São Vicente - Wyspy Zielonego Przylądka

Na mapach: 16°51′N 24°58′W / 16.85, -24.967

Położenie względem Afryki

São Vicente (z port. "Święty Wincenty"; kreol. Son Visent lub Son Sent) – wyspa należąca do archipelagu Wysp Zawietrznych, które wchodzą w skład Wysp Zielonego Przylądka. Leży między wyspami Santo Antão a Santa Luzia. Od Santo Antão oddziela ją Canal de São Vicente.

Geografia

Wyspa ma mniej więcej prostokątny kształt o powierzchni ok. 227 km². Od wschodu do zachodu mierzy 24 km, a z północy na południe nie więcej niż 16 km. Ukształtowanie terenu obejmuje góry na zachodzie, południowym zachodzie, południu, środkowym wschodzie i północy. Płaskie obszary znajdują się w części środkowo-północnej, centralnej, wschodniej na południe od Calhau i części północnej w rejonie Baía das Gatas. Obszary miejskie Mindelo leżą w części północnej. Większość wyspy pozbawiona jest lasów.

Cesária Joana Évora (ur. 27 sierpnia 1941 w Mindelo na Wyspach Zielonego Przylądka) – piosenkarka wykonująca mornę, nazywana często "bosonogą divą" ze względu na swój zwyczaj występowania bez obuwia.
Tito Paris (ur. 30 maja 1963, Mindelo, São Vicente, Republika Zielonego Przylądka) - muzyk i wokalista z Republiki Zielonego Przylądka. Gra na gitarze i na basie. Przedstawiciel muzyki luzofońskiej, doskonale mieszający stylistykę morny, coladeiry i funany ze współczesną muzyką portugalską jak i szeroko pojętą world music. Występował m.in. z Anną Marią Jopek. W wieku 19 lat na stałe przeniósł się do Portugalii, ale nierzadko wraca do rodzinnych stron.

Choć pochodzenie wyspy jest wulkaniczne, to jest dość płaska. Najwyższy punkt stanowi Monte Verde (port. zielona góra) położone w środkowo-północnej części o wysokości 774 m n.p.m.. Mimo znacznej erozji, niektóre kratery wciąż są widoczne, szczególnie w pobliżu zatoki Mindelo. Inne wierzchołki to Monte Cara i Topona.

Windsurfing – sport wodny, uprawiany przy użyciu deski i przymocowanego do niej elastycznie pędnika żaglowego. Sport polegający na żeglowaniu podobnym do jachtowego, lecz przy pomocy innego sprzętu. Deski o wyporności od 60-70 do ponad 300 litrów, dzielą się na mieczowe i bezmieczowe (o szerokości dochodzącej nawet do 101 cm, tzw. wide-body lub flapery). Pędnik stanowi zespół masztu, bomu oraz żagla o różnej powierzchni (stosuje się różne żagle dla odpowiedniej siły wiatru oraz umiejętności i postury zawodnika, od 0,5 do 12,5 m²). Do połączenia deski z żaglem stosuje się przeguby gumowe.
Języki kreolskie – ogólne określenie języków etnicznych języków mieszanych, rozwiniętych na bazie języków europejskich kolonistów, (głównie angielskiego, francuskiego, portugalskiego, hiszpańskiego, niderlandzkiego) z dużym dodatkiem elementów przejętych z języków ludności tubylczej. Zwykle posiadają one uproszczoną gramatykę - większość z nich powstała w czasach sprowadzania z Afryki do Ameryki czarnych niewolników, którzy pochodząc z różnych plemion posługiwali się między sobą uproszczoną wersją języka narzuconego przez kolonistów.

Klimat

Klimat jest głównie tropikalny i suchy w temperaturami wokół 24 °C przez cały rok. Temperatura oceanu wynosi między 22 °C a 25 °C każdego roku. Występują dwie pory: od listopada do lipca jest pora sucha i wietrzna, a od sierpnia do października jest "sezon deszczowy".

Osady

Baia das Gatas

Calhau

Lazareto

Madeiral

Mato Ingles

Mindelo

Salamansa

Seixal

São Pedro

Topim

Miejsca geograficzne

W kolejności zgodnie z ruchem wskazówek zegara:

Golf – sport, uprawiany na otwartych trawiastych terenach, polegający na wrzucaniu małej piłeczki do niewielkich otworów w ziemi, przy pomocy uderzeń specjalnymi kijami. Celem gracza jest wrzucenie piłeczki w jak najmniejszej liczbie uderzeń do dołka. Golf był dyscypliną olimpijską w latach 1900-1904. Ponownie zagości na tej imprezie od roku 2016 w Rio de Janeiro
Język kabuverdianu, język kreolski Wysp Zielonego Przylądka - afroportugalski język kreolski używany na tym archipelagu jako język codzienny. Standardowy język portugalski pozostaje natomiast językiem administracji, szkolnictwa i mediów. Większość mieszkańców jest dwujęzyczna, posługując się kreolskim w mowie, natomiast portugalskim na piśmie.

Ponta de Doca - w północnej części wyspy

Ponta Marigou - na północy, najdalej na północ wysunięty punkt wyspy

Ponta da Fregata - w północno-wschodniej części wyspy

Praia Grande - (tzn. wielka plaża) północny wschód

Ponta do Calhau - na wschodzie

Ponta da Vianna - na wschodzie

Ponta de Saragaça - na wschodzie, południowym wschodzie

Ponta da Várzea - na południowym wschodzie

Ponta do Matadouro - na południu, południowym wschodzie

Ponta da Calheta Grande - na południu, południowym wschodzie

Ponta do Sul - na południu

Ponta Araújo - w południowej, południowo-zachodniej części wyspy

Ponta da Ribeira da Caixa - w południowo-zachodniej części wyspy

Historia

São Vicente zostało odkryte w dzień świętego Wincentego (22 stycznia) w 1462. Ze względu na brak wody, wyspa była początkowo wykorzystywana tylko jako pastwisko dla bydła przez właścicieli z sąsiedniej wyspy Santo Antão. Do połowy XIX wieku pozostawała praktycznie niezamieszkana. Jedynie gdy w 1838 utworzono skład węgla w Porto Grande do zaopatrywania statków płynących po szlakach na Atlantyku, populacja wyspy zaczęła gwałtownie wzrastać. Z braku opadów i zasobów naturalnych gospodarka São Vicente opiera się głównie na handlu i usługach.

Turystyka – zjawisko przestrzennej ruchliwości ludzi, które związane jest z dobrowolną zmianą miejsca pobytu, środowiska i rytmu życia. Obejmuje całokształt stosunków i zjawisk związanych z ruchem turystycznym.
Język portugalski - język z grupy romańskiej języków indoeuropejskich, którym posługuje się ponad 210 mln osób, zamieszkujących Portugalię oraz byłe kolonie portugalskie: Brazylię, Mozambik, Angolę, Gwineę Bissau, Wyspy Świętego Tomasza i Książęcą oraz Republikę Zielonego Przylądka. We wszystkich tych krajach jest on językiem urzędowym.

Ludność

Liczba ludności São Vicente wg spisu z 2000 wynosiła 67 163, z czego 4 174 to ludność wiejska. Jest to więc druga co do ludności wyspa Republiki Zielonego Przylądka. Roczny przyrost naturalny wynosi około 2,7% (powyżej krajowego poziomu 2,4%). Na obszarach miejskich żyje 94% ludności i jest to najwyższy odsetek w kraju (wskaźnik krajowy to 54%). Średnia długość życia wynosi 62 lata dla mężczyzn i 65 dla kobiet, więcej niż w innych częściach Afryki. Wskaźniki urodzeń i zgonów są wysokie.

Przyrost naturalny – różnica pomiędzy liczbą urodzeń żywych a liczbą zgonów. Wartość dodatnia oznacza liczbę urodzeń przewyższającą liczbę zgonów, ujemna - odwrotnie. Jeśli mamy do czynienia z wartością ujemną, mówimy o ubytku naturalnym. Przyrost naturalny różni się od przyrostu rzeczywistego o saldo migracji. Przyrost naturalny obliczymy wzorem: Pn=U-Z. Występujące we wzorze wartości zazwyczaj podawane są jako wartości względne, tzn. przeliczane na 1000 mieszkańców i wtedy określane są jako: stopa albo współczynnik przyrostu naturalnego, rodność i umieralność.
Wincenty z Saragossy, cs. Swiaszczennomuczenik Wikientij, diakon, (ur. w Huesca w Hiszpanii – zm. 22 stycznia 304 lub 305 w Walencji) – diakon w Saragossie, męczennik, patron Lizbony, święty Kościoła katolickiego i prawosławnego.

Większość populacji jest młoda: 66% ma mniej niż 30 lat, a 8,6% to ludność powyżej 60 lat. Na wyspie jest 16 000 rodzin o średnio czterech osobach na gospodarstwo domowe (średnia dla kraju to 5 osób na gospodarstwo domowe). W domach żyje 56% rodzin, pozostałe 30% mieszka w kiepskich warunkach.

Tylko 11% rodzin posiada swój samochód (7,4% na poziomie kraju).

Okrętownictwo - gałąź przemysłu i dziedzina nauki zajmująca się projektowaniem, budową i remontami jednostek pływających. Jako nauka zawiera przedmioty studiów mechanicznych oraz inne, związane ze specyfiką zawodu, np. technologię budowy, teorię okrętu, napędy okrętowe, konstrukcję i projektowanie okrętu, a także elementy nawigacji, budowy portów, handlu morskiego.
Republika Zielonego Przylądka (port. Cabo Verde, República de Cabo Verde) – państwo wyspiarskie na Oceanie Atlantyckim, położone 620 km na zachód od zachodnich wybrzeży Afryki, geograficznie tożsame z Wyspami Zielonego Przylądka wraz z wodami terytorialnymi.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)