Saliowie - Polski Serwis Naukowy

Saliowie (łac. Salii) – członkowie jednego z najstarszych kolegium kapłanów w Rzymie antycznym, kapłani Marsa. Początkowo jedno, zorganizowane przez Numę Pompiliusza na Palatynie – tak zwani Salii Palatini, później rozpadło się na dwa. Drugą grupę zorganizował Tullus Hostiliusz na Kwirynale w pobliżu Porta Collina, zwano ich Salii Collini lub Agonales.

Marcus Terentius Varro – zwany też Warronem z Reate (łac. Reatinus), w odróżnieniu od poety Warrona z Ataksu. Uczony i pisarz rzymski, w karierze politycznej doszedł do urzędu pretora. Urodził się (przypuszczalnie) w Reate (obecnie Rieti) w 116 p.n.e., zmarł w 27 p.n.e. Uczeń filologa Luciusza Eliusza Stilona i filozofa Antiocha z Askalonu.

Ancile – owalna tarcza, która według rzymskiej legendy spadła z nieba w czasie zarazy za panowania Numy Pompiliusza. Za radą Egerii w celu uniemożliwienia jej kradzieży lub rozpoznania król kazał wykonać 11 kopii tej tarczy. W czasach historycznych były one przechowywane w świątyni Marsa pod opieką saliów. Co roku w marcu i październiku nieśli je w uroczystych procesjach organizowanych ku czci boga Marsa.

Saliów było 24 (12 z Kapitolinu i 12 z Kwirynału) i byli wybierani wyłącznie z patrycjuszów. Ich nazwa pochodzi od łac. salio tańczę. Przewodził kolegium magister, ważną rolę odgrywali też praesul (prowadzący taniec) i vates (prowadzący chór). Dwa razy w roku: w marcu i październiku, w formie procesji, wykonywali oni na ulicach miasta staroitalskie tańce i pieśni kultowe, ze spiżowymi tarczami (zwanymi ancilia, przyodziani, w już wtedy uznawane za antyczne, staroitalskie stroje składające się z: tuniki, pancerza, togi (toga praetexta) i szpiczastej czapki (apex). W swych pieśniach (zob. Carmen saliare) wzywali Marsa. Była to tak stara tradycja, że Marek Terencjusz Warron (116-27 p.n.e.) dokonywał przekładu tekstów tych pieśni na łacinę bardziej współczesną.

Tullus Hostiliusz, Tulus Hostilius – król, trzeci władca Rzymu w latach 673 p.n.e. - 642 p.n.e., następca Numy Pompiliusza. Był zwolennikiem polityki ekspansjonistycznej, pokonał króla albańskiego Mettiusa, zdobył miasto Alba Longa oraz pokonał Sabinów. Wybudował miejsce posiedzeń senatu (kuria Hostiliusza) i włączył do miasta wzgórze Caelius, które według Liwiusza wybrał za siedzibę królewską . Zmarł w wyniku zarazy.

Numa Pompiliusz, Numa Pompilius (ur. . Wprowadził również podział na dni robocze (dies fasti) i świąteczne (dies nefasti). Był pierwszym rzymskim prawodawcą. Dał I Kodeks Prawny. Prowadził pokojową politykę.

Zobacz też

religia starożytnego Rzymu