|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: "Truizmem stało się już twierdzenie, że współczesna gospodarka opiera się na wiedzy. Jest oczywiste, że tylko regiony potrafiące zapewnić swoim mieszkańcom realizację takich właśnie potrzeb, mają szansę stać się motorami rozwoju i atrakcyjnym... Ponad czterdzieści susłów moręgowanych wypuścili 5 sierpnia na łąki w Jakubowie Lubińskim (Dolnośląskie) przyrodnicy z Polskiego Towarzystwa Ochrony Przyrody "Salamandra". Jak poinformował kierownik projektu dr Andrzej Kepel, celem akcji jest zwię... Ponad stu pięćdziesięciu obcokrajowców przyjechało w niedzielę do Cieszyna, żeby wziąć udział w 21. Letniej Szkole Języka, Literatury i Kultury Polskiej Uniwersytetu Śląskiego - poinformował rzecznik prasowy szkoły Marcin Maciołek. Kurs w ramach 21. Letniej Szkoły J... Studenci Politechniki Śląskiej po raz trzeci wystartują w wyścigu The Greenpower Corporate Challenge, który odbędzie się 29 kwietnia 2012 r. na słynnym torze wyścigowym Silverstone w Wielkiej Brytanii. Tym razem ubiegłoroczni zdobywcy drugiego miejsca, wystartu... Rola powstań śląskich jest marginalizowana, choć powinny być ważnym elementem budowy regionalnej tożsamości i wiedzy o Śląsku - uważa specjalizujący się w dziejach regionu historyk z Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach prof. Zygmunt Woźniczka. W latach 1919-1...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
SędziwujCzy wiesz że...? Więcesław, Więcsław, Więcław, Więsław – starosłowiańskie imię męskie, złożone z członów Więce- ("więcej") i -sław ("sława"). Znaczenie imienia: "ten, który ma więcej sławy". Do końca XV wieku imię to zanotowano u około 1500 osób w formie Więcesław i 300 osób w formie Więc(s)ław, a więc popularność Więcesława w średniowieczu była większa od popularności imienia Stanisław. Ros. odpow. Вячеслав. Imiona słowiańskie to imiona wywodzące się z pogańskiej, przedchrześcijańskiej tradycji słowiańskiej lub tworzone na ich wzór. Należą do nich rdzenne (rodzime) polskie imiona, tj. imiona jedno i dwuczłonowe utworzone ze słów używanych w języku staropolskim. Sędziwuj — staropolskie imię męskie, złożone z dwóch członów: Sędzi- ("sądzić") i -wuj ("wuj"). Do końca XV wieku imię to zanotowano u około 1500 osób, a więc należało ono do najpopularniejszych w Polsce obok Stanisława i Więcesława. Prawdopodobnie jego pomorskim wariantem jest imię Sędowin. Sędowin – staropolskie imię męskie z reginu Pomorza, złożone z dwóch członów: Sędo- ("sądzić") i -win, prawdopodobnie równoważnego znaczeniowo członowi "wuj". W takim razie byłby to pomorski wariant imienia Sędziwuj.
Świętosław, Święcesław, Święcsław, Święsław (chorw. Svjetoslav, serb. Svetoslav) – staropolskie imię męskie. Złożone jest z członów: Święto- ("święty", "silny, mocny") i -sław ("sława") i oznacza człowieka cieszącego się mocną sławą. Do końca XV wieku imię to zanotowano u około 1000 osób. Podobne imiona staropolskie: Sędzimir, Sędzisław itp. Zapoznaj się również z: Przypisy
Zbigniew – imię męskie pochodzenia słowiańskiego. Złożone jest z dwóch członów: Zby- ("zbyć, zbyć się, pozbyć się") i -gniew ("gniew"). Mogło oznaczać "tego, który się zbył (pozbył) gniewu". Właściwie powinno ono brzmieć Zbygniew, a Zbigniew to wynik zniekształcenia, które nastąpiło przy odczycie imion słowiańskich przez pierwszych badaczy. Do końca XV wieku imię Zbygniew zanotowano u około 1000 osób.
Stanisław, Stasław, Tasław – staropolskie imię męskie, złożone z członu Stani- ("stać, stać się, stanąć") oraz członu -sław ("sława"). Wywodzi się od słów oznaczających "stań się sławnym". Do końca XV wieku imię to zanotowano u około 1500 osób, a więc należało ono do najpopularniejszych w Polsce obok Więcesława i Sędziwuja.
Czy wiesz że...? beta Jarosław, Jerosław, Jirosław – męskie imię słowiańskie, oznaczające kogoś kto ma silną, mocną sławę. Słowo jary = mocny, silny, krzepki w okresie przedchrześcijańskim miało to samo znaczenie co słowo święty. Słowo święty dopiero później przyjęło swoje obecne znaczenie. Zatem w okresie przed chrztem Polski imiona Jarosław i Świętosław znaczyły to samo. Później, w okresie chrystianizacji, imiona pogańskie zastępowano łacińskimi – i tak Jarosław zastępowano imieniem Hieronim. Ros. odpowiednik - Ярослав.
Bogusław, Bogosław, Bohusław, Bogsław — staropolskie imię męskie złożone z członów Bogu- ("Bóg", "Boga", ale pierwotnie "los, dola, szczęście") i -sław ("sława"). Być może znaczyło pierwotnie "ten, który sławi los", a później "sławiący Boga". Jest to jedno z niewielu słowiańskich imion, które są znane we wszystkich językach słowiańskich, w Polsce notowane od początku XIII wieku. Dość popularne w średniowieczu, kiedy imię to zanotowano u około 700 osób, i w czasach nowożytnych; spadek popularności przeżywało jedynie w XVI wieku
Włodzisław, Włocsław, Włocław - staropolskie imię męskie, złożone z członów Włodzi- ("władać, panować") i -sław. W późniejszym czasie pod wpływem języka czeskiego powstała z tego imienia obecnie bardziej znana forma, Władysław. Do końca XV wieku imię to (Władzisław? — Ladislaw) zanotowano u około 1000 osób.
Sędzimir, Sędomir — staropolskie imię męskie, złożone z członu Sędzi- ("sądzić") oraz członu -mir ("pokój, spokój, dobro"). Być może oznaczało "ten, komu sądzone jest życie w pokoju". Od tego imienia, bardzo rozpowszechnionego w całej Słowiańszczyźnie (por. czes., rus. i serbsko-chor. Sudomir) pochodzi nazwa miasta Sandomierz.
Sędzisław, Sędosław – staropolskie imię męskie, złożone z członu Sędzi- ("sądzić") oraz członu -sław ("sława"). Być może oznaczało "ten, komu sądzona jest sława". Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |