Spoidło mózgowe przednie - Polski Serwis Naukowy

Schemat czołowego przekroju przez półkule mózgu, zaznaczone spoidło przednie

Spoidło przednie (łac. commissura anterior) – część mózgowia, jedno ze spoideł mózgu. Jest filogenetycznie starsze od spoidła wielkiego i prowadzi znacznie mniej włókien spoidłowych.

Układ komorowy (łac. systema ventricularis) – zbiór czterech przestrzeni wewnątrz mózgowia, w których wytwarzany jest płyn mózgowo-rdzeniowy, i z których następnie wydostaje się do przestrzeni podpajęczynówkowej, gdzie krąży, otaczając cały ośrodkowy układ nerwowy. Płyn ten wytwarzany jest z osocza krwi przez splot naczyniówkowy.

Jądro soczewkowate (łac. nucleus lentiformis lub nucleus lenticularis) - struktura ludzkiego mózgu położona w kresomózgowiu parzystym zbudowana z istoty szarej.

Budowa

Spoidło przednie widoczne jest w przedniej ścianie trzeciej komory mózgu. Z tego miejsca włókna spoidła biegną bocznie i nieco do przodu pod dolną powierzchnią jądra soczewkowatego (nucleus lentiformis). Część przednia spoidła (część węchowa, pars anterior s. olfactoria commissurae anterioris) kieruje się do węchomózgowia, część tylna (część płaszczowa, pars posterior s. palialis commissurae anterioris) biegnie do płata skroniowego i wchodzi w jądro soczewkowate, tworząc tzw. kanał Gratioleta. Na przekroju strzałkowym ma owalny kształt, wymiar wertykalny spoidła wynosi około 5 mm.

Mózgowie (łac. encephalon) – najważniejsza, centralna część ośrodkowego układu nerwowego u kręgowców (w tym u człowieka) znajdująca się w czaszce. Najważniejsze jego funkcje to sterowanie, nadzorowanie działania, homeostaza organizmu (m.in. częstość akcji serca, ciśnienie tętnicze krwi, równowaga wodno-elektrolitowa, temperatura ciała), a także wyższe funkcje nerwowe (funkcje poznawcze, popędowe, pamięć i uczenie się).

Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).

Bibliografia

Janina Sokołowska-Pituchowa (red.) Anatomia człowieka. Podręcznik dla studentów medycyny. Wyd. VII. PZWL 2005 ISBN 83-200-3185-0.