John Paul Larkin (ur. 13 marca 1942 w El Monte, Kalifornia, zm. 3 grudnia 1999 w Los Angeles) – amerykański muzyk, znany jako Scatman John, ze względu na opanowany jazzowy styl wokalny zwany scatem.

Swoje możliwości wokalizowania, zarówno bez słów, jak i posługując się sylabami i wyrazami które nie tworzyły logicznego ciągu, wykorzystał w muzyce dance.

Dzieciństwo i początki kariery

Od najwcześniejszych lat miał problemy z mówieniem (jąkał się), co doprowadziło do emocjonalnie ciężkiego dzieciństwa. Na szczycie jego kariery w 1995, reporterzy opowiadali jak podczas wywiadów ze Scatmanem "ledwo kończył zdanie bez powtarzania w nim jakiegoś słowa z pięć czy sześć razy". W wieku 12 lat zaczął uczyć się gry na pianinie i stawiał swoje pierwsze kroki w "scatowaniu". W wieku 14 lat poprzez nagrania Elli Fitzgerald i Louisa Armstronga kształtował i ulepszał swoje umiejętności. W jednym z wywiadów Larkin powiedział: "Chowałem się za pianinem, bo bałem się mówić".

W latach 70. i 80. został profesjonalnym pianistą jazzowym. Grał w klubach jazzowych w okolicach Los Angeles. W 1986 r., w wytwórni Transition wydał płytę nazwaną swoim imieniem John Larkin. Do jego życia wkroczyły narkotyki i alkohol, jednak opamiętał się po rozmowie ze swoim kolegą Joe Farrellem, Larkin zdecydował, że pokona swoje uzależnienia. Z pomocą żony Judy, która również leczyła swój alkoholizm, udało mu się tego dokonać.