|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Ostatnie audytorium w obrębie jedynego znanego w strefie śródziemnomorskiej starożytnego kompleksu akademickiego przebadali polscy archeolodzy, pracujący w zeszłym roku pod kierunkiem dra Grzegorza Majcherka z Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW.
O w...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Sergiusz I - patriarcha Konstantynopola Czy wiesz że...? Cyrus z Aleksandrii (zm. 642) – melchicki biskup Aleksandrii (lata 631-642). Pertraktował z Arabami za co został w roku 639 lub 640 deponowany przez cesarza Herakliusza. W roku 641 ponownie został biskupem Aleksandrii, lecz w końcu musiał oddać miasto Arabom. Teodor z Rhaithu (z Faran, VI/VII wiek) – wczesnośredniowieczny pisarz, mnich i biskup. Członek wspólnoty monastycznej w Raithu na półwyspie Synaj. Autor dzieła Proparaskeue (Przygotowanie). Składa się ono z dwóch części. W pierwszej omówionych jest osiem herezji, a druga zawiera filozoficzne zapiski dotyczące chrystologii. W dziele tym Teodor usiłował pogodzić nauki Cyryla Aleksandryjskiego z nauką Soboru Chalcedońskiego. Zostało ono napisane między 580 a 620 rokiem jako objaśnienie traktatu patriarchy Antiochii Anastazego I. Niektórzy badacze utożsamiają Teodora z Raithu z Teodorem, biskupem Faran. Teodor z Faran był twórcą monoenergetyzmu - poglądu chrystologicznego, głoszącego , że w Chrystusie działa tylko natura boska, zaś ludzka była jedynie narzędziem. Teodor z Faran prowadził korespondencję z Sergiuszem, patriarchą Konstantynopola. Prosił go o zajęcie stanowiska w sprawie monoenergetyzmu. Został potępiony przez III Sobór Konstantynopolitański (680-681). Zmarł przed 649 lub 638 rokiem. Sergiusz I (zm. 638) – patriarcha Konstantynopola w latach 610–638. Pochodził z syryjskiej rodziny monofizytów. Będąc patriarchą Konstantynopola, zorganizował obronę miasta w czasie jego oblężenia przez Awarów i Persów w 626 roku. W celu pojednania się z monofizytami, poszukiwał pojednawczej formuły, w tym celu nawiązał kontakt z Teodorem z Pharan oraz późniejszym patriarchą Aleksandrii, Cyrusem z Phais. Jego pierwsza formuła pojednawcza brzmiała jedna zasada działania w Chrystusie, a druga, wyraźniejsza, jedna wola w Chrystusie. Z tego powodu jest uważany za twórcę monoteletyzmu. Formuła ta spotkała się z gorącym poparciem cesarza Herakliusza, który chciał, ze względów politycznych, pogodzić się z monofizytami. Spotkała się jednak ze zdecydowanym sprzeciwem Sofroniusza, najpierw mnicha, a od 634 roku patriarchy Jerozolimy. Sergiusz postanowił więc zakomunikować swoje stanowisko w liście do papieża Honoriusza I, chwaląc się pozyskaniem wielu monofizytów dzięki takiemu nauczaniu. Papież, nie bardzo rozumiejąc, na czym polega trudność sporu, w odpowiedzi dla Sergiusza poparł jego stwierdzenie. Sergiusz, umocniony stanowiskiem papieża, opracował dla cesarza Herakliusza w 638 roku dekret Ektesis, który został zatwierdzony na synodzie konstantynopolitańskim w grudniu tego roku. Sergiusz zmarł w tym samym roku, jednak zanim ukazał się cesarski dekret. Przypisuje mu się autorstwo hymnu Akathistos. Sofroniusz z Damaszku (ur. ok. 560 w Damaszku, zm. w 638) – święty katolicki i prawosławny, czczony przez Kościoły chrześcijańskie biskup, pisarz chrześcijański.
Herakliusz (łac. Flavius Heraclius, gr. Ηρακλειος - Herakleios)(ur. ok. 574, zm. 11 lutego 641) – cesarz wschodniorzymski (bizantyjski) panujący w latach 610–641. Syn Herakliusza – egzarchy afrykańskiego z Kartaginy, założyciel dynastii heraklijskiej. Bibliografia
Czy wiesz że...? beta Monoteletyzm (od gr. μόνος monos "jedyny" i θέλω thelo "chcę, mam wolę") – pogląd w teologii chrześcijańskiej z VII w., według którego Chrystus, zarówno w swojej naturze boskiej, jak i ludzkiej, kierował się jedną wolą.
Monofizytyzm - kierunek w teologii chrześcijańskiej przyjmujący, że w Chrystusie jest tylko jedna natura boska, a ludzka natura zaraz po wcieleniu została wchłonięta przez boską. Pogląd ten został sformułowany przez mnicha z Konstantynopola, Eutychesa. Według niego ludzka natura Chrystusa była jak plaster miodu, boską naturę można natomiast porównać do morza. Po Wcieleniu ludzka natura wrzucona w boską została w niej rozpuszczona jak plaster miodu w wodach morza.
Konstantynopol stał się siedzibą patriarchy w 381, gdy do czterech dotychczasowych stolic patriarszych – Rzymu, Aleksandrii, Antiochii i Jerozolimy – Sobór konstantynopolitański I dodał piątą: Nowy Rzym (gr. Nea Roma), czyli Konstantynopol, sytuując ją jako drugą w hierarchii patriarchatów. Ustanowienie stolicy patriarszej w Konstantynopolu było wynikiem zabiegów biskupów tego miasta, dotychczas skromnych sufraganów Heraklei. Wśród hierarchii, wiernych i cesarzy przeważył pogląd, że skoro dotychczasowe Bizancjum, którego znaczenie wynikało "tylko" z ruchu handlowego przez Bosfor, stało się stolicą wschodniej części Cesarstwa, to powinno zostać wyniesione do rangi równej Rzymowi – starej stolicy. Mimo przeciwdziałania papieży kolejne sobory powszechne przyznały biskupom Konstantynopola godność patriarszą i wydzieliły im kanoniczne terytorium, składające się ostatecznie z całej europejskiej części Cesarstwa Wschodniorzymskiego, diecezji Ilirii (należącej do cesarstwa zachodniorzymskiego) i całej Azji Mniejszej. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
