Seweryn z Noricum - Polski Serwis Naukowy

Seweryn z Noricum (ur. ok. 410, zm. 8 stycznia 482 w klasztorze w Fawianis) - biskup, mnich wędrowny, przywódca rzymskiej społeczności Noricum-Repense w okresie upadku imperium rzymskiego, Święty Kościoła katolickiego, główny patron Austrii.

Żywot świętego

W 454 roku przybył ze wschodu, gdzie najprawdopodobniej wiódł życie pustelnika, do rzymskiej prowincji Noricum-Repense (dziś teren niemal w całości leżący w Austrii), gdzie szybko zyskał mir wśród rzymskiej ludności tych terenów. Odbył trzy podróże po całym obszarze prowincji, zakładając liczne klasztory, w tym największy i najważniejszy w Fawianis, obecnie Mautern. Św. Seweryn prowadził ożywioną działalność dobroczynną i społeczną, nałożył na najbogatszych mieszkańców prowincji dziesięcinę, która przeznaczał na pomoc biednym, prowadził wykup jeńców, porywanych przez Germanów, zwieńczył również dzieło chrystianizacji Noricum. Seweryn był także aktywnym reprezentantem ludności rzymskiej wobec władców germańskich, przede wszystkim sprzymierzonych z Rzymem Rugiów, to on poddał ludność Noricum pod opiekę tego plemienia po ostatecznym załamaniu się rzymskiej państwowości. Utrzymywał również m.in. kontakty z Odoakerem, wodzem Herulów, Gibuldem, wodzem Alemanów, a także z rzymskim patrycjuszem Orestesem, ojcem ostatniego cesarza Zachodu Romulusem Augustulusem, poza tym kontaktował się z wieloma hierarchami kościelnymi.

Kult Świętych - w katolicyzmie i prawosławiu szczególny szacunek do osób zbawionych oraz do świętych aniołów, którzy stawiani są za wzór dla wszystkich żyjących. Do świętych można zwracać się z prośbą o wstawiennictwo do Boga.

Modlitwa za wstawiennictwem świętego (czasem błędnie rozumiana jako modlitwa do świętego) – rodzaj modlitw katolickich, prawosławnych a także części innych wyznań chrześcijańskich, zanoszonych do Boga za pośrednictwem (przyczyną, wstawiennictwem) świętego, często patronów osób modlących się lub uchodzących za szczególnie skutecznych w danych problemach. Występują w wielu wyznaniach.

W wyniku rozłamu w państwie Rugiów do Noricum-Ripense wkroczyła armia dowodzona przez Onowulfa z ramienia jego brata Odoakra, wtedy już władcy w Italii, w roku 488. W wyniku tej interwencji upadło państwo Rugiów, a wszyscy rzymscy mieszkańcy prowincji zostali przesiedleni do Italii, w podróż zabrali z sobą ciało Św. Seweryna. Przez pewien czas zwłoki spoczywały w zamku na, bliżej niezidentyfikowanej, Górze Feleter. W kilka lat później, między rokiem 492, a 496, ciało pogrzebano w Lukullanum (dziś Pizzofalcone koło Neapolu).

Kościół katolicki – największa na świecie chrześcijańska wspólnota wyznaniowa, głosząca zasady wiary i życia określane mianem katolicyzmu, rządzona przez biskupa i patriarchę Rzymu (jako papieża uważanego drogą sukcesji apostolskiej za następcę Świętego Piotra) oraz biskupów pozostających z nim we wspólnocie. Kościół katolicki stanowi jedną z trzech głównych gałęzi chrześcijaństwa, obok Cerkwi prawosławnej i Kościołów protestanckich.

Pamiętnik (dawniej: memuar) – gatunek literatury stosowanej, relacja prozatorska o zdarzeniach, których autor był uczestnikiem bądź naocznym świadkiem. Pamiętnik (w przeciwieństwie do dziennika) opowiada o zdarzeniach z pewnego dystansu czasowego, w związku z czym kształtuje się dwupłaszczyznowość narracji: autor pamiętnika opowiadać może nie tylko o tym, jak zdarzenia przebiegały, może ujawniać również swoje stanowisko wobec nich w momencie pisania.

Historię życia św. Seweryna przekazał Eugipiusz w swoim dziele Pamiętnik (inaczej Żywot św. Seweryna z Noricum), był on członkiem wspólnoty założonej przez świętego w Noricum, a także późniejszym opatem klasztoru, wyrosłego z tejże wspólnoty na miejscu pochówku św. Seweryna w Lukullanum.

Patron – symboliczny religijny opiekun kraju, miasta, diecezji, przedsięwzięcia, profesji, obiektu budowlanego, zawodów sportowych, ludzi itp. W Kościele katolickim i innych kościołach chrześcijańskich takimi osobami są święci, którzy najczęściej stają się opiekunami świątyń i poszczególnych ludzi noszących ich imię (wezwanie).

Chrystianizacja – proces wypierania rodzinnych wierzeń etnicznych, osiadłego w określonym rejonie ludu, przez wiarę chrześcijańską. Jego największe nasilenie przypadało w okresie średniowiecza, a spowodowane było dominującą pozycją chrześcijaństwa wśród ówczesnych europejskich władców oraz rosnącymi wpływami papiestwa.

Kult

Na początku IX wieku relikwie świętego przeniesiono do Neapolu, gdzie znajdowały się do ok. 900 roku. W tym bowiem roku ponownie zmieniły miejsce swojego spoczynku na Fretta Magiore (10 km od Neapolu), gdzie do dnia dzisiejszego złożone są w kościele śwśw. Sozjusza i Seweryna.

Prowincja rzymska położona na północ od Dunaju na terenach dzisiejszej Styrii i Karyntii. Nazwa pochodzi od celtyckiego królestwa Noricum, które zostało podbite przez Rzymian w 16 p.n.e.. Około 40 r. n.e. cesarz Klaudiusz nadał tym ziemiom status prowincji. Stolicą prowincji zostało Virunum. Cesarz Dioklecjan podzielił prowincję na Noricum Ripense i Noricum Mediterraneum, gdzie stacjonował legion Legio I Noricorum

Germanie, inaczej Germanowie - odłam Indoeuropejczyków żyjący w północnej i środkowo-północnej Europie, na północ od ludów celtyckich, posługujący się językami germańskimi. W epoce brązu zamieszkiwali tereny Skandynawii, Jutlandii i części Niemiec. Wg Tacyta (I w. n.e.) Germanie dzielili się na Ingewonów, Hermionów i Istewonów, wymienia też Swebów (Swewów), Wandalów, Chattów, Fryzów, Chauków i Cherusków, Semnonów (prawdopodobnie należących do Swebów) i Longobardów (również należących do Swebów), Anglów, Hermundurów, Markomanów, Kwadów, Bastarnów, Gotów, Gepidów, Swinonów i Sytonów.

Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 8 stycznia.

W ikonografii św. Seweryn przedstawiany jest jako mnich lub pielgrzym. Jego atrybutem jest anioł i dzban na oliwę.

Zobacz też

Portal:
Święci

kult świętych

modlitwa za wstawiennictwem świętego

święci i błogosławieni Kościoła katolickiego

Sewer i Seweryn - inne osoby o imieniu Sewer(yn)

Bibliografia

Bober A., Święty Seweryn i jego najnowszy biograf, "Vox Patrum", 2(1982).

Drączkowski F., Święty Seweryn Apostoł Norikum, "Vox Patrum", 4(1983).

Eugipiusz, Żywot św. Seweryna. Reguła, przeł. i opr. ks. Kazimierz Obrycki, z serii: „źródła monastyczne” nr 13, Wydawnictwo Benedyktynów, Tyniec-Kraków 1996. ISBN 83-85433-36-8

Obrycki K., Działalność św. Seweryna w Noricum-Ripense na podstawie dzieła Eugipiusza „Pamiętnik o życiu św. Seweryna”, [w:] Ewangelizacja w epoce patrystycznej, Lublin 1994.

Linki zewnętrzne

św. Seweryn na opoka.org.pl

Święty Seweryn z Noricum na brewiarz.katolik.pl [ostatnia aktualizacja: 12.01.2010]