Siergiej Słonimski - Polski Serwis Naukowy

Siergiej Słonimski (ros. Сергей Михайлович Слонимский), (ur. 12 sierpnia 1932 w Leningradzie) – rosyjski kompozytor, muzykolog i pianista, syn pisarza Michaiła Słonimskiego i bratanek kompozytora amerykańskiego Nicolasa Slonimskiego, daleki krewny Antoniego Słonimskiego.

Antoni Słonimski (ur. 15 listopada 1895 w Warszawie, zm. 4 lipca 1976 tamże) – polski poeta, felietonista, dramatopisarz, satyryk, krytyk teatralny i działacz.

Michaił Słonimski (ros. Михаи́л Леони́дович Слони́мский) (ur. 21 lipca/ 2 sierpnia) 1897 w Sankt Petersburgu, zm. 8 października 1972 w Leningradzie) – pisarz rosyjski czasów Związku Radzieckiego.

Studiował w latach 1950-1958 pianistykę i kompozycję w Konserwatorium Leningradzkim. Od roku 1959 wykłada na tej uczelni teorię muzyki, a od roku 1967 kompozycję.

W swojej twórczości stosuje zarówno dodekafonię jak i środki wyrazu muzyki popularnej i ludowej oraz jazzu. Uczestniczył w badaniach nad rosyjską muzyka ludową. W okresie obowiązywania socrealizmu był celem ataków oficjalnej krytyki muzycznej. Od roku 1993 jest członkiem Rosyjskiej Akademii Nauk.

Dodekafonia, muzyka dodekafoniczna – technika kompozytorska w muzyce współczesnej oparta na rozszerzonej gamie diatonicznej. Na początku XX wieku była to awangardowa technika w muzyce współczesnej sformułowana przez Arnolda Schönberga i stosowana przez kompozytorów tzw. drugiej szkoły wiedeńskiej. Najwybitniejszymi jej przedstawicielami byli: Alban Berg, Arnold Schönberg i Anton Webern. W Polsce jednym z nielicznych dodekafonistów, a jednocześnie pierwszym był Józef Koffler. Po II wojnie światowej technika dodekafoniczna została upowszechniona w Europie dzięki zaangażowaniu jej entuzjastów, jak R. Leibowitz, podczas Kursów Nowej Muzyki organizowanych w Darmstadt w Hesji. Od końca lat 50. stosowana była przez polskich kompozytorów, m.in. przez T. Bairda i K. Serockiego.

Słonimski jest m. in. autorem dziesięciu symfonii oraz oper „Wirinea” (1967), „Mistrz i Małgorzata” (1972), „Maria Stuart” (1980), „Hamlet” (1990), „Car Iksjon” (1993), „Widzenie Iwana Groźnego” (1995). „Król Lear” (2000), „Antygona” (2008).

Jest prezesem honorowym Stowarzyszenia Polskiej Kultury Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Sankt Petersburgu.

Źródło

Strona autorska Sergiusza Słonimskiego