Sesja - obrady - Polski Serwis Naukowy

Sesja (łac.) – posiedzenie poświęcone określonej sprawie; narady, obrady.

Sesja sądowa – posiedzenie sądu lub szereg kolejnych posiedzeń, wyznaczanych dla rozpoznania oznaczonych spraw.

Sesja wyjazdowa – posiedzenie sądu wyznaczone w innej miejscowości niż siedziba sądu, zorganizowane dla przeprowadzenia dowodu z oględzin lub rozpoznania całej sprawy.

Sesja sejmowa – okres, w którym odbywają się posiedzenia plenarne Sejmu.

Rada Państwa - kolegialny organ naczelny władzy państwowej Rzeczpospolitej Polskiej i Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1947-1989. Łączyła kompetencje władzy ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej. W latach 1952-1989 Rada Państwa pełniła obowiązki kolegialnej głowy państwa (odpowiednik prezydenta) oraz zapewniała ciągłość najwyższego kierownictwa państwowego w związku z sesyjnym trybem pracy Sejmu.

Wybory – proces, w którym obywatele wybierają spośród zgłoszonych kandydatów swoich przedstawicieli do organów władzy. Jest to podstawowy mechanizm demokracji.

Polska Rzeczpospolita Ludowa

Sesja sejmowa

W PRL-u sprawę zwoływania sesji sejmowej regulowała Konstytucja PRL oraz regulamin Sejmu. Organem zwołującym Sejm na sesje była Rada Państwa. Pierwsza sesja nowo obranego Sejmu powinna była być zwołana w ciągu miesiąca od dnia wyborów. Sejm mógł być zwoływany na sesję zwyczajną (dwa razy do roku: jesienna – nie później niż na dzień 31 X, sesja wiosenna – nie później niż na dzień 1 IV) oraz sesję nadzwyczajną mogącą zwołać Rada Państwa z własnej inicjatywy, a obowiązana była to uczynić na pisemny wniosek co najmniej 1/3 ogólnej liczby posłów.

Sąd we współczesnych demokratycznych systemach prawnych to niezawisły organ państwowy powołany do stosowania prawa w zakresie rozstrzygania sporów między podmiotami pozostającymi w sporze, a także decydowania o przysługujących uprawnieniach oraz dokonywania innych czynności określonych w ustawach lub umowach międzynarodowych. Wyposażony jest w atrybut niezawisłości i funkcjonuje w szczególnej, procesowej formie.

Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).