Shintō - Polski Serwis Naukowy

Kannushi – kapłan shintō w ceremonialnym stroju kariginu

Torii w Miyajima

Ślub shintoistyczny

Niewielka jinja

Shintō (jap. 神道, shintō, kami-no michi) lub kannagara-no-michi (jap. 神ながらの道, droga bogów lub droga bóstw, pol. także shintoizm, sintoizm) – tradycyjna religia Japonii oparta na mitologii japońskiej, charakteryzująca się politeizmem i różnorodnością przejawów i kultów. Wierzenia shintō nie mają wspólnego kanonu, organizacji, ani świętych ksiąg.

Do VI wieku n.e. w Japonii uprawiano różne kulty animistyczne. W czasach, gdy w Japonii zaczął się szerzyć buddyzm, dla odróżnienia od tej nowej religii, określanej mianem bukkyou (jap. 仏教, nauczanie Buddy?), stare wierzenia nazywano shintō, stosując do tego złożenie chińskich znaków oznaczających drogę bogów. W ciągu wieków między obiema religiami zachodził synkretyzm religijny – wielu Japończyków bierze dziś ślub w obrządku shintō, pogrzeby zaś odprawiane są w obrządku buddyjskim.
Amenominakanushi (jap. 天之御中主神, Amenominakanushinokami, Pan świętego środka nieba) - japońskie bóstwo shintō. Występuje w kiki jako pierwszy byt powstały z pramaterii. Jeden z bogów prastwórców, w mitologii japońskiej pozbawiony potomstwa.

Zwrot kannagara-no-michi jest słownikowo przedstawiany jako synonim shintō i "drogi bogów", ale według wydawnictw specjalistycznych, oznacza "w zgodzie z wolą bogów". Był używany m.in. w celu odróżnienia ortodoksyjnego shintō świątynnego od sekciarskiego i wierzeń popularnych. Centralnym dla shintō pojęciem są bóstwa kami.

Politeizm (z gr. πολύς polys - "liczny" + θεός theos - "bóg"; wielobóstwo) - wiara w istnienie wielu bogów (np. przedchrześcijańska religia Słowian, religia starożytnej Grecji, starożytnego Egiptu, wierzenia Azteków, szinto, neopogaństwo). Według islamu, politeizm (szirk) jest ciężkim grzechem; w podobnym tonie wypowiada się również Biblia.
Amenouzume, Amanouzume (?) - bogini shintō, która wg mitu zatańczyć miała przed grotą, w której ukryła się bogini Słońca Amaterasu. Na tę historię legendy japońskie powołują się mówiąc o pochodzeniu tańca i teatru. Amenouzume uważa się za siostrę lub córkę bogini słońca. Związana jest z płciowością, szczęściem. Mity przypisują jej też rolę szafarki źródła nieśmiertelności utożsamianego z Drogą Mleczną. Bóstwo należało też do drużyny towarzyszącej Ninigi w jego zstąpieniu na ziemię. Poślubić miała ziemskie bóstwo Sarutahiko. Ich potomstwo miało dać początek rodowi Sarume - zajmującemu się rytualnymi tańcami shintō.

Mitologia

Osobny artykuł: Mitologia japońska.

Zanim powstały niebo i ziemia w pramaterii rządziła trójca bóstw: Amenominakanushi, Takamimusubi i Kamimusubi. Potem zrodziło się siedem par bóstw, a ostatnia z nich, Izanami i Izanagi, dała życie panteonowi japońskich bóstw i stworzyła świat (Wyspy Japońskie).

Kannushi (jap. 神主, kannushi, lub 神職 shinshoku) – kapłan shintō, strażnik chramu shintōistycznego. Niegdyś termin ten odnosił się do głównego kapłana lub kogoś, kto został - według ścisłych reguł - wyznaczony do posługi w pośrednictwie z bogami, bóstwami (kami).
II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci).

Zawiłe dzieje mitologiczne kończą się zstąpieniem wnuka bogini Amaterasu na ziemię i objęciem nad nią panowania. Jej potomek, Kamuyamatoiwarehiko, po latach marszu dotarł do centralnej Japonii i w miejscowości Kashihara 11. dnia 2. miesiąca 660 roku p.n.e. objął godność cesarza Jimmu.

Według mitologii, obecnie panujący cesarz Akihito jest 125. potomkiem bóstw w prostej linii.

Cesarz Jimmu (jap. 神武天皇, Jinmu tennō) — 1. cesarz Japonii, według tradycyjnego porządku dziedziczenia. Jimmu jest, według mitologii japońskiej, twórcą państwa japońskiego.
Nihon-shoki (jap. 日本書紀, Nihon-shoki, także 日本紀 Nihongi; pol. "Kroniki japońskie") – kompilowane dzieło historiograficzne, ukończone w 720 roku. Wykorzystano w nim liczne, wcześniejsze źródła: kroniki rodów arystokratycznych z dworem cesarskim na czele i ustne przekazy ludowe. Opisano wierzenia i zwyczaje lokalne. Udokumentowano kontakty z Chinami i Koreą. Powołano się na listy, notatki i inne kroniki, także dzieła chińskie i koreańskie. W 31 zwojach ujęto japońską mitologię, historię rodu cesarskiego począwszy od cesarza Jimmu na cesarzowej Jingū skończywszy.

Obrzędy

Domowy ołtarzyk shintō nazywa się kami-dana (półka bogów rodziny) lub senzo-dana (półka przodków). Mogą się na niej znajdować talizmany przyniesione z pobliskiego chramu lub z pielgrzymki do wielkiego chramu w Ise (Ise-jingū). Układa się dewocjonalia oraz przedmioty należące do wybitnych przodków i krewnych, tabliczki z ich imionami, ale także oferuje się bogom dary w postaci: ryżu, wody, soli, czy ryby.

Język japoński (日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.
Cesarz Jimmu (jap. 神武天皇, Jinmu tennō, ur. 13 lutego 711 r.p.n.e., zm. 9 kwietnia 585 r.p.n.e.) - 1. cesarz Japonii, według tradycyjnego porządku dziedziczenia. Jimmu jest, według mitologii japońskiej, twórcą państwa japońskiego.

Modlitwa jest bardzo prosta: należy stanąć przed ołtarzem, ukłonić się, kilka razy klasnąć i wygłosić swoje życzenie czy podziękowanie. Do tego celu nie są nawet potrzebne jakieś specjalne słowa, modlitwę można również „pomyśleć”.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)