i również popełnił błąd w swoim breaku – po którym O'Sullivan już uspokojony powrócił do gry – wygrywając tego frama oraz następnego. W decydującej partii (przy stanie 4:4) "The Rocket" zbudował wysokiego breaka – i do wygrania meczu pozostały mu dwie bile. Spudłował on jednak zostawiając Tomowi Fordowi stosunkowo trudny układ do sczyszczenia (jedna czerwona bila była blisko bandy) – Anglik poradził sobie z kolejnymi bilami. Popełnił on jednak błąd na pozycjonowaniu do niebieskiej bili (na stole były wówczas trzy bile) – nie mając dobrej pozycji, Ford pomylił się – wystawiając niebieską bilę O'Sullivanowi. Ten wbił ją bez problemu i ostatecznie po wbiciu jeszcze różowej bili zwyciężył w meczu 5:4. W następnej rundzie O'Sullivan pokonał Aliego Cartera 5:2 – zdobywając w 5 partii (przy stanie 3:1) breaka maksymalnego. Ustanowił także swoisty rekord – wygrywając każdego frama breakiem powyżej 100 punktów. W ćwierćfinale tego turnieju przegrał on jednak z o wiele niżej notowanym Irlandczykiem Fergalem O'Brienem 2:5.

16 listopada 2007 roku O'Sullivan wbił swojego 502 breaka – stupunktowego.

W pierwszej rundzie turnieju UK Championship (rozgrywanym w grudniu 2007) "The Rocket" zmierzył się z Michaelem Holtem, po pierwszej sesji prowadził O'Sullivan 5:3, zaś cały mecz wygrał 9:6. W drugiej rundzie tegoż turnieju zmierzył się z Markiem Kingiem, po pierwszej sesji prowadził 7:1, zaś druga sesja trwała zaledwie dwa framy, który wygrał O'Sullivan (wynik ostateczny: 9:1). W ćwierćfinale O'Sullivan grał z Jamie Copem – po pierwszej sesji prowadził 6:2, w drugiej sesji rozegrano tylko trzy framy – i mecz zakończył się wysokim zwycięstwem O'Sullivana 9:2. Wartym odnotowania jest fakt, iż w 10 partii tego spotkania The Rocket próbował osiągnąć maksymalnego breaka – pomylił się jednak nieznacznie przy dublu na ostatniej czerwonej bili. W meczu półfinałowym z Markiem Selby O'Sullivan przegrywał 3:5 (po pierwszej sesji). W drugiej sesji półfinału UK Championship Ronnie O'Sullivan doprowadził do stanu 8:7 (następną partię wygrał Selby i był remis 8:8). W decydującym 17. framie O'Sullivan wbił swojego ósmego breaka maksymalnego (147 punktów) i wygrał mecz 9:8. Po tym wyczynie O'Sullivan powiedział, iż to było przyjemne "dać tłumowi powód do radości" w końcówce. Zwrócił również uwagę, że czuł się jakby "oszukał" ponieważ zagrał 16 słabych framów, o których nikt nie będzie mówił, że względu na breaka maksymalnego – dodał iż wolałbym wygrać ten mecz stosunkiem 9:3 grając solidnie i nie popełniając niewymuszonych błędów. Odnosząc się do breaka maksymalnego, powiedział, że dopiero po 40 wbitych punktach postanowił go wbić. Zapowiedział również, iż chce wbić następne breaki maksymalne w turniejach Masters i w trakcie MŚ – po to by sezon zakończyć z czterema breakami maksymalnymi.

W finale UK Championship "The Rocket" zagrał ze Stephenem Maguirem. Przed meczem z nim powiedział, iż pomimo tego że bukmacherzy obstawiają go jako faworyta, on za faworyta uznałby Maguire'a. Dodał również, że jeżeli zagra w finale tak jak w półfinale, to Maguire go pokona, ponieważ "on jest zwycięzcą". Serwisy bukmacherskie płaciły przed meczem za zwycięstwo O'Sullivana zaledwie 1,35 funta, zaś za Maguire'a prawie 3. Po pierwszej sesji tego pojedynku O'Sullivan prowadził 8:0 i był bliski dokonania po raz drugi w historii snookera Whitewash w finale turnieju rankingowego. Ostatecznie jednak mecz wygrał 10:2, zdobywając swoje 19. zwycięstwo w turnieju rankingowym. Po meczu O'Sullivan powiedział między innymi: "Publiczność była dla mnie przez cały tydzień świetna i dali mi mnóstwo wsparcia. Myślę, że ja dałem tym ludziom wiele moim sposobem gry. Przyniosłem tutaj dreszczyk emocji i może to jest tak samo dobre jak siedem tytułów Mistrza świata". Była to aluzja do osiągnięć Stephena Hendry'ego, który zdobył właśnie tyle tych tytułów. Przy okazji zwycięstwa w finale UK Championship – O'Sullivan awansował na pierwsze miejsce prowizorycznego rankingu.

W turnieju Masters rozgrywanym w styczniu 2008 roku, O'Sullivan w pierwszej rundzie również zmierzył się z Maguirem. Mecz przegrał 5:6. Spotkanie było bardzo zacięte – ostatni frame zakończył wynikiem 47:62.

O'Sullivan nie wystąpił w turnieju Malta Cup. Ronnie nigdy nie traktował tych zawodów poważnie, a ponadto od tego sezonu, przestały one być rankingowe.

Welsh Open, jak podkreślał zawodnik, był dla niego turniejem, w którym starał pokazać się od jak najlepszej strony. W pierwszych trzech meczach pokonał kolejno Judda Trumpa 5:3 (1R), Steve'a Davisa 5:3 (2R), oraz Allistera Cartera 5:4 (3R). Pojedynek ćwierćfinałowy był bardziej zacięty niż dwa poprzednie. Carter w decydującej partii spudłował przy próbie wbicia różowej do środkowej kieszeni. O'Sullivan wbił 55 punktów w breaku, doprowadzając do stanu 63-22, a następnie spudłował czarną bilę - ale był już w sytuacji, w której przeciwnik potrzebował dwóch snookerów. Carter, dobrze postawił pierwszego snookera, jednak przy próbie postawienia kolejnego, przypadkowo wbił czerwoną do narożnej kieszeni(po odbiciu od dwóch band). Jako że nie uzyskał pozycji na żadną kolorową bilę, poddał frame i całe spotkanie.

W półfinale Ronnie O'Sullivan pokonał (zachowując spory zapas frame'ów) Shauna Murphy'ego 6:3 i w finałowym pojedynku miał zmierzyć się z Markiem Selby. Pierwsza sesja decydującego spotkania była bardzo wyrównana i zakończyła się stanem 4:4. Drugą lepiej rozpoczął O'Sullivan doprowadzając do stanu 8:5. Wydawać by się mogło, że Ronnie w prosty sposób dołoży jeszcze jednego frame'a i zakończy spotkanie, jednak poprzez liczne błędy Rakiety, Selby doprowadził do remisu. Frame finałowy był bardzo zacięty. Lepszy w nim okazał się ostatecznie Selby, który wygrał finał i zdobył pierwszy w swoim życiu tytuł rankingowy.

Po Welsh Open Ronnie utrzymał pierwsze miejsce w rankingu prowizorycznym z przewagą 3200 punktów nad drugim Shaunem Murphym oraz 4925 – nad trzecim Stephenem Maguirem.

W turnieju China Open O'Sullivan przegrał swój pierwszy mecz z Marco Fu 4:5. Anglik zmarnował szansę na wygranie meczu gdy nie trafił bili brązowej z jej nominalnego punktu.

Na konferencji prasowej po turnieju China Open O'Sullivan słuchając pytań chińskich dziennikarzy czynił niewybredne uwagi oraz lekceważące gesty. Transmisja z konferencji została umieszczona w internecie, między innymi w portalu youtube.com. Po powrocie do Anglii O'Sullivan na swojej oficjalnej stronie zamieścił notkę zawierającą przeprosiny (w języku angielskim i chińskim). Zobowiązał się w niej również osobiście przeprosić (na żywo w chińskiej telewizji) gospodarzy konferencji oraz osoby tam obecne. Notkę zakończył słowami: I had a great time playing in the tournament and always enjoy my time in China, and I am greatly looking forward to the next time I return. (Spędziłem wspaniale czas w grając w turnieju i zawsze dobrze się bawię będąc w Chinach, wyczekuję również następnej okazji by tam wrócić).

28 kwietnia 2008 roku podczas mistrzostw świata Ronnie O'Sullivan wbił swojego dziewiątego breaka maksymalnego.

Zwieńczeniem sezonu 2007/2008 było sięgnięcie przez zawodnika po trzeci w karierze tytuł mistrza świata. Zobacz też

Sezon 2008/2009

Przed rozpoczęciem sezonu O'Sullivan został ukarany przez Światową Federację Snookera za zachowanie w Chinach. Zawodnikowi odjęto 700 punktów, które zdobył w pierwszej rundzie China Open w 2008 roku oraz nakazano zapłaty grzywny w wysokości 2750 funtów. O'Sullivan zgodził się z orzeczoną karą.

W pierwszej rundzie turnieju Northern Ireland Trophy O'Sullivan zmierzył się z nierozstawionym Kenem Dohertym. Mecz zakończył się rezultatem 5:4 na korzyść Anglika (O'Sullivan wygrał 3 ostatnie frame'y tego meczu). Po meczu Doherty powiedział: I played well, but I didn't have a chance in the last three frames (Grałem nieźle, ale nie dostałem szansy w ostatnich trzech partiach). W drugiej rundzie tego turnieju Anglik zmierzył się z Joe Perrym, mecz zakończył się wynikiem 5:3 na korzyść O'Sullivana, po 4 partiach był remis 2:2, następnie O'Sullivan wygrał dwa frame'y, w siódmej partii zwyciężył Perry. W ćwierćfinale tego turnieju O'Sullivan wygrał z Barrym Hawkinsem 5:4 (w meczu tym prowadził już 4:1, jednak jego przeciwnik zdołał doprowadzić do ostatniego frame'a). W półfinale Anglik zmierzył się z wicemistrzem świata Allisterem Carterem. Mecz ten zakończył się w ostatniej 11 partii wynikiem 6:5 dla Ronnie O'Sullivana. Spotkanie było rozegrane w szybkim tempie, żaden z graczy nie uzyskał większej niż jedno frame'owej przewagi nad oponentem. W finale turnieju O'Sullivan pokonał 9:3 Dave'a Harolda (po pierwszej sesji było 6:1) i odniósł tym samym swoje 21 w karierze zwycięstwo w turnieju rankingowym. Po meczu powiedział: I wanted to blow away a few cobwebs at this tournament, but to win it is a nice bonus (chciałem zaprzeczyć kilku mitom w tym turnieju, ale wygrana to bardzo fajny bonus), Dave Harold powiedział o swoim rywalu: Ronnie's a class player, he punishes you every time you make a mistake. (Ronnie to klasowy zawodnik, zawsze ukarze Cię, kiedy popełnisz błąd).

W pierwszej rundzie turnieju Shanghai Masters Ronnie O'Sullivan pokonał Stuarta Pettmana 5:2, w drugiej zaś rundzie wygrał z Joe Perry'm 5:3. W ćwierćfinale tego turnieju Anglik okazał się lepszy od Walijczyky Mark J. Williamsa, wynik tego meczu: 5:3. Po tym spotkaniu The Rocket powiedział: I'm the oldest player in the tournament and there are many young and hungry players who can pot better than me. But my break-building's there and if I get momentum I can be tough to beat. (Jestem najstarszym graczem w turnieju, tutaj jest wielu młodych i głodnych sukcesu graczy, którzy potrafią wbijać lepiej niż ja. Ale są też moje zbudowane breaki, jeżeli mi idzie to mogę być trudny do ogrania). Szkot Stephen Maguire był przeciwnikiem Anglika w półfinale. Mecz ten zakończył się dopiero w ostatniej 11 partii na korzyść Ronniego O'Sullivana (wysokim breakiem 145-punktowym). Po meczu powiedział: I didn't play as well as I can but Stephen made it tough, so it was nice to win those last two frames and get over the line (Nie grałem tak dobrze jak potrafię, ale Stephen wysoko postawił poprzeczkę, więc to było niezłe, że udało mi się wygrać dwa ostatnie frame'y i cały mecz), dodał również: It was tough at times out there, I couldn't seem to find any rhythm, but my 145 in the last frame was a good way to finish the match (Byłem myślami gdzie indziej, nie mogłem złapać żadnego rytmu, ale moje 145 punktów w ostatniej partii było niezłym zakończeniem tego meczu). W finale turnieju przegrał z nierozstawionym Rickym Waldenem 8:10, pomimo iż po pierwszej sesji prowadził 5:4. Po meczu powiedział między innymi: I never put him under any pressure so I deserved to lose (Nigdy nie wymusiłem na nim presji, więc zasłużyłem na porażkę).

14 października 2008 wygrał mecz 5:2 z Liangiem Wenbo, w pierwszej rundzie rankingowego turnieju Grand Prix 2008. W drugiej rundzie turnieju (po rozlosowaniu par) Anglik pokonał Marco Fu 5:1. Po tym spotkaniu powiedział: I'm happier with that performance but surprised I won. (Jestem szczęśliwszy po takim występie i jednocześnie zaskoczony zwycięstwem). W ćwierćfinale turnieju Anglik spotkał się z 19-letnim wówczas Juddem Trumpem – młodszy zawodnik zaskoczył O'Sullivana ofensywnym stylem gry i w rezultacie mecz ten zakończył się wynikiem 4:5 na korzyść Trumpa.

O'Sullivan wycofał się z następnego w kalendarzu turnieju rankingowego – Bahrain Championship – z powodów zdrowotnych. Anglik miał się w nim zmierzyć (w pierwszej rundzie) ze Steve'em Davisem.

7 grudnia 2008 roku po raz ósmy w karierze triumfował w Premier League, pokonując w finale Marka Selby'ego 7:2.

13 grudnia 2008 pokonał 9:6 Anglika Rory'ego McLeoda 9:6 w pierwszej rundzie UK Championship. Mecz ten charakteryzował się wieloma seriami wygranych partii z rzędu, bowiem O'Sullivan prowadził po 6 frame'ach 6:0, zaś po następnych 5 był wynik 6:5. W drugiej rundzie turnieju O'Sullivan zmierzył się z Joe Perrym. Mecz ten przegrał 5:9, pomimo iż po pierwszej sesji prowadził 5:3.

11 stycznia 2009 roku w pierwszym meczu turnieju Masters pokonał Joe Perry'ego 6:5, wykorzystując błędy rywala w końcówce meczu. W ćwierćfinale turnieju wygrał mecz 6:2 z Allisterem Carterem (do przerwy był remis 2:2, po powtórce piątej partii O'Sullivan uzyskiwał breaki wygrywające: 82, 128, 115 i 91 – zapewniając sobie tym samym awans do półfinału). Półfinał turnieju został rozegrany 17 stycznia 2009 roku, The Rocket zmierzył się w nim ze Stephenem Maguirem. Mecz ten zakończył się wynikiem 6:1 dla O'Sullivana (jego przeciwnik wygrał tylko 3 partię tego spotkania). W finale (18 stycznia 2009) spotkał się z obrońcą tytułu Markiem Selbym. Po pierwszej sesji tego meczu był remis 4:4, zaś cały mecz zakończył się wynikiem 10:8 O'Sullivana. Po meczu powiedział: I'm still not fully comfortable with the cue, but I'm managing to have a heart, be determined and play with the attitude to win (Ciągle nie mam pełnego komfortu grając kijem, ale mam serce do gry, jestem zdeterminowany i gram po to by wygrywać).

18 lutego 2009 roku Ronnie O'Sullivan rozegrał mecz ze Steve'em Davisem, w pierwszej rundzie turnieju Welsh Open. Spotkanie to wygrał 5:2 (do przerwy był remis 2:2). Po meczu powiedział:I was a bit rusty because I haven't played much since the Masters, I can rely on my ability and some steady play to win a couple of matches. (Byłem trochę zaniedbany, ponieważ nie grałem wiele od Masters, mogąc polegać na moich zdolnościach oraz pewnej stabilności jestem w stanie wygrać kilka meczów). W drugiej rundzie turnieju The Rocket przegrał z Marco Fu 3:5, prowadząc do przerwy 3:1.

1 kwietnia 2009 roku w pierwszej rundzie China Open wygrał 5:3 z Fergalem O'Brienem. Dzień później wygrał w drugiej rundzie z Xiao Guodongiem 5:3. Po meczu O'Sullivan powiedział: I made a lot of mistakes and he should have punished me more (Popełniłem mnóstwo błędów i mój przeciwnik powinien był mnie bardziej ukarać), wspomniał również o problemach ze snem wynikających ze zmiany strefy czasowej. W ćwierćfinale The Rocket musiał uznać wyższość Johna Higginsa, z którym przegrał 4:5 po zaciętym i pełnym obustronnych pomyłek meczu. Po spotkaniu powiedział: It was rubbish. We were both terrible. I didn't feel like potting anything, let alone clearing up (To było nonsensowne. Obaj byliśmy okropni. Czułem, że nie mogę nic trafić, nie mówiąc o wyczyszczeniu stołu).

Pomimo odpadnięcia w drugiej rundzie mistrzostw świata O'Sullivan obronił tytuł lidera listy rankingowej.

Sezon 2009/2010

W pierwszym rankingowym turnieju w sezonie: Shanghai Masters O'Sullivan zwyciężył w pierwszej rundzie (9 września 2009 roku), pokonując 5:0 Graeme Dotta. W drugiej rundzie turnieju pokonał Marco Fu 5:2. W ćwierćfinale spotkał się z Dingiem Junhui, do przerwy spotkania był wynik 3:1 dla O'Sullivana, po wznowieniu gry O'Sullivan wygrał kolejną partię i wysunął się na prowadzenie 4:1, następne dwa frame'y zostały wygrane przez Junhui, ale ostatecznie Ronnie O'Sullivan wygrał mecz 5:3. Po spotkaniu powiedział: I went into the match with the mentality that I had to raise my game and play better than I had in my first two matches (Przystąpiłem do tego meczu mając na uwadze to, że muszę poprawić moją grę i grać lepiej niż w dwóch pierwszych meczach), dodał również: Ding had been flowing and I knew I could lose. That helped keep my mind sharp. It was a strange game, Ding was first in the balls in every frame. He'll be disappointed because he might feel he deserved to win. (Ding dopędzał mnie i wiedziałem, że mogę przegrać. To pomogło mi utrzymać bystrość umysłu. To była dziwna gra, Ding w każdej partii rozpoczynał wbijanie. On będzie rozczarowany, ponieważ może myśleć, że zasłużył na zwycięstwo). W półfinale Ronnie O'Sullivan zmierzył się z Mistrzem świata z roku 2009 - Johnem Higginsen. Mecz zakończył się po 7 partiach wynikiem 6:1 (4:0 do przerwy) dla O'Sullivana. Po meczu obaj zawodnicy wypowiadali się o finale turnieju, do którego awansował też Liang Wenbo, Higgins stwierdził, że O'Sullivan zagra lepszy mecz niż w półfinale. W finale O'Sullivan pokonał reprezentanta gospodarzy Lianga Wenbo 10:5. W tym meczu Anglik objął prowadzenie 3:0 i kontrolował przebieg wydarzeń. Lianng Wenbo zdołał doprowadzić do stanu 5:7, ale ostatnie trzy frame'y wygrał O'Sullivana, który zapewnił sobie 22. tytuł turnieju rankingowego w karierze. Po meczu powiedział m.in.: It's very satisfying to get a victory, especially here in China where snooker is so popular (To jest bardzo satysfakcjonujące wygrać, szczególnie tutaj w Chinach, gdzie snooker jest taki popularny), zauważył również że mógł grać ekstrawagancki snooker jedynie w dwóch, trzech partiach, pozostałe wg O'Sullivana były trudne.

W drugim w sezonie turnieju rankingowym Grand Prix 2009 O'Sullivan wygrał w pierwszej rundzie z Jamie Burnettem 5:3. W drugiej rundzie spotkał się z obrońcą tytułu sprzed roku - Johnem Higginsem, mecz ten przegrał 4:5, pomimo iż prowadził 4:3.

29 listopada 2009 roku przegrał w finale Premier League 3:7 z Shaunem Murphym.

W rozgrywanym od 5 grudnia 2009 roku rankingowym turnieju UK Championship zmierzył się w pierwszej rundzie z Matthew Stevensem. Mecz był rozgrywany 7 grudnia, po pierwszej sesji pojedynku w meczu do 9 wygranych partii prowadził 5:3. W sesji wieczornej tego spotkania frame'y wygrywał już tylko O'Sullivan, który ostatecznie zwyciężył w meczu 9:3. W następnym meczu (rozgrywanym 8 grudnia) Ronnie O'Sullivan zmierzył się z Peterem Ebdonem. Wygrał pierwsze cztery partie, zdobytą przewagę udało mu się zachować do końca sesji (6:2), po wznowieniu gry zostały rozegrane tylko cztery partie - O'Sullivan zwyciężył ostatecznie w meczu 9:3. W ćwierćfinale turnieju kolejnym rywalem był Mark Selby, spotkanie to (rozegrane 10 grudnia) miało podobny przebieg do poprzedniego meczu: pierwsza sesja zakończyła się wynikiem 6:2 dla O'Sullivana, po wznowieniu gry zostały rozegrane tylko cztery partie, mecz zakończył się wynikiem 9:3. W półfinale - 12 grudnia - O'Sullivan przegrał mecz z Johnem Higginsem 8:9. Higgins po pierwszej sesji prowadził 2:6, po wznowieniu powiększył przewagę do 2:8, jednak wtedy nastąpił zwrot w meczu - O'Sullivan wygrał sześć kolejnych partii i doprowadził do remisu 8:8. Ostatni frame został jednak wygrany przez Higginsa. Po tym turnieju O'Sullivan zwiększył stratę do Higginsa na prowizorycznym rankingu na sezon 2010/2011 do 7705 punktów, jednocześnie umocnił się na drugiej pozycji względem Neila Robertsona, którego wyprzedał o 4810 punktów.

W grudniu 2009 O'Sullivan, w związku z wyborem Barry'ego Hearna na stanowisko szefa WPBSA (World Professional Billiards and Snooker Association), zapowiedział definitywne kontynuowanie kariery. Przed turniejem Masters zawodnik zapowiedział, że jeżeli będzie grał kolejne 10 lub 12 lat to będzie w stanie zdobyć co najmniej 6 tytułów Masters, 6 tytułów UK Championship i 6 tytułów Mistrza świata.

12 stycznia 2010 roku w pierwszej rundzie turnieju Masters zawodnik spotkał się z Neilem Robertsonem. Do przerwy przegrywał 1:3, jednak zdołał doprowadzić do remisu 3:3, po którym obaj zawodnicy wygrali po jednej partii. W ostatnich dwóch frame'ach zwyciężył O'Sullivan, wygrywając tym samym mecz 6:4. W drugim meczu tego turnieju rozegrał spotkanie z Peterem Ebdonem. Mecz od początku kontrolował O'Sullivan, który po 4 partiach prowadził 4:0, Ebdonowi udało się wygrać trzy partie (wynik meczu 6:3). W półfinale turnieju O'Sullivan spotkał się z Markiem Williamsem. Williams wygrał dwa pierwsze frame'y, jednak do przerwy był remis 2:2, po wznowieniu gry żaden z zawodników nie uzyskał znaczącej przewagi - spotkanie rozstrzygnęło się na korzyść O'Sullivana w ostatniej, 11 partii (wynik meczu 6:5). W momencie, gdy O'Sullivan wbił brązową bilę, po której rywal potrzebował snookera pokazał gest triumfu w postaci zaciśniętej pięści (po spotkaniu za to zachowanie przeprosił swojego rywala). Po zakończeniu ostatniej partii i podaniu sobie rąk, obaj zawodnicy od razu opuścili Wembley Arenę, wymieniając ze sobą kilka zdań. Po meczu docenił on swojego rywala następującymi słowami: If he plays like that Mark is a danger at the World Championships (Jeżeli on będzie grał tak jak dzisiaj to będzie zagrożeniem podczas mistrzostw świata). W finale turnieju, rozgrywanym 17 stycznia 2010 O'Sullivan tak jak rok temu spotkał się z Markiem Selby. Po pierwszej sesji prowadził 5:3, po wznowieniu gry w sesji wieczornej kontrolował spotkanie, uzyskując prowadzenie 9:6, później jednak do meczu powrócił Selby i wygrał cztery kolejne frame'y rozstrzygając spotkanie na swoją korzyść (wynik spotkania 9:10).

W rozgrywanym w ostatnim tygodniu stycznia turnieju Welsh Open 2010 spotkał się w pierwszej rundzie ze Stuartem Binghamem. O'Sullivan od początku kontrolował spotkanie, wysuwając się prowadzenie 3:0, przed przerwą jego rywal zdołał odpowiedzieć jedną partią. Po wznowieniu gry - frame'y wygrywał już tylko O'Sullivan, który ostatecznie zwyciężył w tym meczu 5:1. W drugiej rundzie wygrał z Jamie Cope'm, potrzebując zaledwie 55 minut by ustanowić wynik 5:0, określany jako whitewash. W ćwierćfinale 29 stycznia zawodnik rozegrał mecz z Markiem Allenem. O'Sullivan doprowadził od stanu 1:2 do zwycięstwa 5:2, notując w 4 i 5 partii ataki na breaki maksymalne. W piątej partii wbił 122 punktów i pomylił się zielonej bili, pomimo dobrej do niej pozycji. W ostatniej siódmej partii po tym jak O'Sullivan zbudował wygrywającego breaka, jego rywal na końcu kija umieścił biały ręcznik, który symbolizował wywieszoną "białą flagę". W półfinale O'Sullivan spotkał się z John Higgins. Był to czwarty mecz tych zawodników w sezonie 2009/2010 w turniejach rankingowych (w każdym turnieju rankingowym zawodnicy grali ze sobą). Do przerwy spotkania był remis 2:2, po przewie O'Sullivan doprowadził do wyniku 4:3, jednak kolejne frame'y wygrywał Higgins, ustanawiając wynik meczu na 4:6.

31 marca 2010 roku przegrał w pierwszej rundzie China Open z Tiangiem Pengfei 3:5.

Po sezonie 2009/2010 spadł na trzecie miejsce listy rankingowej na sezon 2010/2011.

Sezon 2010/2011

Wziął udział w rozgrywanym od 27 do 30 czerwca turnieju Players Tour Championship (pierwszy turniej). Turniej ten zapoczątkował nową formułę zawodów, w której zawodowi snookerzyści toczą pojedynki z amatorami (w stosunku 96 profesjonalistów 32 amatorów). Ponownie wystąpił w czwartym turnieju tej serii (rozgrywanym od 14 do 16 sierpnia), dochodząc do finału, w którym przegrał 3:4 z Barry Pinchesem. We wcześniejszych meczach pokonał kolejno: Ryana Daya (4:0), Kena Doherty'ego (4:1), Marka Selby'ego (4:0), Judda Trumpa (4:0), Marco Fu (4:0) oraz Dominica Dale'a (4:1). Za zajęcie drugiego miejsca otrzymał 1600 punktów rankingowych.

Zawodnik z powodów osobistych nie bronił zdobytego w sezonie 2009/2010 tytułu Shanghai Masters.

20 września 2010 roku w 3 rundzie kwalifikacyjnej turnieju World Open 2010 wygrał 3:0 z Markiem Kingiem zdobywając w trzecim framie 10 w karierze breaka maksymalnego. Wydarzeniu temu towarzyszyły kontrowersje, ze względu na fakt iż zawodnik po wbiciu 8 pierwszy punktów polecił sędziemu - Janowi Verhaasowi sprawdzenia stawki za maksymalnego breaka, sędzia spotkania po zapytaniu kilku osób stwierdził, że nie jest pewien odpowiedzi. W trakcie rozgrywania breaka potwierdził O'Sullivanowi, iż przewidziano w tej fazie 4 tysiące funtów. Zawodnik po wbiciu 140 punktów podszedł do Kinga i podał mu dłoń zostawiając na stole czarną bilę, wbijając ją dopiero po zachęcie sędziego. W pierwszej rundzie tego turnieju wygrał 3:1 z Jimmym White'em, zaś w drugiej ze Stephenem Hendrym również 3:1. Takim samym wynikiem zakończył się mecz ćwierćfinałowy rozegrany ze Stephenem Maguirem. W ostatnim dniu zawodów - 26 września - O'Sullivan rozegrał dwa mecze: półfinałowy z Peterem Ebdonem, w którym zwyciężył 3:1 oraz finał z Neilem Robertsonem, w którym przegrał 1:5.

30 października 2010 zwyciężył w pierwszym turnieju Power Snookera wygrywając kolejno trzy mecze: z Lucą Brecelem 338 - 196, Allisterem Carterem 490 - 234 i z Dingiem Junhui 572 - 258. Za zwycięstwo w turnieju otrzymał 35 tysięcy funtów. Zawodnik uczestniczył również w promowaniu turnieju (wykorzystano jego wizerunek między innymi na plakatach i bannerach reklamujących Power Snookera).

28 listopada 2010 zwyciężył po raz dziewiąty w rozgrywkach Premier League pokonując w finale broniącego tytułu Shauna Murphy'ego 7:1.

W turnieju UK Championship odpadł w pierwszej rundzie po porażce ze Stuartem Binghamem 6:9, pomimo prowadzenia w meczu 6:4.

Porażkę w pierwszej rundzie odnotował również w turnieju Masters, tym razem przegrywając 4:6 z Markiem Allenem.

W dniach 28-30 stycznia 2011 brał udział w turnieju Shoot-Out, w którym doszedł do półfinału - ulegając w nim Robertowi Milkinsowi.

Z rozgrywanego na początku lutego turnieju German Masters zawodnik wycofał się z powodu choroby. W tym samym miesiącu odpadł w pierwszej rundzie turnieju Welsh Open, przegrywając 2:4 z Ryanem Dayem.

30 marca przegrał kolejny pojedynek, tym razem w pierwszej rundzie turnieju China Open ponownie ulegając Dayowi (2:5).

Sezon 2011/2012

O'Sullivan podczas turnieju Paul Hunter Classic

O'Sullivan całujący puchar po zwycięstwie w German Masters w lutym 2012 roku

26 sierpnia w turnieju Paul Hunter Classic, rozgrywanym w ramach rozgrywek PTC osiągnął 11 breaka maksymalnego w karierze w meczu z Adamem Duffym. W turnieju tym przegrał w półfinale w Markiem Selby 3:4.

6 września wygrał mecz 1. rundy w turnieju Shanghai Masters, pokonując 5:1 Jamesa Wattanę. W drugiej rundzie turnieju poniósł porażkę z nierozstawionym Anthony Hamiltonem 3:5.

11 października zwyciężył w siódmym turnieju z cyklu PTC, pokonując w finale Matthew Stevensa 4:2.

13 listopada zajął drugie miejsce w dziewiątym turnieju cyklu PTC, przegrywając w finale 3:4 z Juddem Trumpem, wcześniej pokonując między innymi Graeme Dotta i Neila Robertsona.

20 listopada zajął drugie miejsce w drugiej edycji turnieju Power Snooker, przegrywając w finale z Martinem Gouldem 256-286.

27 listopada zwyciężył po raz 10 w karierze w lidze Premier League, pokonując w finale 7:1 Ding Junhuia. Począwszy od 2001 roku O'Sullivan grał we wszystkich finałach tej imprezy, przegrywając tylko raz (w 2009 roku z Shaunem Murphym).

W turnieju UK Championship 2011, wyeliminował w pierwszej rundzie nierozstawionego Steve'a Davisa 6:1, następnie przegrał z Juddem Trumpem 5:6, który zwyciężył w całych zawodach.

W Masters wygrał swój pierwszy mecz z obrońcą tytułu - Dingiem Junhui 6:4, jednakże w kolejnym spotkaniu przegrał 2:6 z Juddem Trumpem.

5 lutego 2012 zwyciężył w finale German Masters wygrywając 9:7 ze Stephenem Maguirem. Był to 23 tytuł rankingowy O'Sullivana w karierze. W pierwszej rundzie tego turnieju Anglik wygrał 5:4 ze Andrew Higginsonem, przegrywając w meczu 0:4. Również w finale odrabiał straty, przegrywając 3:6 a następnie doprowadzając do wyniku 8:6.

W turnieju Welsh Open 2012 zawodnik doszedł do półfinału, w którym przegrał 6:2 z Markiem Selbym, wcześniej eliminując Marco Fu, Marka Williamsa i Judda Trumpa.

Zawodnik wycofał się z turnieju World Open 2012 z powodu choroby, z którą miał się zmagać dłuższy czas. Zawodnik podkreślił, iż w poprzednich dwóch turniejach grał pomimo, tego iż lekarze mu to odradzali .

W marcu 2012 roku doszedł do ćwierćfinału China Open 2012, w którym to przegrał 4:5 ze Stephen Maguirem w decydującej partii, po dogrywce na czarnej bili. Wcześniej w turnieju wyeliminował kolejno Marcusa Campbella (5:4) i Marka J. Williamsa 5:1.

Maksymalne breaki

Jedenastokrotnie osiągnął w meczach turniejowych najwyższy break snookerowy – 147 (w tym najszybszy 147-punktowy break wykonany na mistrzostwach świata w Sheffield w 1997 roku w czasie 5 minut i 20 sekund – wpisany jako rekord do Księgi Rekordów Guinnessa. Jest pod tym względem samodzielnym rekordzistą. W sezonie 2007/08 wbił trzy breaki maksymalne.

Zarobki

Łączna suma, jaką zarobił O'Sullivan podczas występów w oficjalnych turniejach, wynosi 6,192,760 funtów

Styl gry

Jego styl charakteryzuje się dużą dynamiką, przez co zyskał przydomek The Rocket. O'Sullivan nie preferuje gry defensywnej i taktycznej – stara się wbijać bile z prawie każdej pozycji, często ponosząc duże ryzyko "zostawienia" przeciwnikowi gry. Zdarza mu się wyrażać swoje emocje poprzez przeróżne miny, uśmieszki, a także niekonwencjonalne (często odbierane jako niegrzeczne) zachowania: takie jak zakrywanie głowy białym ręcznikiem czy rzucanie przyrządów pod nogi przeciwnika.

W opinii niektórych komentatorów poziom gry O'Sullivana jest stosunkowo nierówny. Na poparcie tej tezy warto przytoczyć występy w sezonie 2005/2006, kiedy to O'Sullivan w niektórych turniejach odpadał po bezbarwnej grze w pierwszej rundzie (wysoko przegrywając), a w innych dochodził do finału. Bardzo często mecze O'Sullivana składają się z kilku wygranych lub przegranych z rzędu framów. Dobrze dysponowany O'Sullivan potrafi wygrać bardzo wysoko z wysoko notowanymi zawodnikami w meczach o bardzo dużą stawkę, dowodem tego było na przykład pokonanie Stephena Hendry'ego 17:4 w półfinale mistrzostw świata w 2004, Dinga Junhui w finale Masters 10:3 lub Stephena Maguire'a w finale UK Championship 10:2.

Rakieta nie lubi również oddawać inicjatywy w trakcie meczu, najczęściej bardzo ciężko jest mu się podnieść po przegraniu paru frame'ów z rzędu. Niezależnie jednak od dyspozycji – The Rocket zawsze stara się zaskoczyć publiczność jakimś niebanalnym zagraniem, co sprawia, że jest jednym z najchętniej oglądanych zawodników.

O'Sullivan jest zawodnikiem oburęcznym – najczęściej używa prawej ręki, ale czuje się pewnie przy zagraniach również z lewej ręki. Daje mu to przewagę przy przymierzaniu się do bil, do których inni zawodnicy musieliby sięgać z przyrządów.

Osiągnięcia

Główne turnieje

Pozostałe turnieje

Premier League

Ronnie O'Sullivan dziewięciokrotnie (najwięcej ze wszystkich graczy) triumfował w Premier League. W turnieju tym startuje 7 -graczy. Każdy zawodnik ma na pojedyncze uderzenie tylko 25 sekund – co zdecydowanie premiuje szybko grających graczy (w tym przede wszystkim O'Sullivana). Różnicą w stosunku do innych turniejów jest fakt, że w fazie grupowej Premier League – gracze (grający w systemie każdy z każdym) mogą remisować pojedynki.

Edycje w których zwyciężył O'Sullivan

Inne osiągnięcia

Crucible Theatre

Jako jedyny zawodnik wbił trzy breaki maksymalne w Crucible Theater (miejscu, gdzie są rozgrywane mistrzostwa świata). Jako jeden z dwóch zawodników osiągnął w profesjonalnych turniejach ponad 500 breaków stupunktowych (drugim graczem, który również to osiągnął jest Stephen Hendry). W sezonach: 2003/04 i 2004/05 Rakieta zarobił najwięcej ze wszystkich graczy pieniędzy (za osiągnięcia w turniejach) oraz wbił najwięcej ze wszystkich graczy breaków 100-punktowych.

Miejsca w ważniejszych turniejach od początku kariery

Statystyki

Osiągnięcia w liczbach: