Skały piroklastyczne (skały dejekcyjne) – rodzaj okruchowych skał osadowych powstających z materiału wyrzucanego przez wulkany w stanie stałym (bomby wulkaniczne, lapille, pyły, popioły i piaski wulkaniczne).

Skały organogeniczne - inaczej też skały biogeniczne, to skały osadowe powstałe ze szczątków roślinnych lub zwierzęcych, w szczególności z ich części twardych: kości, muszli, skorupek itd. Organizmy, których części twarde budują te skały, noszą nazwę organizmów skałotwórczych. Pierwotny skład chemiczny skały zależy w znacznym stopniu od składu chemicznego budujących ją szkieletów organicznych. Organizmy obdarzone szkieletami krzemionkowymi mogą tworzyć skały krzemionkowe. Ze szkieletów organizmów obdarzonych częściami twardymi z węglanu wapnia utworzone są biogeniczne skały węglanowe. Najbardziej znane z nich to wapienie krynoidowe, muszlowce, wapienie biohermalne oraz kopane muły węglanowe. Wapienie krynoidowe są złożone z fragmentów szkieletów lilowców, szczególnie z elementów szkieletów ich łodyg. Przykłady: węgiel kamienny, węgiel brunatny, torf.

Skały są to duże skupiska minerałów jednorodnych lub różnorodnych. Ze względu na sposób powstania wyróżnia się skały magmowe, osadowe i przeobrażone (metamorficzne)

Skały głębinowe (skały plutoniczne) – skały magmowe, których stygnięcie i krystalizacja odbywały się pod powierzchnią Ziemi. Ponieważ proces ten zachodzi powoli, powstałe w jego wyniku kryształki są wykształcone i dobrze widoczne (struktura jawnokrystaliczna), często średnioziarnista (średniokrystaliczna) lub gruboziarnista (grubokrystaliczna).

Terminem Gabroidy bądź skały gabrowe określa się grupę skał magmowych głębinowych zasadowych zbliżonych wyglądem i/lub składem mineralnym do gabra, jak też będących jego odmianami. Szczególną cechą jest zawartość plagioklazów i piroksenów.

Minerał (fr. minéral, od celt. mina – kopalnia) – pierwiastek lub związek chemiczny będący normalnie ciałem krystalicznym, którego struktura ukształtowała się w wyniku procesów geologicznych. Do minerałów zalicza się także:

Wieś (łac. pagus, rus) – jednostka osadnicza o zwartej, skupionej lub rozproszonej zabudowie i istniejących funkcjach rolniczych lub związanych z nimi usługowych lub turystycznych, nieposiadająca praw miejskich lub statusu miasta (art. 2 ustawy z 29 sierpnia 2003 o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych).