Sławomir Lindner - Polski Serwis Naukowy

Sławomir Lindner (ur. 8 maja 1913 w Kole - zm. 18 marca 1982 w Warszawie) – polski aktor filmowy i teatralny, reżyser teatralny i pedagog. Pełne kwalifikacje aktorskie uzyskał w 1947 roku.

W latach trzydziestych ukończył Korpus kadetów w Rawiczu oraz Szkołę Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. Jako zawodowy oficer pełnił służbę w 55 poznańskim pułku piechoty w Lesznie a następnie w 16 batalionie Korpusu Ochrony Pogranicza w Sienkiewiczach. W roku 1939 brał udział w obronie Helu. W czasie okupacji przebywał w oflagu w Woldenbergu, gdzie uczestniczył w jenieckim życiu teatralnym. Pracownik wielu teatrów, m.in. Teatru Nowego (od 1949), Teatru Nowej Warszawy (od 1950), Ludowego Teatru Muzycznego (1951/1952), Teatru Syrena (1952-1954), Teatru Komedii Muzycznej (1954-1955), Operetki Warszawskiej (1955-1956), Teatru Polskiego (1962-1966), Teatru Klasycznego (1966-1972), Teatru Studio (1972-1973) i Teatru Ludowego (1973-1978). Pracował jako aktor, asystent reżysera, kierownik plastyczny, choreograf taneczny, instruktor szermierki i instruktor walk. W roku 1960 był konsultantem w kwestiach szermierki i jazdy konnej przy produkcji filmu Krzyżacy. W roku 1978 przeszedł na emeryturę. Jego żoną była Anna Bursche-Lindnerowa, w końcu lat czterdziestych i w latach pięćdziesiątych mistrzyni Polski w jeździe figurowej na lodzie.

Anna Bursche-Lindnerowa, (ur. 6 sierpnia 1922, zm. 21 sierpnia 2002) – w końcu lat czterdziestych i w latach pięćdziesiątych XX wieku mistrzyni Polski w jeździe figurowej na lodzie, córka adwokata Alfreda Bursche, żona aktora Sławomira Lindnera. W okresie okupacji członek Armii Krajowej.

Korpus kadetów - szkoła dla dzieci i młodzieży, współcześnie zwykle na poziomie szkoły średniej, mająca w programie nauczania różnego typu szkolenie wojskowe, prócz kształcenia ogólnego. Pierwsze oddziały kadetów gaskońskich utworzono we Francji za czasów Ludwika XIII, służyli w nich młodsi synowie (franc. cadet) szlachty. Kadetem był prawdziwy Portos.

Filmografia

1964 – Barbara i Jan (odc. 7 – Willa na przedmieściu) – krupier w nielegalnym kasynie,

1964 – Rękopis znaleziony w Saragossie – ojciec Alfonsa van Wordena,

1966 – Bariera – mężczyzna wywijający szablą w restauracji,

1966 – Kochajmy Syrenki – inspektor w Bolesławcu,

1966 – Piekło i Niebo – grzesznik w kadzi w starym piekle,

1971 – Agent nr 1

1971 – Jeszcze słychać śpiew i rżenie koni... – starszy wachmistrz Jan Ligenza,

1972 – Droga w świetle księżyca – woźnica,

1973 – Hubal – Michał Karaszewicz-Tokarzewski, generał "Torwid",

1974 – Karino (serial tv) – działacz na naradzie przed Wielką Pardubicką,

1974 – Łukasz,

1976 – 07 zgłoś się (odc. 3 – Dziwny wypadek) – dziadek Jolki Helsztyńskiej, szef szajki złodziei samochodów,

1981 – Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy (odc. 12 Państwo w państwie) – przemawiający na akademii z okazji powstania Hakaty,

1982 – Punkty za pochodzenie – profesor szkoły teatralnej,

Bibliografia

"Ale serce boli. Wspomnienia starego kadeta" - Instytut Wydawniczy Pax 1983

Rawicz – miasto w woj. wielkopolskim, w powiecie rawickim (siedziba władz powiatu), siedziba gminy miejsko-wiejskiej Rawicz. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. leszczyńskiego.

Teatr Syrena - teatr w Warszawie mieszczący się przy ulicy Litewskiej 3. Jego dyrektorem naczelnym i artystycznym jest Wojciech Malajkat. Teatr powstał w 1945 roku w Łodzi, a jego pierwszymi aktorami byli: Jadwiga Andrzejewska, Irena Malkiewicz, Stefania Górska, Stanisława Perzanowska, Jerzy Pichelski, Zygmunt Chmielewski, Wacław Jankowski, Kazimierz Pawłowski, Wieńczysław Gliński, Ludwik Sempoliński, Stefan Witas, Edward Dziewoński, Romuald Gierasiński, Kazimierz Rudzki, Eugeniusz Koszutek, Eugenia Sutt i Tadeusz Sutt. Od roku 1947 teatr ma swoją siedzibę w Warszawie. W 1950 roku Teatr Syrena został upaństwowiony. Na deskach Syreny występowało także wielu muzyków, m.in. Violetta Villas, Mieczysław Fogg, Halina Kunicka, Marek Grechuta oraz Irena Santor.

Linki zewnętrzne

Sławomir Lindner w bazie filmweb.pl

Sławomir Lindner w bazie filmpolski.pl