Sheer Heart Attack - Polski Serwis Naukowy

Sheer Heart Attack – trzeci studyjny album brytyjskiego zespołu rockowego Queen.

W przeciwieństwie do dwóch poprzednich zdobył dosyć dużą popularność. Z tego albumu pochodzi pierwszy przebój zespołu, "Killer Queen".

W 1991 Metallica nagrała cover utworu "Stone Cold Crazy" i otrzymała za niego nagrodę Grammy (cover został umieszczony pierwotnie na singlu promocyjnym The Unforgiven, zaś później wszedł w skład albumu Garage, Inc.).

Na reedycji albumu, wydanej przez Hollywood Records w 1991 znalazł się dodatkowo remiks utworu "Stone Cold Crazy".

Gitara prowadząca lub gitara solowa (ang. lead guitar lub solo guitar) jest to rola gitary w zespołach muzycznych, najczęściej rockowych, która ma zapewnić utrzymanie melodii.

Fortepian – klawiszowy, młoteczkowy, strunowy instrument muzyczny. Współczesny fortepian dysponuje skalą od A2 (niektóre modele C2) do c5 (88 dźwięków/klawiszy).

8 lipca 2009 roku wydawnictwo uzyskało status platynowej płyty w Polsce.

Lista utworów

"Brighton Rock" (May) – 5:10
"Killer Queen" (Mercury) – 3:00
"Tenement Funster" (Taylor) – 2:46
"Flick of the Wrist" (Mercury) – 3:46
"Lily of the Valley" (Mercury) – 1:43
"Now I'm Here" (May) – 4:10
"In the Lap of the Gods" (Mercury) – 3:27
"Stone Cold Crazy" (Deacon/May/Mercury/Taylor) – 2:11
"Dear Friends" (May) – 1:07
"Misfire" (Deacon) – 1:50
"Bring Back That Leroy Brown" (Mercury) – 2:13
"She Makes Me (Stormtrooper in Stilettoes)" (May) – 4:08
"In the Lap of the Gods... Revisited" (Mercury) – 3:44

Stone Cold Crazy

Utwór został napisany przez Freddiego Mercury'ego pod koniec lat 60., gdy występował z zespołem Wreckage. Później był wykonywany również na koncertach Queen (od 1971), a po licznych zmianach (m.in. znacznym przyspieszeniu tempa) ostatecznie nagrany pod koniec 1974 i wydany na albumie Sheer Heart Attack. Na okładce albumu podano, że utwór jest autorstwa wszystkich członków zespołu, ponieważ każdy z nich miał udział w stworzeniu finalnej wersji.

Gitara basowa − instrument strunowy szarpany, najczęściej elektryczny, z progami na podstrunnicy (gryfie); stosuje się także gitary basowe bezprogowe (fretles, z ang. fretless). Gitara basowa — podobnie jak kontrabas — transponuje o oktawę w dół. Tradycyjne gitary basowe mają cztery struny E1, A1, D, G, czyli wydają dźwięki odpowiednio: 41,2 Hz, 55 Hz, 73,4 Hz i 98 Hz. Łączna skala gitary basowej obejmuje dźwięki (w brzmieniu) od E1 do g, jest więc identyczna ze skalą kontrabasu 4-strunowego. Oprócz tradycyjnego stroju EADG, głównie w muzyce cięższej stosuje się strój obniżony, gdzie o ton niżej stroi się całą gitarę (DGCF) lub tylko najniższą strunę (DADG). Oprócz czterostrunowych, istnieją także modele pięciostrunowe (z dodatkową dolną struną H2 lub C1) (jak kontrabas 5-strunowy, orkiestrowy), sześciostrunowe (jak pięciostrunowy plus górna struna C), ośmiostrunowe (gdzie dla każdej struny, takiej jak w gitarze czterostrunowej jest dodana druga strojona o oktawę wyżej) oraz dwunastostrunowe, spokrewnione z Chapman stickami. Firma Modulus wyprodukowała w latach 80 XX w. osiemnastostrunową gitarę basową (jej szyjka ma 6 cali szerokości). Osoba grająca na gitarze basowej to basista. Gitara basowa zazwyczaj należy do sekcji rytmicznej zespołu muzycznego w muzyce rozrywkowej, jednak obecnie jest często wykorzystywana jako instrument solowy.

Nagrody Grammy - przyznawane corocznie przez amerykańską Narodową Akademię Sztuki i Techniki Rejestracji, honorują wyróżniające się osiągnięcia w muzyce. Ceremonie rozdania nagród uświetniają występy cenionych artystów, zaś sama Grammy uważana jest poniekąd za muzycznego Oscara.

W 1989 koncertowa wersja utworu ukazała się na stronie B singla "The Miracle".

Metallica stworzyła cover tego utworu w 1990 roku. Pojawił się on najpierw na albumie Rubáiyát: Elektra's 40th Anniversary, a później również na stronie B singla "Enter Sandman" oraz na kompilacyjnym albumie Metalliki, Garage, Inc.. Cover ten zdobył nagrodę Grammy w 1991.

Podczas The Freddie Mercury Tribute Concert utwór został wykonany na żywo przez Jamesa Hetfielda (śpiew), Briana Maya (gitara prowadząca), Johna Deacona (gitara basowa), Rogera Taylora (perkusja) i Tony'ego Iommiego (gitara rytmiczna).

Guitar World to miesięcznik muzyczny, wydawany z myślą o gitarzystach. Zawiera przede wszystkim wywiady z muzykami, recenzje albumów i sprzętu muzycznego oraz tabulatury znanych utworów; wydawany jest 13 razy do roku (12 wydań comiesięcznych oraz jedno wydanie wakacyjne).

Metallica – amerykański zespół thrash metalowy założony w Los Angeles w 1981 roku przez Jamesa Hetfielda i Larsa Ulricha. Uważany za jeden z najważniejszych i najbardziej wpływowych zespołów metalowych lat 80.

Brighton Rock

Utwór został napisany przez Briana Maya w 1973. Ukazał się na albumie Sheer Heart Attack w 1974. Prawdopodobnie najbardziej znany jest z gitarowego solo w wykonaniu Briana Maya, (charakteryzującego się m.in. wykorzystaniem efektu echa), które od momentu nagrania utworu było stałym punktem koncertów zespołu. Zostało również umieszczone na liście 100 Greatest Guitar Solos przez czytelników pisma Guitar World.

The Freddie Mercury Tribute Concert – koncert rockowy, który odbył się 20 kwietnia 1992 roku na stadionie Wembley w Londynie. Celem imprezy było złożenie hołdu wokaliście grupy Queen, Freddiemu Mercury, który pięć miesięcy wcześniej, 24 listopada 1991 roku, zmarł na AIDS. Pieniądze z koncertu przeznaczono na walkę z AIDS.

Gitara rytmiczna (ang. rhythm guitar) - jest to rola gitary grającej akompaniament w rozmaitych muzycznych stylach, najczęściej jej zadaniem jest zapewnianie harmonii, rytmu i jego akcentowanie.

Brian May wyjawił w 1983, że charakterystyczne solo powstało wcześniej niż reszta utworu i wzięło swój początek z utworu "Son and Daughter" z albumu Queen.

Słowa utworu opowiadają historię dwojga młodych kochanków, spotykających się w Brighton. Utwór pierwotnie miał być śpiewany w duecie, ale ostatecznie Freddie Mercury zaśpiewał zarówno męską, jak i żeńską partię.

Na koncertach utwór był wykonywany w różnych wariantach: jako odrębny utwór, w połączeniu z innymi utworami lub jako rozbudowane solo gitarowe.

W nazewnictwie muzycznym, terminy strona A i strona B (ang. A-side i B-side) odnoszą się do dwóch stron 7-calowej płyty gramofonowej, na której single nagrywane były już od lat 50. Nawiązują one do typów utworów umieszczanych na każdej ze stron: główna piosenka znajdowała się na stronie A, zaś strona B (nazywana też "flipside") zawierała utwór mniej popularny (często nieobecny nawet na longplayach wykonawcy).

Brian Harold May CBE (ur. 19 lipca 1947 w Londynie) – brytyjski gitarzysta i wokalista rockowy, współzałożyciel zespołu Queen, doktor astronomii. Autor wielu przebojów tej grupy, m.in. "We Will Rock You", "Who Wants to Live Forever", "Too Much Love Will Kill You", "The Show Must Go On", "No-One But You".

Twórcy

Freddie Mercury - śpiew, fortepian, efekty taśmowe

Roger Taylor - perkusja, śpiew, gitara rytmiczna

John Deacon - gitara basowa, kontrabas, gitara

Brian May - gitara, śpiew, fortepian, ukulele, banjo, efekty taśmowe

Przypisy

ZPAV - platynowe płyty (pol.). www.zpav.pl. [dostęp 2010-01-17].
GRAMMY.com (ang.). [dostęp 2009-02-18].
100 Greatest Guitar Solos (ang.). [dostęp 2009-02-21].
Bechstein Debauchery (ang.). [dostęp 2009-02-21].
Jas Obrecht. Wywiad z Brianem Mayem. „Guitar Player”, styczeń 1983 (ang.).