Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku,

Czerniak złośliwy jest często występującym nowotworem złośliwym skóry. Niestety wyniki leczenia czerniaka w Polsce należą do najgorszych w Europie. Niezrozumiałe pozostają przyczyny późnego rozpoznawania czerniaka skóry, którego diagnostyka jest najprostszą i najtańszą w całej onkologii.

Kierujemy do Ciebie prośbę o wypełnienie anonimowej ankiety, która pozwoli na ocenę naszej wiedzy o czerniaku skóry, a w szczególności o profilaktyce i leczeniu tej choroby.
Czas jaki to zajmie - około 10-15 minut.

Czy chcesz pomóc w badaniach naukowych - odpowiedzieć na nasze pytania?

TAK, wypełniam
NIE, odmawiam

Zebrane informacje wykorzystane zostaną wyłącznie do celów naukowych
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku RSS RSS
  auto?
Dodaj do: 
Dodaj link do serwisu Facebook   Dodaj link do opisu GG  Dodaj link do serwisu Wykop   Dodaj link do serwisu Google   Dodaj link do serwisu Twitter  Dodaj link do serwisu Wyczaj.to   Dodaj link do serwisu Gwar   Dodaj link do serwisu Delicious  Dodaj link do serwisu Digg   Dodaj link do serwisu Furl   Dodaj link do serwisu Magnolia  Dodaj link do serwisu Reddit   Dodaj link do serwisu Simpy   Dodaj link do serwisu Slashdot  Dodaj link do serwisu Technorati   Dodaj link do serwisu YahooMyWeb
Warto przeczytać:
 
Zielona chemia rozgości się na Mazowszu
Powstaje Mazowiecka Dolina Zielonej Chemii - infrastruktura badawcza grupująca najlepsze instytucje chemiczne z Warszawy i okolic. Głównym jej zadaniem jest wypracowanie warunków sprzyjających dynamicznemu rozwojowi różnych dziedzin chemii...
 
Badania potwierdzają, że zielona herbata chroni wzrok
Aktywne związki z zielonej herbaty, którym przypisuje się korzystny wpływ na wzrok, faktycznie docierają do tkanek oka - informują naukowcy z Chin na łamach dwutygodnika "Journal of Agricultural and Food Chemistry". Ich zdaniem, odkrycie t...
 
Zielona herbata może zmniejszać ryzyko nowotworu u osób z leukoplakią
Ekstrakt z zielonej herbaty może być nadzieją dla pacjentów cierpiących na leukoplakię, czyli nieprawidłowe rogowacenie nabłonka błon śluzowych w obrębie jamy ustnej i przełyku, które może prowadzić do raka. Badania zostały opublikowane w piśmie "Cancer Prevention...
 
Zielona rdza zatrzymuje radioaktywne odpady w swoim miejscu
Nowe badania naukowe wskazują, że naturalnie występująca, mazista substancja zwana zieloną rdzą doskonale sprawdza się w zapobieganiu wyciekom radioaktywnych odpadów do środowiska. Wyniki opublikowane w czasopiśmie Geochimica et Cosmochimica Acta mogą przydać...
 
Nowy gatunek drożdży odkryty w amazońskiej dżungli
W amazońskiej dżungli odkryto nowy gatunek drożdży o nazwie Candida carvajalis. Naukowcy z Instytutu Badań nad Żywnością w Wielkiej Brytanii oraz Pontificia Universidad Catolica del Ecuador opisali C. carvajalis w artykule, który ukazał się w interne...

Reklama:


Ropuchowate

Czy wiesz że...?
Ucho – narząd słuchu występujący jedynie u kręgowców. Najbardziej złożone i rozwinięte uszy występują u ssaków. Ucho odbiera fale dźwiękowe, przekształca je w drgania mechaniczne, a drgania w impulsy nerwowe. Odpowiada także za zmysł równowagi (błędnik).

Błona bębenkowa (łac. membrana tympani; tympanon - bęben; typto - biję lub myrinx) - błona koloru perłowoszarego oddzielająca przewód słuchowy zewnętrzny od ucha środkowego. Znajduje się ona w kości skroniowej. Grubość błony bębenkowej wynosi 0,1 mm. Jest kształtu eliptycznego o wymiarach 10-11x9 mm. Barwa prawidłowej błony bębenkowej jest perłowoszara, lekko połyskująca i nieco przezroczysta. U płodu błona bębenkowa jest położona prawie pionowo. Po urodzeniu przyjmuje położenie skośne. Kąt jej nachylenia do płaszczyzny poziomej wynosi 40-60° i jest otwarty ku przodowi (kąt inklinacji), z płaszczyzną pionową tworzy kąt 50° otwarty do tyłu (kąt deklinacji). Składa się ona z 2 części: - część napięta (łac. pars tensa) - większa część błony bębenkowej. Przymocowana jest ona do części bębenkowej kości skroniowej pierścieniem włóknisto-chrząstkowym (łac. anulus fibrocartilagineus);

Lista gatunków zwierząt objętych ścisłą ochroną na terenie Polski opracowana na podstawie Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną.

Ropuchowate, ropuchy właściwe (Bufonidae) – rodzina płazów bezogonowych (Anura).

Są to zwierzęta o różnej wielkości ciała (do 25 cm). Charakterystycznymi cechami budowy ich ciała są: krępa, zwarta sylwetka, rozszerzona w odcinku tułowiowym, i krótkie kończyny tylne. W szczęce górnej i żuchwie brak zębów. W szkielecie brak żeber. Na skórze występują modzele. Język wąski, duży, nieprzyrośnięty z tyłu. Mają ucho środkowe i błony bębenkowe. Samce ropuch mają tzw. narządy Biddera. Ropuchy są mięsożerne.

Żuchwa (łac. mandibula) – nieparzysta (pojedyncza), jedyna ruchoma kość szkieletu czaszki człowieka i zwierząt – często potocznie nazywana szczęką (dolną). Jako kość pojedyncza występuje u dorosłych osobników, bowiem w okresie płodowym składa się z dwóch części – lewej i prawej – które w późniejszym okresie zrastają się w linii pośrodkowej.

Gatunek kosmopolityczny - gatunek, którego zasięg geograficzny obejmuje cały świat. Wiele gatunków uzyskało ten status w wyniku działalności człowieka - zostały przezeń zawleczone w miejsca, w których w innym przypadku by nie występowały. Naturalnie kosmopolityczne gatunki to często bezkręgowce i rośliny, często o biernym sposobie rozprzestrzeniania, np. mniszek lekarski (Taraxacum officinale).

W skórze ropuch występują gruczoły jadowe, będące biernym i jedynym właściwie ich sposobem obrony przed drapieżnikami, ropuchy bowiem to zwierzęta powolne i ociężałe, nie potrafią uciec drapieżnikom. Dzięki tym gruczołom jadowym można odróżnić je od żab. Szczególnie duże skupisko tych gruczołów występuje na głowie, nad oczami, tworząc tzw. gruczoły przyuszne.

Płazy bezogonowe (Anura) – rząd płazów obejmujący zwierzęta przypominające żabę. Obejmuje cztery podrzędy, do których zalicza się ok. 30 rodzin, w tym również żyjące w Polsce: żabowate, ropuchowate, ropuszkowate, rzekotkowate i grzebiuszkowate.

Ropucha paskówka (Epidalea calamita syn. Bufo calamita) – gatunek płaza, najmniejsza ropucha z żyjących w Polsce oraz Zachodniej i Środkowej Europie.

Rodzaje

Ropuchy to zwierzęta kosmopolityczne, jednak największa ich liczba żyje w krajach o ciepłym lub umiarkowanym klimacie. Do rodziny tej należy kilkaset gatunków klasyfikowanych w ponad 30 rodzajach:

W Polsce przedstawicielami tej rodziny są tylko trzy gatunki:

  • ropucha szara (Bufo bufo)
  • ropucha zielona (Pseudepidalea viridis)
  • ropucha paskówka (Epidalea calamita)
  • Systematyka

    Poniższy kladogram za Van Bocxlaer et al, zmodyfikowany przedstawia pokrewieństwo rodziny z innymi taksonami płazów.

    Ropucha zielona (Pseudepidalea viridis syn. Bufo viridis) – pospolity gatunek płaza z rodziny ropuchowatych. Wyróżnia się zieloną barwą. Posiada szeroki zasięg występowania (Europa, Afryka, a prawdopodobnie i Azja).

    Narządy Biddera – narządy znajdujące się u samców niektórych płazów z rodziny ropuchowatych w jamie brzusznej i przylegające do jąder. Jeżeli samiec ropuchy utraci jądra, np. w wyniku choroby, lub zostaną usunięte operacyjnie (kastracja), wówczas narządy Biddera przekształcą się w jajniki i podejmą normalną czynność, jak jajniki samicy. Jest to przykład tzw. obojnactwa warunkowego.

    Poniższy kladogram za Van Bocxlaer et al, zmodyfikowany i uproszczony (pominięto pokrewieństwa pomiędzy gatunkami w obrębie rodzajów) prezentuje poglądy autora na pokrewieństwo pomiędzy kladami ropuchowatych.

    Ochrona

    Ropuchy występujące w Polsce objęte są ścisłą ochroną.

    Przypisy

    1. Bufonidae w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
    2. Darrel Frost and The American Museum of Natural History: Bufonidae (ang.). Amphibian Species of the World 5.2, an Online Reference. [dostęp 4 lutego 2009].
    3. Ines Van Bocxlaer, SD Biju. Toad radiation reveals into-India dispersal as a source of endemism in the Western Ghats-Sri Lanka biodiversity hotspot. „BMC Evolutionary Biology”. 9. S. 131. doi:10.1186/1471-2148-9-131 (ang.). 

    Bibliografia

    1. Włodzimierz Juszczyk: Płazy i gady krajowe. Warszawa: PWN, 1974. 


    Gruczoły przyuszne, parotydy – parzyste, duże zgrubienia, występujące na głowie niektórych gatunków płazów. Znajdują się w nich gruczoły jadowe. Parotydy są ważną cechą gatunkową przy oznaczaniu gatunku danego płaza. Gruczoły przyuszne mają np. ropuchy, salamandra plamista. Szczególnie duże, o nerkowatym kształcie parotydy ma ropucha.

    Modzele – zgrubienia na skórze niektórych zwierząt. Występują na skórze kończyn większości płazów bezogonowych i części płazów ogoniastych (modzele naskórka palców i przedramion), na pośladkach niektórych małp (modzele pośladkowe) oraz na piersiach niektórych ptaków (modzele piersiowe). Ich wielkość, rozmieszczenie i kolor są cechami gatunkowymi. Modzele godowe płazów występują w okresie godowym na przednich kończynach, często na dłoniach, samców. Brodawkowate modzele podeszwowe występują na spodnich powierzchniach (podeszwach) kończyn. Na spodnich stronach palców niektórych płazów występują brodawkowate modzele stawowe.





    Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania

    Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne.
    Nie mogą być traktowane jako porady.