Sharon Marie Tate (ur. 24 stycznia 1943 w Dallas, Teksas, zm. 9 sierpnia 1969 w Beverly Hills w Kalifornii) – aktorka amerykańska. Zaczynała w latach 60. od małych ról telewizyjnych, po czym zagrała w kilku filmach. Zyskawszy pozytywne głosy krytyki na temat swoich umiejętności komediowych okrzyknięta została jedną z najbardziej obiecujących aktorek młodego pokolenia w Hollywood i była nominowana do Złotego Globu za rolę w Dolinie lalek (1967). Często pojawiała się także w czasopismach o modzie jako modelka lub dziewczyna z okładki.

W 1968 wyszła za mąż za reżysera filmowego Romana Polańskiego. Będąc w ósmym miesiącu ciąży zginęła w swoim domu w Beverly Hills, wraz z czwórką przebywających u niej przyjaciół, z rąk członków sekty przewodzonej przez Charlesa Mansona.

Około 10 lat później matka Sharon Tate, Doris, w reakcji na nasilające się przejawy otaczania kultem morderców córki oraz na możliwość uzyskania przez niektórych z nich zwolnienia warunkowego, zorganizowała kampanię publiczną mającą wywrzeć na władzach presję w kierunku naprawy dostrzeganych przez nią uchybień w stanowym systemie penitencjarnym. Kampania ta przyniosła wprowadzenie do kalifornijskiego prawodawstwa karnego kilku poprawek umożliwiających ofiarom przestępstw i ich rodzinom przedstawianie oświadczeń o doznanej krzywdzie – victim impact statements – w fazie wyrokowej procesu oraz podczas posiedzeń komisji orzekających o przedterminowych zwolnieniach. Doris Tate była też pierwszą osobą, która skorzystała z nowo wprowadzonego prawa podczas posiedzenia komisji orzekającej o możliwości przedterminowego zwolnienia Charlesa Watsona, jednego z zabójców Sharon Tate. W późniejszym czasie Doris Tate wyraziła przekonanie, że dzięki owym zmianom w prawie jej córce zwrócona została ludzka godność i że walka o ich wprowadzenie podjęta przez matkę umożliwiła "przekształcenie śladu, jaki pozostawiła po sobie Sharon – przeistoczenie się jej z ofiary przestępstwa w symbol walki o prawa ofiar".

Życie i kariera

Dzieciństwo i początki aktorstwa

Sharon Tate przyszła na świat w Dallas w stanie Teksas jako pierwsza z trzech córek Paula Tate'a, oficera amerykańskiej armii, oraz jego żony Doris. Już jako półroczne niemowlę, Sharon zdobyła główną nagrodę w konkursie piękności dla dzieci organizowanym w jej rodzinnym mieście. Mimo tego sukcesu, rodzice nie wiązali przyszłości córki z showbiznesem. Paula Tate'a kilkakrotnie awansowano i przenoszono, w związku z czym rodzina często się przeprowadzała. Do 16. roku życia Sharon mieszkała w sześciu różnych miastach, co utrudniało jej zawiązywanie stałych przyjaźni. W oczach najbliższych Sharon była nieśmiała i nieco płochliwa; ona sama, będąc już osobą dorosłą, mówiła, że jej nieśmiałość bywa często brana za wyniosłość, dopóki ktoś nie pozna jej lepiej.

Dorastającą Tate komplementowano za urodę, zaczęła więc przystępować do konkursów piękności, co w 1959 zwieńczył tytuł "Miss Richland". Jej ambicją było podjąć studia na wydziale psychiatrii; wspominała również o zamiarze stanięcia do wyborów "Miss stanu Waszyngton 1960". Plany te zrewidowało kolejne przeniesienie ojca i związany z nim wyjazd całej rodziny do Włoch.

Po przybyciu do Werony Sharon odkryła, że cieszy się tam już sporą popularnością z racji zamieszczenia jej zdjęcia w kostiumie kąpielowym na okładce żołnierskiego czasopisma Stars and Stripes. Szybko odnalazła również duchowe pokrewieństwo ze swoimi nowymi kolegami z amerykańskiej szkoły w pobliskiej Vicenzie, których łączyło podobieństwo środowisk, z jakich pochodzili, oraz kolei losów, a także wynikające z niego podobne poczucie wyobcowania; wśród ludzi tych Sharon po raz pierwszy w życiu zaczęła nawiązywać trwałe przyjaźnie.

Kadr z sitcomu The Beverly Hillbillies. Sharon Tate pierwsza od prawej

Zainteresowanie Tate i jej znajomych zwróciły prace ekipy filmowej, która w okolicy kręciła ujęcia do Przygód młodego człowieka (Hemingway's Adventures of a Young Man) z udziałem Paula Newmana, Susan Strasberg i Richard Beymera – wkrótce też udało im się dostać role statystów w tym filmie. Tate przyciągnęła swoją osobą uwagę Beymera, który podszedł do niej na planie, by się przedstawić; między nimi rozwinęła się bliższa znajomość i była ona kontynuowana przez cały okres trwania zdjęć do filmu. Beymer zachęcał Tate do spróbowania swoich sił w aktorstwie. W 1961 roku Tate została zatrudniona przez piosenkarza Pata Boone'a do występu u jego boku w telewizyjnym widowisku muzycznym inscenizowanym w scenerii Wenecji.

Jeszcze tego samego roku Tate została zaangażowana do statystowania w Barabaszu (Barabbas), włosko-amerykańskiej superprodukcji realizowanej nieopodal Werony. Swoim występem oraz podejściem do pracy zrobiła wrażenie na aktorze Jacku Palansie, mimo iż rola, jaką grała, była zbyt mała, aby w pełni umożliwić ocenę jej zdolności. Palance zorganizował dla niej próbę kamerową w Rzymie, lecz nie poszły za tym żadne propozycje. Tate podjęła wówczas decyzję o pozostawieniu rodziców i sióstr we Włoszech i samotnym powrocie do Ameryki. Postanowienie to tłumaczyła pragnieniem podjęcia w kraju studiów, jednakże będąc na już na miejscu zaczęła poszukiwać możliwości angażu do filmu. Po kilku miesiącach od wyjazdu córki Doris Tate doznała silnego rozstroju nerwowego na tle obaw o jej bezpieczeństwo i rodzinie udało się, z pewnym trudem, namówić Sharon do ponownego przybycia do Włoch.

Gdy w 1962 Tate'owie wrócili razem do Stanów, Sharon postanowiła osiąść w Los Angeles. Tam nawiązała kontakt z agentem Richarda Beymera, Haroldem Gefskim, który od razu na pierwszym spotkaniu zgodził się pracować również dla niej. Gefsky zorganizował Tate zatrudnienie w telewizji oraz w reklamie prasowej, zaś w 1963 udało mu się przedstawić ją szefowi wytwórni filmowej Filmways, Inc., Martinowi Ransonhoffowi, który podpisał z nią kontrakt na siedem lat. Tate brano pod uwagę przy obsadzie głównych ról w nowym serialu komediowym Petticoat Junction, ale Ransonhoff uznał, że do zagrania postaci pierwszoplanowej brakuje jej jeszcze doświadczenia. Aby mogła go nabrać, dostała mniejsze role w serialach Koń, który mówi (Mister Ed) oraz The Beverly Hillbillies. Podpisawszy z młodą aktorką siedmioletni kontrakt na wyłączność, Ransonhoff postanowił nie spieszyć się z wystawieniem jej do ważnych ról i odczekać z tym do chwili, gdy będzie, w jego przekonaniu, odpowiednio przygotowana. "Pan Ransonhoff nie chciał, by publiczność mnie zobaczyła zanim będę gotowa", cytowano jej słowa w artykule Playboya z 1967.

W początkowym okresie samodzielnego życia w Los Angeles, Tate poznała francuskiego aktora Philippe'a Forqueta i zaczęła się z nim spotykać. Romans doprowadził do zaręczyn, lecz związek ten był burzliwy i obfitował w kłótnie. Jedno z takich starć zakończyło się dla Tate obrażeniami wymagającymi opatrzenia w szpitalu; w następstwie tego zajścia Tate zerwała z Forquetem.

W 1964 Tate spotkała Jaya Sebringa, byłego marynarza, cenionego stylistę fryzur, uważanego za jednego z najlepszych w Hollywood. O Sebringu Sharon mówiła w późniejszym czasie, że był człowiekiem nadzwyczajnej łagodności; tym niemniej, kiedy się jej oświadczył, odrzuciła jego propozycję. Tłumaczyła, że małżeństwo wiązałoby się dla niej z koniecznością porzucenia aktorstwa, zaś jej wówczas zależało na rozwijaniu aktorskiej kariery.

Role filmowe

W 1964 Tate brała udział, u boku Steve'a McQueena, w próbie kamerowej do Cincinnati Kid. Jednak producent Ransohoff i początkowo mający reżyserować film Sam Peckinpah zgodnie uznali, że onieśmielenie i brak doświadczenia dziewczyny sprawią, iż nie udźwignie tak dużej roli, co spowodowało odrzucenie jej kandydatury na korzyść Tuesday Weld. Tate nadal zdobywała aktorskie doświadczenie w produkcjach telewizyjnych, a po zakończonym niepowodzeniem przesłuchaniu do roli Liesl w Dźwiękach muzyki, Rasenhoff zdecydował się mimo wszystko pokazać ją wreszcie również na dużym ekranie – dostała niewielkie, pozbawione tekstu role w Amerykanizacji Emily oraz w Brodźcu (The Sandpiper). W końcu, w 1965, Rasenhoff postanowił powierzyć Tate rolę filmową z prawdziwego zdarzenia i obsadził ją w Oku diabła, gdzie towarzyszyli jej David Niven, Deborah Kerr, Donald Pleasence oraz David Hemmings. Wspólnie z Sebringiem Tate wyjechała do Londynu, aby tam przygotowywać się do zdjęć. W ramach kampanii promocyjnej Ransonhoff zaaranżował produkcję krótkiego filmu dokumentalnego pt. All Eyes on Sharon Tate, którego pojawienie się na ekranach miało zgrać się z czasem premiery Oka diabła. Na dokument ten składają się m.in. fragmenty wywiadów z reżyserem Oka diabła, J. Lee Thompsonem, który w jednym z nich wspomina o początkowych obawach odnośnie do możliwości Tate: "Ustaliliśmy nawet, iż jeśli dwa pierwsze tygodnie pokażą, że Sharon nie bardzo sobie radzi, to umieścimy ją z powrotem w przechowalni"; podsumowując stwierdza jednak, iż wkrótce Tate objawiła się jako "niezwykle porywająca dziewczyna".

Kadr z filmu Oko diabła

W filmie Tate wcieliła się w postać Odile, młodej wiedźmy, której tajemniczemu oddziaływaniu ulega najpierw pewien właściciel majątku ziemskiego, grany przez Nivena, a potem jego żona, którą zagrała Kerr. Mimo mniejszej liczby kwestii rola Tate miała w powszechnej opinii kluczowe znaczenie dla filmu i to na jej barkach w największym stopniu spoczęło zadanie wytworzenia aury niesamowitości. Niven określił młodą aktorkę jako "wielkie odkrycie", a Kerr wypowiedziała się, że przy "stosownym udziale szczęścia", Tate odniesie wielki sukces. Z kolei Tate w swoich wywiadach często zwracała uwagę na pomyślność losu, którego zrządzeniem dane jej było w swoim aktorskim debiucie współpracować z takiej klasy profesjonalistami, i mówiła, że odebrała istotną lekcję aktorstwa poprzez samą możliwość podpatrywania, jak gra Kerr. Duża część zdjęć do filmu realizowana była we Francji, tymczasem zawodowe zobowiązania Sebringa zmusiły go do powrotu do Los Angeles. Ukończywszy swój udział w pracach przy filmie Tate pozostała w Londynie, gdzie wciągnął ją świat mody i nocne życie miasta. Tam też, latem 1966, poznała Romana Polańskiego.

Patrząc z perspektywy czasu, Tate i Polański zgodnie twierdzili, że przy pierwszym spotkaniu żadne z nich nie zrobiło na drugim większego wrażenia. Polański przygotowywał się do kręcenia Nieustraszonych pogromców wampirów, których współproducentem miał być Ransonhoff, i był nastawiony na obsadzenie w głównej roli kobiecej rudowłosej aktorki Jill St. John. Ransonhoff zaczął jednak nalegać, by obsadził Tate, a Polański po spotkaniu z nią uznał, iż może się nadać, pod warunkiem, że będzie występować w rudej peruce. Ekipa filmowa wyruszyła na zdjęcia do Włoch, gdzie biegła znajomość języka u Tate okazała się bardzo pomocna przy współpracy z miejscowymi pracownikami planu. Z początku, będący perfekcjonistą Polański z trudem znajdował cierpliwość dla wykazującej brak doświadczenia Tate i w jednym z wywiadów narzekał, że dla nakręcenia pewnej sceny w zadowalający sposób koniecznych było siedemdziesiąt dubli. Oprócz reżyserowania Polański był w filmie odtwórcą jednej z głównych ról – prostodusznego młodzieńca, który ulega urokowi i zakochuje się w dziewczynie granej przez Tate. W miarę postępu zdjęć Polański coraz częściej chwalił pracę Tate, co dodawało jej wiary w siebie. Ich znajomość przeistoczyła się w związek i po zakończeniu prac na planie Tate wprowadziła się do londyńskiego apartamentu Polańskiego. Wkrótce w Londynie zjawił się Jay Sebring nalegając na spotkanie z Polańskim. Choć wedle późniejszych relacji znajomych miał być zaistniałą sytuacją załamany, Sebring zaprzyjaźnił się z Polańskim i pozostał najbardziej zaufanym przyjacielem Tate. W późniejszym okresie Polański opisywał go jako samotnego i wyalienowanego człowieka, dla którego on i Tate stanowili coś na kształt rodziny.

Tate pozostawiła Polańskiego w Londynie, sama zaś wróciła do Stanów Zjednoczonych, aby razem z Tonym Curtisem zagrać w Don't Make Waves. Ten nieskomplikowanej fabuły film miał spożytkować trendy popularności filmów o beztroskim życiu bywalców plaż amerykańskich wybrzeży oraz powodzenia muzyki takich twórców jak The Beach Boys czy Jan and Dean. Zagrana przez Tate postać Malibu, opisywana w materiałach promocyjnych Metro-Goldwyn-Mayer jako "Malibu, Królowa Surfu", przez większą część filmu występuje w prawie samym bikini. Na niej wzorowano później projekt lalki "Malibu Barbie", która cieszyła się dużym wzięciem. Rozczarowana filmem i swoją w nim rolą Tate zaczęła nazywać siebie z przekąsem "seksowna mała ja" ("sexy little me"). Jeszcze zanim film wszedł na ekrany, rozkręcona na wielką skalę akcja promująca spowodowała wypełnienie kin w całych Stanach zdjęciami i naturalnej wielkości kartonowymi sylwetami Tate w kostiumie; z promocją filmu skoordynowana została kampania reklamowa producenta plażowych kosmetyków Coppertone, również skoncentrowana wokół Tate. Premiera filmu spotkała się z przewagą mocno krytycznych recenzji i słabą sprzedażą biletów, co miało ponoć skłonić Tate do szczerego wyrażenia swojej opinii wobec jednego z dziennikarzy w słowach: "To beznadziejny film"; po czym aktorka miała dodać: "Czasem mówię rzeczy, których nie powinnam mówić. Chyba jestem zbyt otwarta".

Polański także wrócił do Stanów Zjednoczonych, gdzie został zaangażowany do wyreżyserowania filmowej adaptacji powieści Iry Levina Dziecko Rosemary. W późniejszym czasie Polański przyznawał, iż chciał, aby główną rolę w tym filmie zagrała Tate i liczył na to, że ktoś wystąpi z taką propozycją, bo, w jego odczuciu, samemu nie wypadało mu jej przedstawić. Nikt z producentów nie zasugerował jednak obsadzenia Tate, a rolę Rosemary dostała Mia Farrow. Tate wniosła do filmu swoje pomysły w kilku kluczowych scenach: między innymi, w scenie zapłodnienia głównej bohaterki. Anonimowo pojawiła się również na ekranie jako jedna z osób bawiących się na przyjęciu. Jej częste wizyty na planie nie pozostały niezauważone – zdjęcia zrobione dla magazynu Esquire przyniosły sporo rozgłosu zarówno Tate, jak filmowi.

Marcowy numer Playboya z 1967 obwieścił narodziny nowej gwiazdy artykułem zatytułowanym "This is the year that Sharon Tate happens..." ("Oto jest rok, w którym zaczyna się Sharon Tate..."), zawierającym 6 rozebranych i częściowo rozebranych zdjęć, jakie zrobił aktorce Roman Polański podczas kręcenia Nieustraszonych pogromców wampirów. Tate spoglądała z optymizmem w przyszłość:, podczas gdy zbliżały się terminy premier Oka diabła i Nieposkromionych pogromców wampirów, ona zdobyła angaż do dużej roli w ekranizacji Doliny lalek. Przygotowaniom do przeniesienia na ekran jednego z największych amerykańskich bestsellerów wszech czasów towarzyszył wielki rozgłos i zainteresowanie. Tate zdawała sobie sprawę, jak duże znaczenie dla rozwoju jej kariery może mieć zagranie tak ważnej postaci; Polańskiemu zwierzyła się jednak, że ani książka, ani scenariusz nie podobały się jej.

W pozostałych wiodących rolach obsadzone zostały Patty Duke, Barbara Parkins oraz Judy Garland. Po paru tygodniach Garland została zwolniona i zastąpiła ją Susan Hayward. Reżyser Mark Robson bardzo krytycznie oceniał pracę odtwórczyń trzech głównych ról, lecz, według Duke, najwięcej krytycznych uwag przypadło w udziale Tate. Duke wspominała potem, że Robson "stale traktował [Tate] jak idiotkę, do czego absolutnie nie miał powodów, a ona była na to bardzo uwrażliwiona i bardzo brała to do siebie". W późniejszym czasie Polański przywoływał co jemu Robson miał powiedzieć o Tate: "Trafiła Ci się świetna dziewczyna. Niewiele aktorek ma w sobie taki rodzaj delikatności i kruchości. Ona ma przed sobą wielką przyszłość".

W wywiadach udzielanych w trakcie produkcji, Tate wspominała, że łatwo przychodzi jej wczuć się w graną przez siebie postać Jennifer North, młodej ambitnej aktorki, u której nikt nie chce dostrzec niczego poza jej powabem cielesnym. Niektóre z czasopism zauważały, że Tate odbierana jest w podobny sposób, zaś magazyn Look zamieścił nieprzychylny artykuł o trzech pierwszoplanowych aktorkach filmu, w którym Sharon określono jako "beznadziejnie głupią i próżną gwiazdkę". Między Tate, Duke i Parkins nawiązała się serdeczna przyjaźń, która trwała także po zakończeniu zdjęć. Podczas współpracy na planie Tate zwierzyła się Parkins, że jest "zakochana do szaleństwa" w Polańskim. "Tak, bez dwóch zdań Roman jest tym mężczyzną, który był mi pisany", przytaczał słowa aktorki nowojorski Sunday News. Mimo ciężkich chwil, jakie przeżyła na planie, Tate z entuzjazmem wypowiadała się o filmie do prasy. Często wspomniała o swoim podziwie dla Lee Grant, z którą przyszło jej zagrać w kilku dramatycznych scenach; w jednym z wywiadów powiedziała: "Dolina lalek to film, w którym nauczyłam się bardzo wiele o aktorstwie; szczególnie, występując we wspólnych scenach z Lee Grant ... Ona wie na czym polega granie przed kamerą, i wszystko co robi, od drobnych manieryzmów po wygłaszanie kwestii, to czysty profesjonalizm".

Wśród zadawanych aktorce pytań pojawiła się również prośba o komentarz na temat jej występu w scenie rozbieranej, na co Tate odrzekła:

Na ekrany weszła skrócona i mocno przemontowana wersja Nieustraszonych pogromców wampirów. Polański dał wyraz swojemu zgorszeniu wobec "przemielenia" przez Ransonhoffa efektu jego pracy. Film, który Newsweek nazwał "bezmyślnym wygłupem" ("a witless travesty"), nie przynosił spodziewanych zysków. Recenzje w większości w ogóle pomijały udział Tate, jeśli zaś już padała o niej jakaś wzmianka, to zwykle w odniesieniu do jej roznegliżowanych ujęć.

Wkrótce potem odbyła się premiera Oka diabła, a producent filmu, wytwórnia Metro-Goldwyn-Meyer, starając się wytworzyć zainteresowanie wokół Tate określił aktorkę w wydanej przez siebie informacji prasowej jako "jedną z najbardziej porywających nowych osobowości dużego ekranu". Film nie znalazł jednak odbiorców, recenzje zaś wyrażały się o nim przeważnie w tonie obojętnym, ani go nie chwaląc, ani nie napiętnowując. The New York Times napisał, że jedną z nielicznych przyciągających w nim uwagę rzeczy był "występ przeszywającej mroźnym pięknem, lecz poza tym pozbawionej wyrazu" Tate.

Nadaniu obrazowi rozgłosu miał się przysłużyć czternastominutowy dokument zatytułowany All Eyes on Sharon Tate ("Wszyscy kierują wzrok na Sharon Tate"). Na promocyjną krótkometrażówkę składały się sceny pokazujące Tate w czasie pracy na planie Oka diabła, tańczącą w klubie i zwiedzającą Londyn, oraz krótkie fragmenty wywiadów z aktorką. W jednym z nich, na pytanie o swoje aktorskie ambicje odpowiedziała: "Nie mam złudzeń na swój temat. Nie wyobrażam sobie siebie grającej [w sztukach] Szekspira" i wspomniała, że swoje nadzieje wiązałaby raczej z komedią; w innym wywiadzie wyraziła pragnienie zostania "aktorką zwiewnych ról komediowych w typie Carole Lombard". Rozważając sylwetki współczesnych aktorek, na których chce się wzorować, wskazała dwie najważniejsze: Faye Dunaway oraz Catherine Deneuve. Odnosząc się do tej drugiej, powiedziała: "Chciałabym być amerykańską Catherine Deneuve. Ona występuje w pięknych rolach, rolach posiadających pewną głębię i ukazujących ludzką wrażliwość; rolach z domieszką inteligencji".

Jeszcze tego samego roku do kin weszła Dolina lalek. Film został przyjęty niemal bez wyjątku negatywnymi recenzjami. Bosley Crowther z New York Timesa napisał: "jedyne, co pozostaje choćby trochę szanującemu się miłośnikowi kina, to zaśmiać się i odwrócić tyłem do ekranu". Newsweek powiedział zaś o filmie, że "u jego twórców poziom świadomości tego, jak jest żałosny, porównać można do poziomu świadomości wiejskiego przygłupa śmiało brnącego w rozsypany obornik"; jednak na temat samej Tate, w późniejszym artykule o obiecujących młodych aktorkach, ten sam tygodnik pisał tak: "Niesamowicie fotogeniczna, zdobna niezliczoną ilością pięknych łuków i wyobleń, Sharon Tate jest jedną z najbardziej wystrzałowych młódek, jakie zawitały do Hollywood od wielu lat". W licznych publikacjach wszystkie trzy odtwórczynie głównych ról spotykały się z ostrą dezaprobatą, czego przykładem może być The Saturday Review, piszący: "Jeszcze dziesięć lat temu ... panie Parkins, Duke i Tate ujrzelibyśmy raczej obsadzone w epizodycznych rolach szatniarek, a nie jako wcielenia królowych ekranu; całkowicie brak im odpowiedniego stylu, wdzięku i charyzmy". W The Hollywood Reporter zabrzmiały jednak i nieco przychylniejsze tony, jak choćby: "W filmie największą sympatię widza zyskuje postać Sharon Tate ... Niezwykłe wrażenie robi pieszczotliwość, z jaką kamera Williama Danielsa dotyka doskonałych rysów jej twarzy i wielkich, zdających się pochłaniać wszystko dookoła, oczu". Z kolei Roger Ebert z Chicago Sun-Times zachwycał się Tate jako "czymś cudownym do oglądania", jednak uwzględniwszy dialog w jednej ze scen, który uznał za "najokropniejszą i najbardziej zdumiewającą próbkę prostactwa, jaką kiedykolwiek wydała z siebie jakakolwiek cywilizacja", skonkludował oznajmiając: "nie będę w stanie podchodzić do postrzegania jej [Tate] jako symbol seksu ani trochę poważniej niż gdyby miała za taki uchodzić Raquel Welch".

Małżeństwo z Romanem Polańskim

Pod koniec 1967 Tate i Polański wrócili do Londynu, gdzie wkrótce stali się częstymi gośćmi na łamach prasy. Tate przedstawiano jako kobietę nowoczesną i odrzucającą konwenanse, która miała kiedyś wyrazić pogląd, iż ludzie planujący zawrzeć małżeństwo powinni mieszkać razem jeszcze przed ślubem. Ślub pary, któremu towarzyszyło spore zainteresowanie opinii publicznej, odbył się w londyńskiej Chelsea 20 stycznia 1968. Polański ubrany był, jak pisały gazety, "z edwardiańską wytwornością", Tate zaś miała na sobie białą sukienkę mini. Małżonkowie zamieszkali w apartamencie Polańskiego przy Eaton Square w ekskluzywnej dzielnicy Belgravia. Fotograf Peter Evans opisał ich potem w następujących słowach: "Stanowili «nieprzykładny» duet. Byli kimś w rodzaju Douglasa Fairbanksa i Mary Pickford naszych czasów... Swobodni, wyluzowani, będący w ciągłym ruchu, utalentowani i na wdzięczny sposób prowokujący".

Tate podobno pragnęła, aby ich małżeństwo miało w miarę konwencjonalny charakter, Polański jednak wciąż pozostawiał sobie duży margines wolności seksualnej, zaś stosunek Tate do swojej niewierności nazywał "starymi przesądami gnębiącymi Sharon" ("Sharon's big hang-up"). Przypominał Tate, że obiecała nie próbować go zmieniać. Tate przystawała na warunki Polańskiego, choć wobec przyjaciół przyznawała się, że liczy, iż mąż się zmieni. Zgodnie z tym, co przytacza Peter Evans, miała kiedyś powiedzieć: "Mamy ze sobą dobry układ. Roman mnie okłamuje, a ja udaję, że mu wierzę".

Polański usilnie namawiał Tate do zakończenia współpracy z Martinem Ransonhoffem, w efekcie czego ta zaczęła zaniedbywać wszelkie intensywniejsze starania o rozwój swojej kariery; Polański powiedział wtedy żonie, że chce być mężem "dziewczyny z bohemy, a nie kury domowej" ("a hippie, not a housewife"). Małżonkowie powrócili do Los Angeles, gdzie szybko weszli w skład kręgu towarzyskiego, do którego należała spora grupa odnoszących największe sukcesy młodych twarzy branży filmowej, takich jak Steve McQueen, Warren Beatty, Mia Farrow, Peter Sellers, Jacqueline Bisset, Leslie Caron, Joan Collins, Joanna Pettet, Laurence Harvey, Peter Fonda i Jane Fonda, kilka gwiazd filmowych starszego pokolenia, np. Henry Fonda, Kirk Douglas, Yul Brynner, czy Danny Kaye, oraz pewna liczba muzyków i ludzi związanych z branżą muzyczną, między innymi: Jim Morrison, członkowie The Mamas & the Papas, czy producent muzyczny Terry Melcher wraz ze swą partnerką Candice Bergen. Jednym z najbliższych przyjaciół obojga pozostawał wciąż Jay Sebring. W kręgu znajomych Polańskiego znajdowali się też ludzie, których poznał jeszcze w młodości w Polsce, przykładem może tu być Wojciech Frykowski (a poprzez niego także jego partnerka, pochodząca z rodziny potentata kawowego, Abigail Folger). Przez kilka miesięcy Polańscy mieszkali w zabytkowym budynku hotelu Chateau Marmont na Bulwarze Zachodzącego Słońca w West Hollywood, aż w końcu, w drugiej połowie 1968, natrafiła się okazja wynajęcia od Patty Duke domu przy Summit Ridge Drive w Beverly Hills. Dom Polańskich był domem otwartym i często przebywało w nim wielu nieznajomych. Tate traktowała to jako coś przynależnego "wyzwolonemu duchowi" tamtej epoki i mawiała, że nie obchodzi jej zanadto, kim są ludzie goszczący w jej domu, bowiem w życiu kieruje się maksymą "żyj i pozwól żyć innym". Bliska przyjaciółka aktorki, Leslie Caron wspominała w późniejszym okresie, że jej zdaniem Polańscy byli zbyt ufni ("aż do skrajnej lekkomyślności") i że to ją mocno niepokoiło.

Latem 1968 Tate podjęła pracę przy kolejnym filmie. Był nim The Wrecking Crew, komedia, w której wciela się w Postać Freyi Carlson, kobiety-szpiega o skłonności do wypadków i wybranki serca Matta Helma, granego przez gwiazdę Hollywood, Deana Martina. Tate sama zagrała w scenach kaskaderskich, a elementów wschodnich sztuk walki uczył ją Bruce Lee. Film miał duże powodzenie i przyniósł Tate bardzo dobre recenzje; wielu pochlebnych opinii doczekały się jej umiejętności komediowe. Krytyk New York Timesa Vincent Canby, oceniwszy cały film nieprzychylnie, napisał: "Jedyna przyjemność płynie z patrzenia na Sharon Tate, wysoką i naprawdę świetnie wyglądającą dziewczynę". Dean Martin wyraził zaś wolę wzięcia udziału w kolejnym filmie o przygodach Matta Helma i oznajmił, że chciałby, aby ponownie partnerowała mu w nim Tate.

Czas premiery The Wrecking Crew to okres, w którym Tate została dostrzeżona w świecie filmu. Za rolę w Dolinie lalek otrzymała nominację do Złotego Globu w kategorii "Wschodząca gwiazda roku wśród aktorek". Jako czwarta, ustępując Mii Farrow, Judy Geeson i Katharine Houghton, uplasowała się w rywalizacji o "Złoty Laur" za "Nową twarz wśród aktorek" w dorocznym plebiscycie czasopisma branżowego Motion Picture Exhibitor. Drugie miejsce, za Lynn Redgrave, zajęła z kolei w plebiscycie do tytułu "Gwiazdy jutra" pisma Motion Picture Herald, w którym typy swe zgłaszali właściciele kin. Osiągnięte pozycje w rankingach świadczyły o szybkim rozwoju kariery Tate i umożliwiły aktorce wynegocjowanie gaży w wysokości 150 tys. USD za udział w następnym filmie.

Pod koniec 1968 Tate zaszła w ciążę, a 15 lutego 1969 Polańscy przeprowadzili się do domu przy Cielo Drive 10050 w Benedict Canyon. W domu tym, należącym wcześniej do ich przyjaciół, Terry'ego Melchera i Candice Bergen, oboje gościli wcześniej kilkakrotnie; Tate ogromnie ucieszyła się na wieść, że stoi wolny i że będą mogli zamieszkać w miejscu, które nazywała "ukochanym domem marzeń". W swojej nowej rezydencji Sharon i Roman kontynuowali prowadzenie domu otwartego, a wśród wielu schodzących się osób, tam również zaczęli pojawiać się podejrzani osobnicy, których obecność niepokoiła niektórych z przyjaciół małżeństwa.

Mając jeszcze świeżo w pamięci przychylne recenzje swoich dokonań komediowych, Tate szykowała się do wzięcia udziału w kolejnym filmie tego gatunku, 12 + 1 (będącego filmową adaptacją znanej rosyjskiej powieści Dwanaście krzeseł). Jak później wyjaśniała, kluczowe znaczenie dla tego wyboru miała możliwość zagrania u boku Orsona Wellesa. Na zdjęcia, kręcone we Włoszech, wyjechała w marcu 1969. W tym samym mniej więcej czasie Polański wyjechał do Londynu, by rozpocząć prace przy Dniu delfina. Do domu przy Cielo Drive wprowadzili się Frykowski i Folger.

Po ukończeniu prac na planie 12 + 1 Tate dołączyła do męża w Londynie. W ich tamtejszym apartamencie pozowała Terry'emu O'Neilowi do scen z życia domowego (fotograf towarzyszył jej między innymi przy otwieraniu prezentów dla oczekiwanego dziecka), zaś brytyjskie czasopismo Queen zrobiło jej serię szykownych zdjęć podczas sesji fotograficznej. W wywiadzie udzielonym pod koniec czerwca, na pytanie dziennikarza, czy wierzy w przeznaczenie, odpowiedziała: "Naturalnie. Przeznaczenie ułożyło całe moje życie. Wierzę, że naszym losem kieruje coś większego od nas. Jedno wiem na pewno — niczego z tego, co mi się kiedykolwiek przydarzyło, nigdy sama nie planowałam".

Tate powróciła do Los Angeles 20 czerwca 1969 na pokładzie RMS Queen Elizabeth. Polański, który musiał zostać w Europie, swój powrót zaplanował na 12 sierpnia, tak aby zdążyć jeszcze przed porodem. Do tego czasu Tate mieli zaopiekować się Frykowski i Folger.