Siegfried von Feuchtwangen - Polski Serwis Naukowy

Pomnik Siegfrieda von Feuchtwangena w Malborku

Wjazd Siegfrieda von Feuchtwangen do zamku malborskiego, obraz pędzla Karla Wilhelma Kolbego (młodszego) z 1825 roku

Siegfried von Feuchtwangen (zm. 5 marca 1311 w Malborku) – wielki mistrz zakonu krzyżackiego w latach 1303-1311.

Konrad Sack, także Conradus Saccus, Cunrad Sagk, Zak (urodz. ?, zm. po 1306) – komtur dzierzgoński w roku 1296, komtur ziemi chełmińskiej w latach 1296-1298, komtur toruński w latach 1299-1302, komtur golubski w roku 1306, mistrz krajowy Prus latach 1302-1306.

Zakon krzyżacki – pełna nazwa brzmi: Zakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie (Zakon Krzyżacki, Zakon Niemiecki, łac. Ordo fratrum domus hospitalis Sanctae Mariae Theutonicorum in Jerusalem, Ordo Teutonicus, OT, niem. Orden der Brüder vom Deutschen Haus Sankt Mariens in Jerusalem, Deutscher Orden, DO) – zakon rycerski, jeden z trzech największych, obok joannitów i templariuszy, które powstały na fali krucjat w XII wieku. Zakon na wiele setek lat opanował obszary późniejszych Prus Wschodnich oraz dzisiejszej Łotwy i Estonii tworząc z tych ziem Prusy Zakonne. Zakon podbił także niektóre ziemie Polski i Litwy.

Życiorys

Pochodził z Frankonii z tego samego rodu co wielki mistrz Konrad von Feuchtwangen.

Początki kariery Siegfrieda von Feuchtwangena w zakonie krzyżackim owiane są tajemnicą. Nie znane są okoliczności jego wstąpienia do zgromadzenia, przebieg pierwszych lat służby. Pierwsza wzmianka o nim pojawia się dopiero w 1298 roku gdy był już niemieckim mistrzem krajowym i komturem wiedeńskim.

Gottfried von Hohenlohe (ur. 1265, zm. 19 października 1310 w Mergentheim) – wielki mistrz zakonu krzyżackiego w latach 1297-1303, syn Krafta I von Hohenlohe i Willeborgi von Wertheim, krewny wielkiego mistrza krzyżackiego Heinricha III von Hohenlohe.

Zamek krzyżacki w Malborku (niem. Ordensburg Marienburg) – trzyczęściowa twierdza obronna w stylu gotyckim o kubaturze ponad 250 000 m³. Składa się z zamku niskiego, zamku średniego i zamku wysokiego. Jest to jeden z największych zachowanych zespołów gotyckiej architektury na świecie. Pierwotna nazwa zamku używana przez zakon krzyżacki brzmiała Marienburg, czyli Gród Marii. Od 14 września 1309 do 1457 zamek w Malborku był siedzibą wielkiego mistrza krzyżackiego, a miasto stolicą państwa zakonnego.

Siegfried von Feuchtwangen objął urząd wielkiego mistrza w 1303 roku po zdymisjonowaniu przez kapitułę generalną Godfryda von Hohenlohe. Natychmiast po wyborze na urząd wielkiego mistrza Siegfried von Feuchtwangen opuścił Prusy pozostawiając ich zarząd miejscowym komturom. W latach 1303-1309 rezydował w Wenecji nie zajmując się prawie wcale sytuacją w Państwie Zakonnym nad Morzem Bałtyckim.

Miecz – biała broń sieczna, charakteryzująca się prostą głownią, zwykle obosieczną (badacze średniowiecza nie uznają pojęcia miecz jednosieczny odnoszącego się do zakrzywionych mieczy - miecz prosty może być tylko obosieczny - jednosieczne są kord, tasak i szabla) i otwartą rękojeścią. W zależności od typu, miecz trzymany był jedną ręką (większość mieczy) lub dwiema rękami. Do mieczy jednosiecznych zalicza się też japońską broń sieczną typu katana, z zakrzywioną jednosieczną głownią.

Armia Czerwona, (Рабоче-Крестьянская Красная Армия, RKKA), od (ros. Советская армия, stosowane również tłumaczenie Armia Sowiecka) – siły zbrojne Rosji radzieckiej i Związku Radzieckiego, istniejące do grudnia 1991 (przemianowana m.in. na Siły Zbrojne Republiki Białorusi, Siły Zbrojne Federacji Rosyjskiej oraz Siły Zbrojne każdej z pozostałych republik ZSRR).

Uważa się, że jego postępowanie wynikało z pełnej zależności od kapituły oraz bycia faktycznie tylko figurantem wpływowych pruskich mistrzów krajowych Konrada Sacka i Henryka von Plotzke.

Pod wpływem wydarzeń związanych z procesem templariuszy i niechęci jaką darzono w tym czasie na dworach Europy zakony rycerskie Siegfried von Feuchtwangen w 1309 roku przeprowadził się z Włoch do Prus. Jednocześnie dla zabezpieczenia niezależności i interesów zakonu krzyżackiego przeniósł jego centralę do Malborka.

Komtur, inaczej komandor - zwierzchnik domu zakonnego w niektórych zakonach rycerskich (np. krzyżacy, joannici, templariusze). Później w państwach tych zakonów — zarządca okręgu, prowincji (komturii), złożonej z 1 lub kilku zamków i przyległego terytorium. W krajach języka niemieckiego komtur jest także oznaczeniem II i III klasy orderowej.

Zakon rycerski – pierwotnie w Kościele katolickim zakon, w skład którego wchodzili zakonnicy (duchowni) oraz bracia-rycerze, czyli rycerze, którzy nie przyjmując święceń, godzili się żyć jak zakonnicy (składali śluby czystości i ubóstwa). Ich głównym zadaniem była nie tylko modlitwa czy kontemplacja, lecz również walka w obronie wiary i ideałów przyjętych w regule zakonnej. Pierwsze zakony rycerskie powstawały na fali krucjat w XI i XII w. Zakony powstałe w tym okresie w Królestwie Jerozolimskim to:

Siegfried von Feuchtwangen zmarł na zamku malborskim w 1311 roku. Pochowany został w katedrze w Chełmży.

Przypisy

Posąg Siegfrieda von Feuchtwangena ustawiony obok trzech innych brązowych figur wielkich mistrzów krzyżackich na dziedzińcu Zamku Średniego w Malborku jest pozostałością po pomniku króla pruskiego Fryderyka II Wielkiego z 1877 roku, który został zniszczony w 1945 roku. Statua von Feuchtwangena nie ma prawej dłoni, gdyż została ona skradziona, wraz z przymocowanym do niej mieczem, przez żołnierzy Armii Czerwonej.

Bibliografia

Paweł Pizuński: Poczet wielkich mistrzów krzyżackich. Gdańsk 2003. ISBN 83-909057-7-9

Brązy – stopy miedzi z cyną lub innymi metalami i ewentualnie innymi pierwiastkami, w których zawartość miedzi zawiera się w granicach 80-90% wagowych. Wyjątkiem są stopy miedzi i cynku, które noszą nazwę mosiądzów. Składy brązów specyfikuje Polska Norma PN-xx/H-87050.

Morze Bałtyckie, Bałtyk – płytkie morze śródlądowe na szelfie kontynentalnym w Europie północnej. Połączone z Morzem Północnym przez Cieśniny Duńskie (Sund, Mały i Wielki Bełt) oraz Kattegat i Skagerrak. Za zachodnią granicę Bałtyku właściwego przyjmuje się cieśninę Sund i próg podwodny ciągnący się na głębokości 18–20 m od przylądka Gedser (wyspa Falster) do przylądka Darßer Ort (Darß); na zachód od tej linii znajduje się akwen Bałtyku Zachodniego o powierzchni ok. 8000 km² nazywany przez Niemców także Beltsee; akwen ten obejmuje m.in. część wód cieśnin duńskich (oprócz Małego i Wielkiego Bełtu) a także mniejsze: Alsenbelt, Fehmarnbelt, Langelandsbælt.