|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Zespół austriackich, francuskich i norweskich naukowców odkrył w toku nowych, finansowanych ze środków unijnych badań, że temperatury rosnące w następstwie zmian klimatu będą mieć różnicujące konsekwencje genetyczne w ramach jednego, arktycznego gatunku roślin. Istnieje nadzieja, że te nowe wy... Zespół naukowców odkrył, jak działa jeden z najpowszechniej stosowanych w gospodarstwach domowych środków przeciwbólowych, co oznacza, że już niedługo może być dostępny lek uśmierzający ból o mniej szkodliwych skutkach ubocznych.
Prezentując swoje odkrycia w czasopiśmie Nature Communica... Dokumenty, listy i fotografie stanowiące świadectwo życia i aktywności działacza polonijnego Władysława Zachariasiewicza zostały przez niego przekazane do zbiorów stołecznego Archiwum Akt Nowych.Wśród archiwaliów znalazła się głównie bogata korespondencja Zacharias... Stwardnienie rozsiane (SM) to choroba wieloczynnikowa. Tak naprawdę nie możemy zrobić nic, żeby zapobiec zachorowaniu - ocenił dr Andrew Chan z Kliniki Neurologii Uniwersytetu Ruhry w Bochum (Niemcy), który wraz z prof. dr hab. Krzysztofem Selmajem, kierownikiem Kate... Edukacja kulturalna pobudza wyobraźnię, zdolność krytycznej refleksji, daje "moralną busolę", poczucie niezależności oraz wolność myśli i działania - mówiono na piątkowej konferencji "Edukacja poprzez kulturę. Kreatywność i innowacyjność"...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 SmichaCzy wiesz że...? Tannaici (aram. תנאים tanaim; z rdzenia תנא, który oznacza zarówno "powtarzać", jak i wtórnie "nauczać") - uczeni żydowscy zajmujący się komentowaniem i wyjaśnianiem biblii hebrajskiej, przede wszystkim Tory, czyli prawa pisanego, oraz dostosowywaniem jego zasad do zmieniającej się sytuacji i warunków życia. Działali w okresie od ok. 20 (często również cezura 70) roku do 220 roku. Ich komentarze zostały zawarte w Misznie. Tannaici zostali pogrupowani w sześć generacji: Mojżesz (łac. Moyses, hebr. מֹשֶׁה Mosze, arab. موسى, Musa) – postać biblijna, przywódca Izraelitów w okresie ich wyjścia z Egiptu i wędrówki do Ziemi Obiecanej. Żył prawdopodobnie w XIII-XII wieku p.n.e. (według Biblii 120 lat). Syn Amrama i Jokebed, brat Aarona i Miriam. Smicha (z hebr. סמיכה - nałożenie rąk) - w tradycji judaistycznej przekazanie władzy sądzenia. Pierwszego przekazania dokonał Jahwe dając Mojżeszowi Torę. Następnie Mojżesz z Boskiego polecenia poprzez położenie rąk przekazał tę władzę Jozuemu. Później władza przechodziła nieprzerwanie przez starszyznę (sędziów - aż do Samuela, proroków, Wielkie Zgromadzenie (ostatnim ze Zgromadzenia był Szymon Sprawiedliwy), Antygona z Socho, zugot aż do tanaitów. Dla tych ostatnich używano tytułu rabi w Palestynie i raw w Babilonii. Nieprzerwana smicha została zagrożona przez prześladowania po powstaniach żydowskich, ostatecznie zanikła w IV w. Kabaliści zgromadzeni w Safed próbowali ją przywrócić w 1538, ale napotkali opór rabina Jerozolimy. W 2004 r. izraelscy ortodoksyjni rabini różnych grup zebrali się w celu przywrócenia Sanhedrynu w Tyberiadzie. Smichę otrzymał od nich rabin Mojżesz Halberstam. Sanhedryn (hebr. סנהדרין Sanhedrin, gr. συνέδριον Synedrion), inaczej Wysoka Rada lub Wielki Sanhedryn (hebr. Sanhedrin Ha-Gdola) był w starożytnej Judei, najwyższą żydowską instytucją religijną i sądowniczą, wspomnianą w źródłach po raz pierwszy w 203 roku p.n.e. Sanhedryn zbierał się w Jerozolimie na Wzgórzu Świątynnym i składał się z 71 członków, głównie arystokracji saducejskiej. Od czasu Machabeuszów w skład sanhedrynu wchodzili także faryzeusze. Przewodniczącym (nasim) sanhedrynu był z urzędu arcykapłan.
Rabi (z hebr. mój mistrz) – tytuł honorowy, którym uczniowie obdarzali babilońskich amoraitów. Od tego słowa pochodzą późniejsze określenia i zwroty grzecznościowe typu rabin, reb czy rebe. Współcześnie termin smicha jest używany na określenie egzaminu z halachy, który przechodzą osoby ubiegające się o kompetencje rabina, a także certyfikatu potwierdzającego takie kompetencje (סמיכה לרבנות - smicha le-rabanut). Jozue, Jeszua, Jezus (hebr. יהושׁע - "Jahwe jest jego pomocą") - postać biblijna, bohater Księgi Jozuego, sędzia starożytnego Izraela. Symbol nieugiętości i wierności. Ojciec Jozuego miał na imię Nun.
Halacha (hebr. הלכה, droga, zachowanie) – nazwa prawa żydowskiego, obejmującego prawo biblijne, talmudyczne oraz późniejsze kodyfikacje (Szulchan Aruch) i responsa rabiniczne, a nawet lokalne tradycje. Samuel (hebr. שְׁמוּאֵל - "Bóg wysłuchał") - postać biblijna z XI wieku p.n.e. opisywana w 1 Księdze Samuela, prorok sprawujący również funkcje kapłańskie, ostatni z sędziów starożytnego Izraela. Pierworodny syn w cudowny sposób wyleczonej z bezpłodności Anny, żony Elkana. W okresie jego sędziowania Izraelici odnieśli zwycięstwa nad Filistynami, odzyskując przejęte przez nich ziemie. Choć był przeciwnikiem powstania monarchii w Izraelu, przyczynił się do jej ukształtowania namaszczając dwóch królów: Saula i Dawida. Tradycja żydowska i chrześcijańska przypisywała mu autorstwo Księgi Sędziów, Księgi Rut i części 1 Księgi Samuela.
JHWH, IHWH (hebr. יהוה) – istota nadprzyrodzona, będąca przedmiotem kultu religijnego m.in. w judaizmie i chrześcijaństwie, której imię w języku polskim zapisywano zwykle jako Jahwe bądź Jehowa.
Czy wiesz że...? beta Zugot (hebr. הזוגות pary ) - w historii judaizmu 10 uczonych zgrupowanych w następujące po sobie pary. Należeli do faryzeuszy i wywarli wielki wpływ na kształtowanie się prawodawstwa żydowskiego opartego na Torze ustnej. Liczne ich sentencje, a także pewne anegdotyczne informacje dotyczące biografii zawarte zostały w Talmudzie. Dokładne daty ich życia i działalności nie są znane. W kolejności następują:
Tora - (hebr. תורה Tora - prawo, nauka, droga, dosł. nauczanie). W węższym znaczeniu - pięć pierwszych ksiąg Biblii (Pięcioksiąg, Pentateuch); w szerszym znaczeniu - cała Biblia hebrajska (Tora pisana, Tanach) oraz tradycja teologiczno-prawna judaizmu (Tora ustna).
Palestyna (łac. Syria Palæstina, hebr. פלשתינה lub פַּלֶסְטִינָה- [Palestina], arab. فلسطين - [Filasţiinu]) - kraina w Azji, we wschodniej części basenu Morza Śródziemnego.
Judaizm – religia monoteistyczna, której podstawą jest wiara w jednego Boga (osobowego, niepodzielnego, będącego bytem niematerialnym, bezcielesnym i wiecznym), będącego nie tylko Stwórcą świata, ale także jego stałym "nadzorcą", czy też "opiekunem". Bóg ten zawarł z ludem Izraela wieczyste przymierze, obiecując ochronę i pomoc w zamian za podporządkowanie się jego nakazom. Judaizm ukształtował się w II tysiącleciu p.n.e.; stanowi religię narodową Żydów. Jest też pierwszą religią abrahamową. Jej wyznawcy znajdują się na całym świecie, obecnie jest ich najwięcej w Stanach Zjednoczonych – 5,6 mln i Izraelu – 4,7 mln. Z judaizmu wywodzi się chrześcijaństwo.
Język hebrajski (hebr. עִבְרִית, trb. iwrit) – język z grupy kananejskiej języków semickich, należący do afroazjatyckiej rodziny językowej, zapisywany alfabetem hebrajskim. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
