Rozszerzająca się depresja korowa (ang. cortical spreading depression) – rozchodząca się fala zmniejszonej aktywności bioelektrycznej kory mózgu.

Rozszerzająca się depresja aktywności neuronowej została pierwszy raz zaobserwowana na zwierzętach doświadczalnych (króliki, gołębie, i kilka kotów) przez Aristidesa Leão w 1944 roku.

Trzy lata przed tymi pomiarami, w roku 1941, Lashley opublikował pracę opartą na pomiarach przesuwania się mroczków w polu widzenia oka, z której wnioskował o aktywności mózgowej w korze wzrokowej . Lashley dokonał też obliczeń jak szybko musi się przesuwać zaburzenie w mózgu poprzez korę wzrokową, żeby otrzymać zgodność z przesuwaniem się widzialnych mroczków migoczących.

W 1958 roku Millner połączył obserwacje Lashleya z pomiarami Leão i zaproponował, że mroczki w czasie migreny z aurą są związane z rozszerzającą się depresją neuronową w początku migreny.

Istnieją hipotezy, że obserwowane iluzje fortyfikacyjne są związane z tym jak neurony są zorganizowane w korze wzrokowej i tym jak przesuwa się fala depresji przez tego typu sieć

W pośredni sposób, pomiary Aristidesa Leão i późniejsza hipoteza neuronalna aury migrenowej były antycypowane w pionierskiej monografii o migrenie Edwarda Liveinga, który zaproponował terminologię "sztormy nerwów" w 1873 roku.

Przypisy

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.