Set-top box - Polski Serwis Naukowy

Ten artykuł dotyczy urządzenia elektronicznego. Zapoznaj się również z: inne rozwinięcia skrótowca StB.

STB dla sieci kablowej (DVB-C), model jedno- (góra) i dwukierunkowy (dół)

STB firmy Nokia

Tuner DVB-T do odbioru cyfrowej telewizji naziemnej w formacie MPEG-4 firmy Cabletech

Set-top box (przystawka STB, dekoder STB) – elektroniczne urządzenie podłączane do telewizora. Umożliwia odtwarzanie video, dźwięku, przeglądanie stron internetowych, granie w gry komputerowe itp. Set-top box wykorzystuje w tym celu najczęściej antenę satelitarną, ale może wykorzystywać również łącze ethernetowe, łącze telewizji kablowej, linię telefoniczną (włączając w to DSL/ADSL) albo nawet zwykłą antenę UHF/VHF.

Telewizja kablowa (pot. nazywana "kablówką") realizowana jest za pomocą technologii hybrid fibre-coaxial (HFC) i jest nowoczesną siecią telekomunikacyjną, która pozwala na oferowanie abonentom pakietu programów radia i telewizji oraz szerokiego asortymentu interaktywnych usług multimedialnych (tj. Internet, telefon). Telewizje kablowe wykorzystują do transmisji pasmo od ~50 do ~900 MHz. Każdy program zajmuje 8 MHz (w standardzie PAL D/K), więc przez kabel koncentryczny można przesłać do stu programów stacji telewizyjnych.
n – polska satelitarna platforma cyfrowa telewizyjno-radiowa ITI działająca od 12 października 2006. Operatorem tej platformy jest spółka ITI Neovision.

Klasyczne urządzenie STB posiada zwykle kilka wyjść, np.:

SCART/Euro, służące do podłączenia klasycznego telewizora,

koncentryczne (coaxial) lub optyczne cyfrowe wyjście dźwięku AC3/Dolby Digital,

cyfrowe złącze HDMI z obsługą protokołu HDCP,

modulator UHF, umożliwiający podłączenie STB do telewizora zwykłym kablem antenowym.

Obecnie STB pozwalają również na odbiór programów cyfrowych w wysokiej rozdzielczości w standardzie MPEG-2 lub H.264/MPEG-4 AVC czy też VC-1. Urządzenia set-top-box do odbioru telewizji cyfrowej powinny spełniać wymogi Ministra Infrastruktury. Szczególną uwagę należy zwrócić na obsługę dźwięku w formacie E-AC-3 (Dolby Digital Plus), a także dla sygnału wizji obsługę formatu SD i HD kodowanych w systemie MPEG-4 H.264.

MPEG-2 - grupa standardów stratnej kompresji ruchomych obrazów i dźwięku zatwierdzona przez MPEG (ang. Moving Picture Experts Group) w 1994 roku. Od roku 1995 jest zatwierdzonym standardem ISO/IEC nr 13818.
Telewizor, odbiornik telewizyjny (skrót TV – ang. television) – urządzenie przeznaczone do zdalnego odbioru ruchomego obrazu. Ruchomy obraz nadawany przez telewizję składa się z wyświetlanych jeden po drugim nieruchomych obrazów, z częstotliwością 25 lub 30 obrazów na sekundę. Pojedynczy obraz (nazywany też "klatką") podzielony jest z kolei na kilkaset linii. Typowe wartości to 625 lub 525 linii.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

Czy wiesz że...? beta

Asymmetric Digital Subscriber Line, ADSL (ang. asymetryczna cyfrowa linia abonencka), to technika umożliwiająca asymetryczny dostęp do sieci teleinformatycznych a w tym do Internetu i będąca odmianą DSL. Asymetria polega tutaj na tym, iż przesyłanie danych do użytkownika (z Internetu) jest szybsze od odwrotnego transferu. Technologia ta stworzona została z myślą o użytkownikach częściej odbierających dane (np. ze stron internetowych) niż wysyłających dane (np. posiadających serwer internetowy).

PVR (ang. Personal Video Recorder), zwany także DVR (Digital Video Recorder), jest elektronicznym urządzeniem powszechnego użytku służącym do nagrywania programów telewizyjnych na dysk twardy w formacie cyfrowym. PVR został po raz pierwszy zaprezentowany przez firmę TiVo w 1999 roku. Od tego czasu dodano do PVR wiele nowych funkcji, jak na przykład możliwość nagrywania programów na płytach DVD.

DSL (ang. Digital Subscriber Line) – cyfrowa linia abonencka, rodzina technologii szerokopasmowego dostępu do Internetu. Standardowa prędkość odbierania danych waha się od 128 kb/s do 50000 kb/s, w zależności od zastosowanej technologii DSL w danym kraju. Dla technologii ADSL prędkość wysyłania danych jest niższa od prędkości ich odbierania, natomiast prędkości te są symetryczne w technologii SDSL. Wynalazcą modemów DSL był Joseph W. Lechleitter, pracownik firmy Bellcore, który zademonstrował projekt budowy tych urządzeń w latach 80.

Nokia – fińska firma elektroniczna zajmująca się obecnie produkcją urządzeń dla telekomunikacji, powszechnie znana z produkcji telefonów komórkowych.

HBO (akronim od Home Box Office) – komercyjna, płatna, amerykańska stacja telewizyjna nadająca głównie filmy największych wytwórni filmowych z Hollywood oraz produkująca własne seriale telewizyjne. Transmituje też wiele walk boksu zawodowego. Dostępna jest głównie przez sieci kablowe. W skład HBO na terenie Polski wchodzą 4 kanały: HBO HD, HBO, HBO 2 i HBO Comedy. Spółka HBO jest też właścicielem kanału Cinemax oraz dystrybutorem na terenie Polski kanałów: AXN, a od 2008 roku także Animax. Dodatkowo jest dostępna wypożyczalnia filmów HBO Digital. W Polsce HBO jest producentem programu rozrywkowego HBO Na Stojaka.

Wideo (z łaciny "widzę") – technologia elektroniczna bazująca na sekwencji nieruchomych obrazów, które mogą być nagrywane, przetwarzane, transmitowane, a następnie odtwarzane dając złudzenie ruchu. Terminem tym określa się również sekwencję obrazów zarejestrowaną na nośniku danych.

HDCP (ang. High-bandwidth Digital Content Protection) to opracowany przez firmę Intel mechanizm pozwalający na kontrolę przesyłania dźwięku i obrazu w formie danych cyfrowych pomiędzy dwoma urządzeniami. Głównym celem HDCP jest uniemożliwienie przesyłania treści w wysokiej rozdzielczości w postaci, która umożliwiałaby utworzenie nieautoryzowanych kopii.