Aleksander II Romanow - cesarz Wszechrusi

Wilhelm I Hohenzollern - cesarz niemiecki

Sojusz Trzech Cesarzy – porozumienie monarchów Imperium Rosyjskiego, Cesarstwa Niemieckiego i Austro-Węgier sformalizowane 22 października 1873, na mocy którego zobowiązywali się oni do wzajemnych konsultacji w razie rozbieżnych interesów, zachowania pokoju w Europie oraz szukania wspólnego rozwiązania w razie agresji państw trzecich.

Sytuacja po zjednoczeniu Niemiec

Początek lat 70. XIX wieku przyniósł zmiany w polityce Austro-Węgierskiej. Z urzędu ministra spraw zagranicznych odszedł hrabia Friedrich von Beust, rzecznik konfrontacji z Prusami w celu odzyskania przez Austrię czołowej pozycji w Rzeszy Niemieckiej. 8 listopada 1871 jego miejsce zajął Węgier, hrabia Gyula Andrássy, zwolennik ekspansji C. K. Monarchii na Bałkanach. Uważał on, że jedynym państwem, które mogłyby poprzeć taką politykę są właśnie zjednoczone przez Prusy Niemcy, do tej pory nieobecne w tym regionie. Zwrot ten spotkał się z życzliwą reakcją Niemiec, jako że przesunięcie wektora ekspansji austriackiej na południe odciągało dwór Habsburgów od prób powrotu do polityki niemieckiej. Dodatkowo kanclerz Rzeszy, książę Otto von Bismarck dostrzegał możliwość zajęcia pozycji mediatora pomiędzy Rosją, a Austro-Węgrami. Obawiał się także porozumienia Rosji z pokonaną Francją, w związku z czym już w 1871 podjął zabiegi dyplomatyczne mające dokonać zbliżenia między Berlinem a Petersburgiem. Austro-Węgry i Rosja wprawdzie rywalizowały ze sobą na Bałkanach, ale zbliżał je wspólny antagonizm względem Imperium Osmańskiego.

W lutym 1871 cesarz niemiecki Wilhelm I wysłał do cesarza Rosji Aleksandra II telegram, z wyrazami wdzięczności za postawę Rosji w wojnie z Francją. Tymczasem "Żelazny Kanclerz" wskazywał na wspólnotę interesów obu państw, zwłaszcza w kontekście sprawy polskiej. Starano się też podkreślać dobre relacje łączące Hohenzollernów z Romanowami.