W swoim działaniu koncentrował się na sprawach związanych z prowadzeniem wojny z Rosją. Zajął się m. in. przeprowadzeniem rekwizycji, sprzedażą i zastawem dóbr narodowych, w celu pozyskania środków potrzebnych na prowadzenie działań wojennych. Wziął na siebie zapewnienie zaopatrzenia stale rosnącej liczby wojsk powstańczych.

28 marca z inicjatywy kaliszan wniósł pod obrady Sejmu projekt uwłaszczenia za wykupem włościan w dobrach narodowych. Powołał rady municypalne w większych miastach. 24 lipca Sejm zwołał Radę Wojenną, która zajęła się m. in. kontrolą działań wodza naczelnego. W jej skład weszli członkowie rządu i izby poselskiej. Wobec radykalnych wystąpień ludności Warszawy 15 sierpnia i groźby dokonania zamachu stanu, rząd Czartoryskiego złożył na posiedzeniu Sejmu 17 sierpnia dymisję. Tego samego dnia Sejm powołał na prezesa Rządu Narodowego gen. Jana Krukowieckiego, który stanął na jego czele jako prezes w Radzie Ministrów. Wzmocniono jego prerogatywy, posiadał odtąd głos stanowczy i sam mówgł powoływać wodza naczelnego, swojego zastępcę i ministrów. Po kapitulacji Warszawy 7 września nowym prezesem rządu został Bonawentura Niemojowski. Władze powstańcze przeniosły się do Płocka, gdzie 23 września Sejm przyjął dymisję Niemojowskiego na ostatniej swojej sesji. Już jednak 24 września, wobec odmowy gen. Jana Nepomucen Umińskiego, który nie chciał przyjąć stanowiska wodza naczelnego połączonego z pełnią władzy cywilnej, Niemojowski ponownie został prezesem rządu. 26 września w Rypinie, opuszczający granice kraju rząd wydał odezwę, w której oświadczył, że rząd narodowy dłużej z godnością urzędować nie może. Odtąd cała władza cywilna spoczywała w rękach wodza naczelnego gen. Macieja Rybińskiego.

Zobacz też