Biathlon na igrzyskach olimpijskich – zadebiutował w 1960 na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Squaw Valley biegiem indywidualnym mężczyzn na 20 km. Osiem lat później na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w 1968 w Grenoble, pierwszy raz odbyły się zawody w męskiej sztafecie 4 * 7,5 km, a na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w 1980 w Lake Placid zadebiutował sprint na 10 km. Początek kobiecych startów w biathlonie na Olimpiadzie nastąpił w 1992 na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Albertville, gdzie rozegrane zostały zawody w biegu indywidualnym na 15 km, sztafecie 3 * 7,5 km (w późniejszych latach, do 2002 r. sztafeta odbywała się na dystansie 4 * 7,5 km, zaś od Igrzysk w Turynie na dystansie 4 * 6 km) oraz w sprincie(7,5 km). Na Igrzyskach w 2002 w Salt Lake City do medalowych konkurencji dołączył bieg na dochodzenie rozgrywany na dystansie 12,5 km dla mężczyzn oraz 10 km dla kobiet. Na kolejnych igrzyskach w Turynie, zaczęto rozgrywać zawody w biegu masowym (15 km mężczyźni oraz 12,5 km kobiety), gdzie startuje 30 najlepszych zawodników aktualnie odbywających się igrzysk.

Mistrzostwa świata w biathlonie zostały rozegrane po raz pierwszy w 1958 roku w austriackim mieście Saalfelden. Wówczas startowali tylko mężczyźni w biegu indywidualnym i sztafecie, a do zawodów zgłoszono zaledwie 37 zawodników. Mniej więcej tyle zawodników startowało w tych zawodach do 1974 roku. Kiedy to w radzieckim Mińsku (dziś Białoruś) do programu mistrzostw wprowadzono sprint. Była to jedyna konkurencja tamtych mistrzostw., a ponieważ sprint do 1980 roku nie był w programie igrzysk to tworzono dodatkowe zawody. Taka sama sytuacja wynikła w związku z biegiem pościgowym (1998) i masowym (2002).