|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Naukowcy z Instytutu Badań nad Dobrami Wspólnymi im. Maxa Plancka (MPI) w Niemczech odkryli, że człowiek pomaga bliźniemu w takim wymiarze, w jakim są altruistyczni inni ludzie. W skrócie, pierwsze wrażenie odgrywa decydującą rolę w tym, czego si... Uczeni nadal nie mogą połączyć się z rosyjską sondą Fobos-Grunt, na pokładzie której znajduje się polski penetrator geologiczny "Chomik". ,,Nadzieja cały czas jest, ale coraz mniejsza" - powiedział PAP Rafał Przybyła z Centrum Badań Kosmicznych PAN (CBK ... Przegląd najważniejszych tematów współczesnej fizyki oraz opracowanie zasad współpracy naukowców w ramach dużych ośrodków badawczych to główne tematy konferencji naukowej ASEPS 2011, która rozpoczęła się w środę we Wrocławiu. W konferencji ... 16 tysięcy km po drogach i bezdrożach Kazachstanu, Uzbekistanu, Tadżykistanu i Kirgistanu przejechali latem 2011 roku uczeni z Wydziału Biologii Uniwersytetu Warszawskiego. Teraz wyniki projektu "Nie tylko Jezioro Aralskie - odkrywanie przyro... 13. międzynarodowa konferencja Europejskiego Stowarzyszenia Archeologów Azji Południowo-Wschodniej pt. "Przekraczanie granic w archeologii Azji Południowo-Wschodniej" odbędzie się dniach 27 września-1 października 2010 r. w Berlinie,, Niemcy..
Celem konferencji jest stworzenie ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Seleukos III KeraunosCzy wiesz że...? Anatolia (tureckie Anadolu) – kraina, należąca do Turcji, na półwyspie Azja Mniejsza (którego jest synonimem), leżąca między Morzem Czarnym a Zatoką Aleksandretty. Pergamon, Królestwo Pergamońskie (też Pergameńskie) – państwo hellenistyczne w zachodniej części Azji Mniejszej ze stolicą w mieście Pergamon, istniejące w latach 283-133 p.n.e. i rządzone przez dynastię Attalidów. Od około 236 p.n.e. było królestwem rządzonym przez króla (basileusa). 
 Seleukos III Keraunos – władca hellenistyczny władający państwem Seleukidów w latach 226-223 p.n.e.; syn Seleukosa II Kallinikosa i Laodiki (II). Krótkie panowanie Seleukosa III upłynęło pod znakiem zmagań z Attalidami z Pergamonu w Azji Mniejszej. Seleukos II Kallinikos (ur. między 265 a 260 p.n.e., zm. 226 p.n.e.) - władca starożytnej Syrii z dynastii Seleucydów, panujący w latach 246-226 p.n.e. Był synem Antiocha II Theosa i Laodiki.
Frygia (łac. Phrygia) to starożytna kraina w zachodniej części Azji Mniejszej, położona między Bitynią, Myzją, Lidią, Karią, Lycją, Pamfylią, Lykaonią i Galacją. Była znana z kwitnącego rolnictwa i chowu bydła, kopalni złota i kamieniołomów marmuru. Zamieszkiwali ją spokrewnieni z Trakami indoeuropejscy Frygowie, którzy przybyli na te ziemie około 1000 r. p.n.e. Stolicą Frygii było Gordion. Aż do najazdu Kimmerów (około 700 p.n.e.) Frygia była niezależnym królestwem. Około 600 p.n.e. dostała się pod panowanie Lidów, a w 546 p.n.e. Persów. Ponad dwieście lat później zdobył ją Aleksander Wielki. Po jego śmierci (323 p.n.e.) pozostawała pod zmiennymi rządami diadochów. W III w. p.n.e. na jej terytorium osiedlili się celtyccy Galatowie. Od 188 p.n.e. Frygia była w granicach Pergamonu i wraz z nim została przekazana w 133 p.n.e. republice rzymskiej przez ostatniego króla Pergamonu, Attalosa III Filometera. Po podziale imperium rzymskiego w 395 r. znalazła się w cesarstwie wschodnim. Po bitwie pod Manzikert w 1071 r. Frygia przejściowo znalazła się pod panowaniem Seldżuków. Pod koniec XI w, wraz z całą zachodnią Anatolią, wróciła ona pod panowanie Bizantyjczyków. W 1204, po zdobyciu Konstantynopola przez Krzyżowców - uczestników IV Krucjaty - Cesarstwo Bizantyńskie uległo rozpadowi. Frygia weszła w skład Cesarstwa Nikei. Po odbiciu Konstantynopola w 1261, za rządów cesarza Michała VIII Paleologa, Frygia weszła ponownie w skład Cesarstwa bizantyjskiego. W XIV wieku jej terytorium podbili Turcy Osmańscy. Od tego czasu Frygia pozostaje częścią Turcji. Po śmierci Seleukosa II, który zostawił państwo znacznie osłabione najazdami zewnętrznymi i wojną domową, jego syn Selukos III nie miał łatwego zadania przed sobą obejmując dziedzictwo swego ojca. Aby móc skutecznie zacząć naprawę swego państwa, mianował współrządcą swego młodszego brata Antiocha (późniejszego Antiocha III Wielkiego), któremu powierzył wschodnią część państwa, a sam skoncentrował się na ofensywie przeciw Attalosowi I z Pergamonu. Główne dowództwo powierzył swemu wodzowi Andromachosowi, który jednak poniósł klęskę i dostał się do niewoli. W tej sytuacji Seleukos III sam postanowił kontynuować wojnę i ruszył na wyprawę w głąb Azji Mniejszej, podczas której zginął we Frygii zamordowany przez skrytobójców. Antioch III Wielki (ur. około 242, zm. 187 p.n.e.) – hellenistyczny władca (w latach: 223-187 p.n.e.) największego państwa powstałego na gruzach imperium Aleksandra Wielkiego – państwa Seleucydów (Seleukidów) rozciągającego się na Bliskim Wschodzie.
Epoka hellenistyczna – nazwana hellenizmem, okres trzech stuleci w historii regionu Morza Śródziemnego i Bliskiego Wschodu, którego początek wyznacza zgon Aleksandra Macedońskiego w 323 roku p.n.e., a koniec podbicie Egiptu przez Rzymian w 30 roku p.n.e..
Zobacz też
Czy wiesz że...? beta Attalos I Soter (ur. 269 p.n.e., zm. 197 p.n.e.) – władca Pergamonu z dynastii Attalidów, panujący od 241 p.n.e., z tytułem królewskim (basileus) od około 236 p.n.e., założyciel słynnej w świecie hellenistycznym Biblioteki Pergamońskiej.
Seleucydzi lub też Seleukidzi - dynastia hellenistyczna wywodząca się od jednego z dowódców Aleksandra Wielkiego, Seleukosa, który w wyniku wojen diadochów został władcą (w 312 p.n.e.) wielonarodowego, ogromnego imperium rozciągającego się od Azji Mniejszej na zachodzie do granic Indii na wschodzie. Już w III wieku p.n.e. w państwie pojawiły się tendencje separatystyczne, które skutkowały stopniowym zmniejszaniem się terytorium. Imperium Seleucydów przetrwało do roku 63 p.n.e., kiedy Pompejusz przyłączył jego resztki (obejmujące już tylko Syrię i Cylicję) do Rzymu (tereny wschodnie opanowali Partowie w II wieku p.n.e.). Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
