Rozejm w Łęczycy pomiędzy Polską a Zakonem Krzyżackim z 15 grudnia 1433 kończył wojnę polsko-krzyżacka w latach 1431-1435 w Koronie. Działania wojenne na Litwie trwały do pokoju w Brześciu Kujawskim w 1435.

Był to kolejny rozejm z Zakonem; poprzedni zawarto w 1431 na okres dwóch lat w Czartorysku.

Leon Rogalski w Dzieje Krzyżaków: oraz ich stosunki z Polską, Litwą i Prussami opisał ([1]) poszczególne punkty rozejmu:

1. Będzie pomiędzy królem, jego potomstwem, Królestwem Polskiém, Zygmuntem Wielkim książęciem Litewskim, Ziemowitem , Kazimierzem, Włodkonem (Władysławem) i Bolkonem (Bolesławem) książętami Mazowieckićmi, a W:ielkim Mistrzem Pawłem von Russdorf, Mistrzem Jnflantskim Tzysio von Ruthenberg, i Mistrzem Niemieckim Eberhardem von Saunsheim, i ich sprzymierzeńcami rozejm mający trwać przez lat dwanaście, zacząwszy od przyszłego Bożego Narodzenia.

2. Komissarze wyznaczeni z jednej i drugićj strony, zjadą się w Słońsku w dzień Narodzenia Maryi Panny roku następnego, celem zamiany niniejszego rozejmu na pokój wieczny.

3. Dopóki pokój nie stanie, każda strona utrzyma się przy posiadaniu tego, co zawojowała podczas wojny; tak iż Arenwuald pozostanie przy Polsce, równie jak zwierzchność nad dobrami panów Wedel, a Zakon zatrzyma w posiadaniu Nieszawę i bieg Wisły.

4. Wszystkie zamki popalone przez Polaków pozostaną w pewnym rodzaju neutralności dopóki rozejm trwać będzie i nie mogą być obwarowane przez żadną ze stron obu.

5. Granice między posiadłościami Zakonu a książąt Mazowieckich i Stolpeńskiego , pozostaną przez czas rozejmu w takim stanie, w jakim znajdowały się przed wojną. Artykułami

6 i 7 Wielki Mistrz miał zostawić Arcybiskupa Gnieznieńskiego i innych duchownych królestwa przy używaniu dóbr, jakie posiadali w granicach Zakonu, tak królestwa przy używaniu dóbr, jakie posiadali w granicach Zakonu, tak jak było przed wojną.

8. Zakon Krzyżaków zrzccze się przymierza zawartego z księciem Swidrygełłą, i obiecuje nie wspierać go więcej. Wielki Mistrz obowiązuje się zatem, złożyć kommissarzom, których Król przyszłe do Raciąia, w wiliją Obrzezania Pańskiego, traktat zawarty ze Swidrygiełłą, to jest akt, jaki mu ten książę wydał: Król nawzajem obowiązuje się wydać jednocześnie posłom Wielkiego Mistrza, kopiję traktatu, którą on wydał Swidrygelle.

9. Król obowiązuje się skłonić Zygmunta, Wielkiego Książęcia Litewskiego do zachowywania niniejszego rozejmu, i potwierdzenia go aktem autentycznym, który Król wręczy Wielkiemu Mistrzowi na przyszłe Boże Narodzenie-, nawzajem Wielki Mistrz zobowiązał się wręczyć Królowi w tejże porze podobny akt ze strony Mistrza Jnflantskiego. Artykuł II ściągał się do złoczyńców, którzy by się schronili do krajów mocarstw zawierających rozejm.

12 Żadne z nich niepowinno dawać przytułku, ani też dozwalać przejścia nieprzyjaciołom, lub tym którzyby wichrzyć chcieli w kraju drugiego mocarstwa.

13 Jeśliby poddani jednego z mocarstw układających się dopuścili się nadużyć w kraju drugiego mocarstwa, rozejm uważany być niema za zerwany; i oznaczono sposób, w jaki mają być powściągane podobne nadużycia. Cztćry następne artykuły ściągają się do wolności handlu i podatków.

16. Przez czas rozejmu ma być pozostawionym most wzniesiony na rzece Drwęcy w okolicach Okczeth.

19. Daje się do wyboru Wielkiego Mistrza albo znieść tamę przy młynie Lubicz, wraz z samymże młynem, albo odstąpić połowę dochodów z młyna Królowi na czas rozejmu, pod warunkiem aby ten zapłacił połowę kosztów budowy.

20. Strony przyrzekały zachowywać ten traktat tak wiernie, iż obowiązywały się niesłuchać ani Papieża, ani Cesarza, ani żadnego króla, ani żadnego zgromadzenia duchownego prawnego, to jest soboru, gdyby je chcieli namawiać do zerwania go.

21. Król i Wielki Mistrz zobowiązali się wydać poddanym swoim listy, w których nie tylko pozwalali, ale nawet rozkazywali im nie być posłusznemi, jeśliby oni zerwać chcieli niniejszy rozejm, zawarty w Łęczycy, we wtorek po świętej Łucyi, to jest dnia 15 Grudnia roku 1433.

Zobacz też