Rośliny darniowe – rośliny, których nadziemne pędy tworzą przy ziemi gęstą darń. Swoim ogólnym wyglądem zbliżone są do roślin poduszkowych, jednakże różnią się od nich luźniejszym wzrostem, a ponadto ich łodyżki mogą się zakorzeniać, tak, że darń może się rozpadać na oddzielne kępy. Rośliny darniowe, podobnie, jak i poduszkowe choć występują w różnych środowiskach, są charakterystyczne głównie dla terenów wysokogórskich, arktycznych i pustynnych, a więc dla terenów o surowych warunkach życia. Tworzenie darni daje roślinie wymierne korzyści. Obumarłe, gęsto zbite liście, wraz z gromadzącą się między nimi próchnicą i pyłem ochraniają żywe pędy i gromadzą wodę, ułatwiając przetrwanie silnych mrozów, suszy, silnego nasłonecznienia. Zwarta powierzchnia zewnętrzna w znacznym stopniu chroni roślinę przed silnymi i wysuszającymi wiatrami. Przylegając do ziemi roślina darniowa wykorzystuje ciepło ziemi, darń tworzy warstwę izolującą ograniczając utratę ciepła. W Tatrach do roślin darniowych należą m.in.: goździk wczesny, skalnica nakrapiana, rogownica Raciborskiego i wiele innych.

W Tatrach rośnie około 1300 gatunków roślin naczyniowych, z czego w Tatrzańskim Parku Narodowym(TPN) około 1000. Charakterystyczną grupę stanowią rośliny wysokogórskie – dla 200 z nich Tatry są jedynym obszarem występowania w Polsce. Bardzo bogata jest flora mszaków – występuje ich tutaj ok. 700 gatunków, co stanowi 80% wszystkich gatunków w Polsce, ok. 1000 gatunków grzybów, 870 gatunków porostów i liczna flora glonów i 72 gatunki śluzowców.