Galienus, Publius Licinius Egnatius (218-268), syn Waleriana I, cesarz rzymski od 253 roku (junior) i od 260 samodzielnie. Jego pierwsza żona (?) Pipa była córką króla Markomanów. Z żoną Saloniną miał synów Waleriana II i Saloninusa. Za jego panowania w imperium panował chaos, sam jednak cesarz ze wszystkich sił próbował go opanować. Zreformował armię tworząc tzw. vexillationes - rezerwowe oddziały, stacjonujące w głębi kraju, które w razie potrzeby ruszały do boju. Wstrzymał rozpoczęte przez ojca Waleriana prześladowania chrześcijan, argumentując, iż nie można siłą wymuszać przekonań religijnych. Galien pozbawił senatorów wszelkich stanowisk w wojsku przez co został bardzo negatywnie przedstawiony przez historyków wywodzących się z warstwy senatorskiej. Posunięcie to miało jednak przynieść wspaniałe rezultaty - niewykształconych w wojskowości patrycjuszy zastąpili zawodowi żołnierze. Tereny cesarstwa nękały ataki Persów, Franków, Alamanów, i Gotów, którzy w 267 r zdobyli Ateny. Wiele armii obwołało w tym czasie cesarzami swoich wodzów. W Galii Postumus stworzył oddzielne Cesarstwo Galijskie, na wschodzie królowa Palmyry Zenobia wypowiedziała Rzymowi posłuszeństwo, ogłaszając cesarzem swego syna, Vaballathusa. Zarówno Cesarstwo Galijskie jak i Palmyrę pokonał dopiero Aurelian. W 268 r. pod Faunum Fortae i Pawią Galienus pokonał Germanów wdzierających się do Italii. W tym samym roku, podczas oblężenia Mediolanu w którym bronił się uzurpator Aureolus, wcześniej dowódca vexillationes, cesarz i jego żona zostali zamordowani w wyniku spisku oficerów. Po śmierci został zaliczony w poczet bogów. Galien żywo interesował się zagadnieniami filozoficznymi będąc znajomym Plotyna, twórcy neoplatonizmu. Małżeństwo z Saloniną jest pośród cesarskich mariaży niezbyt częstym przykładem wyjątkowej wierności i zgodności małżonków. Galiena należy zaliczyć do jednego z najwybitniejszych władców Rzymu, jednak nieprzychylni cesarzowi historycy zniekształcili obraz jego rządów przypadających na okres szczytowego kryzysu rzymskiej państwowości.

Lucjusz Woluzjusz Saturninus, Lucius Volusius Saturninus (ur. w 38 p.n.e. – zm. w 56 n.e.), był wybitnym mężem stanu w starożytnym Rzymie, synem Lucjusza Woluzjusza Saturninusa, konsula dodatkowego (consul suffectus) z 12 p.n.e. i Nonii Polli. Saturninus miał siostrę imieniem Volusia która wyszła za mąż za niejakiego Korneliusza. Miał też dwóch synów, Lucjusza Woluzjusza Saturninusa, który został Pontifex Maximus, i Kwintusa Woluzjusza Saturninusa, który został konsulem w 56 n.e. Saturninus razem ze swoimi synami uruchomił kolumbarium na Via Appia. Jego kuzynką ze strony ojca była trzecia żona cesarza Kaliguli, Lollia Paulina.

Pontifex Maximus (łac. najwyższy kapłan; dosłownie: najwyższy budowniczy mostów) – najwyższy w hierarchii kapłan w starożytnym Rzymie, przełożony kolegium kapłańskiego, tzw. pontyfików.

Lucius Antonius Saturninus (zm. 89 r. n.e) - dowódca dwóch legionów (legio XIV Gemina i XXI Rapax) stacjonujących w Germanii. W 88 wszczął w Mogontiacum bunt przeciwko cesarzowi Domicjanowi, wykorzystując problemy nad dolnym Dunajem (wojna z Dakami i groźba najazdu plemion Jazygów, Markomannów i Kwadów). Bunt został bez trudu stłumiony, Domicjan ukarał spiskującym z Saturninusem senatorów oraz wprowadził zasadę stacjonowania w jednym obozie tylko jednego legionu. –