|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: Największa planeta Układu Słonecznego - Jowisz zbliża się do opozycji - informuje dr hab. Arkadiusz Olech z Centrum Astronomicznego PAN w Warszawie.Jak przypomniał astronom, planety zewnętrzne, które krążą wokół Słońca dalej niż Ziemia, na... Kometa Garradd wciąż jest ładnym obiektem lornetkowym, obecnie widocznym na porannym niebie - poinformował PAP dr hab. Arkadiusz Olech z Centrum Astronomicznego PAN w Warszawie.Przez ostatnie kilka miesięcy kometa C/2009 P1 była ładnym obiektem lo... W tym roku na bycie pierwszą wigilijną gwiazdką największe szanse mają Wega oraz Capella, a jeśli zaliczymy do tego grona planety, to także jasna Wenus - poinformował PAP dr hab. Arkadiusz Olech z Centrum Astronomicznego PAN w Warszawie.Tradycja nakazuje rozpocz... Połączenie nowiu Księżyca i aktywności kilku ciekawych rojów meteorów powoduje, że koniec lipca jest doskonałym czasem do obserwacji tych efektownych zjawisk - poinformował PAP dr hab. Arkadiusz Olech z Centrum Astronomicznego PAN w Warszawie. Tegoroc... W dniach 21 - 23 maja 2012 r. w Los Angeles, USA, odbędzie się wydarzenie pt. "Konferencja 2012 - projekcja przyszłości: odtwarzaj, zatrzymuj i przesuwaj do przodu".
Tradycyjnie, archiwa audiowizualne były budowane wokół konkretnych mediów, takich jak obraz, radio, telewizja czy sprzęt. Natomiast ar...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
Seth Barnes NicholsonCzy wiesz że...? Orbita – tor ciaÅ‚a (ciaÅ‚a niebieskiego lub sztucznego satelity) krążącego wokół innego ciaÅ‚a niebieskiego. W UkÅ‚adzie SÅ‚onecznym Ziemia, inne planety, asteroidy, komety i mniejsze ciaÅ‚a poruszajÄ… siÄ™ po swoich orbitach wokół SÅ‚oÅ„ca. Także księżyce krążą po orbitach wokół planet macierzystych. Kometa – maÅ‚e ciaÅ‚o niebieskie poruszajÄ…ce siÄ™ w ukÅ‚adzie planetarnym, które na krótko pojawia siÄ™ w pobliżu gwiazdy centralnej. CiepÅ‚o tej gwiazdy powoduje, że wokół komety powstaje koma, czyli gazowa otoczka. W przestrzeÅ„ kosmicznÄ… jÄ…dro komety wyrzuca materiÄ™, tworzÄ…cÄ… dwa warkocze kometarne – gazowy i pyÅ‚owy, skierowane pod różnymi kÄ…tami do kierunku ruchu komety. Gazowy warkocz komety jest zawsze zwrócony w kierunku przeciwnym do gwiazdy, co spowodowane jest oddziaÅ‚ywaniem wiatru sÅ‚onecznego, który "wieje" zawsze od gwiazdy. PyÅ‚owy warkocz skÅ‚ada siÄ™ z drobin zbyt masywnych, by wiatr sÅ‚oneczny mógÅ‚ znaczÄ…co zmienić kierunek ich ruchu. Planetoida (planeta + gr. eÃdos postać), asteroida (gr. asteroeidés – gwiaździsty), planetka (ang. minor planet) – ciaÅ‚o niebieskie o maÅ‚ych rozmiarach - od kilku metrów do czasem ponad 1000 km, obiegajÄ…ce gwiazdÄ™ centralnÄ… (w UkÅ‚adzie SÅ‚onecznym - SÅ‚oÅ„ce), posiadajÄ…ce stałą powierzchniÄ™ skalnÄ… lub lodowÄ…, bardzo czÄ™sto – przede wszystkim w przypadku asteroid mniejszych i maÅ‚o masywnych – o nieregularnym ksztaÅ‚cie, czÄ™sto noszÄ…cym znamiona kolizji z innymi podobnymi obiektami. Seth Barnes Nicholson (ur. 12 listopada 1891 w Springfield, zm. 2 lipca 1963 w Los Angeles) – amerykaÅ„ski astronom. OdkryÅ‚ kilka księżyców Jowisza i dwie planetoidy. KsztaÅ‚ciÅ‚ siÄ™ w Drake University gdzie zaciekawiÅ‚a go astronomia. W 1914 w Obserwatorium Licka na Uniwersytecie Kalifornijskim obserwowaÅ‚ księżyc Jowisza Pazyfae i odkryÅ‚ nowy księżyc Jowisza – Sinope, którego orbitÄ™ obliczyÅ‚ dla swojego doktoratu w 1915. Kariera jego przebiegaÅ‚a w Mount Wilson Observatory, gdzie zajmowaÅ‚ siÄ™ głównie badaniami aktywnoÅ›ci SÅ‚oÅ„ca. Przez dziesiÄ™ciolecia opracowywaÅ‚ coroczne raporty dotyczÄ…ce aktywnoÅ›ci plam sÅ‚onecznych. OdbyÅ‚ kilka ekspedycji majÄ…cych na celu badanie jasnoÅ›ci i temperatury korony sÅ‚onecznej podczas zaćmieÅ„ SÅ‚oÅ„ca. Stany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang.: United States, United States of America, US, USA) – paÅ„stwo w Ameryce Północnej graniczÄ…ce z KanadÄ… od północy, Meksykiem od poÅ‚udnia, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu, Oceanem Atlantyckim od wschodu.
2 lipca jest 183. (w latach przestępnych 184.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 182 dni. Jest to środkowy dzień roku zwyczajnego. O godzinie 12.00 tego dnia mija połowa roku. Słońce w tym dniu znajduje się w zodiakalnym gwiazdozbiorze Raka. Poza badaniami Słońca, odkrył tam także trzy księżyce Jowisza: Lizytea i Karme w 1938 oraz Ananke w 1951. Obliczył orbity planetoid 694 Ekard, trojańskiej asteroidy 1647 Menelaus, jak również kilku komet i planety karłowatej 134340 Pluton. Sinope, Lizytea, Karme i Ananke zostały przez niego oznaczone po prostu "Jowisz IX", "Jowisz X", "Jowisz XI" i "Jowisz XII". Nazwy nadano im dopiero w 1975 roku. Seth Nicholson odmówił proponowania nazw tych księżyców. W latach 20. XX wieku, wspólnie z Edisonem Pettitem wykonał pierwsze systematyczne obserwacje ciał niebieskich w podczerwieni. Razem z Edisonem Pettitem wykonał też za pomocą termopary pomiary temperatury Księżyca, planet, plam słonecznych oraz gwiazd. Pomiary temperatury pobliskich gwiazd olbrzymów doprowadziły do pierwszej oceny rozmiarów gwiazd. 1831 Nicholson (1968 HC) – planetoida z pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 3 lat i 129 dni w średniej odległości 2,24 j.a. Została odkryta 17 kwietnia 1968 roku w Zimmerwald Observatory w pobliżu Berna przez Paula Wilda. Nazwa planetoidy została nadana na cześć Setha Nicholsona, amerykańskiego astronoma, odkrywcy kilku księżyców Jowisza.
Jowisz – piąta w kolejności oddalenia od Słońca i największa planeta Układu Słonecznego. Posiada wiele księżyców (odkryto 63) oraz system pierścieni. Jowisz wraz z Saturnem, Uranem i Neptunem to planety gazowe, czasem nazywane również planetami jowiszowymi. Nagrody i wyróżnieniaPrzypisy
Planeta karłowata – rodzaj obiektu astronomicznego, pośredni między planetami a małymi ciałami niebieskimi. Planety karłowate, wbrew nazwie, nie zaliczają się do planet.
Termopara (termoogniwo, termoelement, ogniwo termoelektryczne) - czujnik temperatury wykorzystujący zjawisko Seebecka. Składa się z połączenia dwóch różnych metali.
Czy wiesz że...? beta Księżyc (, nieco więcej niż 1/4 średnicy Ziemi. Oznacza to, że objętość Księżyca wynosi około 1/50 objętości kuli ziemskiej. Przyspieszenie grawitacyjne na jego powierzchni jest blisko 6 razy słabsze, niż na Ziemi. Księżyc wykonuje pełny obieg wokół Ziemi w ciągu 27,3 dnia (tzw. miesiąc syderyczny), a okresowe zmiany w geometrii układu Ziemia-Księżyc-Słońce powodują występowanie powtarzających się w cyklu 29,5-dniowym (tzw. miesiąc synodyczny) faz Księżyca.
Trojańczycy – dwie grupy planetoid krążących wokół Słońca po orbicie bardzo podobnej do orbity Jowisza. Są one skupione wokół punktów libracji (wierzchołków dwóch trójkątów równobocznych o podstawie będącej odcinkiem Słońce–Jowisz).
694 Ekard – planetoida z grupy pasa głównego asteroid okrążająca Słońce w ciągu 4 lat i 133 dni w średniej odległości 2,67 j.a. Została odkryta 7 listopada 1909 roku w Taunton (Massachusetts) przez Joela Metcalfa. Nazwa planetoidy pochodzi od odwróconej pisowni Drake University w Des Moines, gdzie Seth Barnes Nicholson wraz z żoną obliczyli jej orbitę. Przed nadaniem nazwy planetoida nosiła oznaczenie tymczasowe (694) 1909 JA.
Pluton (oznaczenie oficjalne: 134340 Pluton) – planeta karłowata, najjaśniejszy obiekt pasa Kuipera. Został odkryty w 1930 roku przez amerykańskiego astronoma Clyde’a Tombaugha. Od odkrycia do 2006 r. Pluton był uznawany za dziewiątą planetę Układu Słonecznego. 24 sierpnia 2006 r. Zgromadzenie Generalne Międzynarodowej Unii Astronomicznej w Pradze odebrało Plutonowi status planety, co oznacza, że w Układzie Słonecznym jest teraz tylko 8 planet. Pluton należy do szerszej grupy obiektów transneptunowych. Płaszczyzna, po której się porusza, jest mocno nachylona do płaszczyzny ekliptyki, z silnie ekscentryczną orbitą, która częściowo przebiega wewnątrz orbity Neptuna. Pluton posiada cztery obiegające go księżyce, z których jeden, Charon, jest tylko o połowę mniejszy od niego. Nazwa została zapożyczona od rzymskiego boga Plutona, zaś jego symbol – złożenie liter P i L – pochodzi od inicjałów Percivala Lowella, amerykańskiego astronoma.
Czerwony olbrzym – gwiazda będąca na schyłkowym etapie ewolucji. Nazwa pochodzi od ich obserwowanej barwy i dużych rozmiarów. Gwiazda po zsyntetyzowaniu helu z całej ilości wodoru w jądrze zaczyna syntezę helu z warstw wodoru położonych bliżej jej powierzchni, co powoduje znaczne zwiększenie rozmiarów gwiazdy. Jądro zaś zapada się pod wpływem sił grawitacji, co powoduje wzrost jego temperatury i w efekcie rozpoczęcie reakcji termojądrowych polegających na syntezie węgla z helu. Następuje zmniejszenie gęstości, temperatury i zmiana barwy gwiazdy w kierunku czerwieni.
Mars – czwarta według oddalenia od Słońca planeta Układu Słonecznego. Nazwa planety pochodzi od imienia rzymskiego boga wojny – Marsa. Zawdzięcza ją swej barwie, która przy obserwacji wydaje się być rdzawo-czerwona i kojarzyła się starożytnym z pożogą wojenną. Postrzegany odcień wynika stąd, że powierzchnia planety jest pokryta tlenkami żelaza. Mars posiada dwa niewielkie księżyce o nieregularnych kształtach – Fobosa i Deimosa. Prawdopodobnie są to dwie planetoidy przechwycone przez pole grawitacyjne planety. Przypuszcza się, że mogło na niej kiedyś powstać życie, jednak obecnie nie ma na to solidnych dowodów.
Korona jest najbardziej zewnętrzną częścią atmosfery słonecznej, rozciągającą się miliony kilometrów od Słońca, widzianą najlepiej podczas całkowitego zaćmienia Słońca. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |