|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: Niestety, w bazie brak podobnych
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
Spojenie łonoweCzy wiesz że...? Kość łonowa (łac. os pubis) - parzysta kość wchodząca w skład miednicy. U człowieka posiada trzon i 2 gałęzie: górną i dolną. Gałąź górna łączy się z trzonem a gałąź dolna łączy się z kością kulszową. Chrząstkozrost (łac. synchondrosis) – połączenie ścisłe dwóch kości za pomocą tkanki chrzęstnej. Występuje głównie w kościach długich, między pierwszym żebrem a mostkiem. Wyróżniamy chrząstkozrosty włókniste np. krążki międzykręgowe, chrząstki na podstawie czaszki, chrząstki między kośćmi łonowymi (w spojeniu łonowym - symphysis pubica). Opis numeracji: 1. kość krzyżowa (os sacrum) 2. kość biodrowa (os ilium) 3. kość kulszowa (os ischii) 4. Kość łonowa (os pubis): a) gałąź górna (ramus superior) b) trzon (corpus) c) gałąź dolna (ramus sinferior) d) guzek łonowy (tuberculum pubicum) 5. spojenie łonowe (symphisis pubica) 6. panewka (kości biodrowej) (acetabulum) 7. otwór zasłonowy (foramen obturatorum) 8. kość guziczna (os coccygis) Kropkowana czerwona linia - kresa graniczna (linea terminalis) Spojenie łonowe (łac. symphysis pubica) – chrząstkozrost łączący obie kości łonowe miednicy. Staw (łac. articulatio) – ruchome połączenie między składnikami szkieletu (zewnętrznego lub wewnętrznego). Stawy występują u stawonogów (Arthropoda) oraz kręgowców (Vertebrata). U tych ostatnich stawy są określane, ze względu na specyficzną budowę, jako połączenia maziowe (juncturae synoviales). W stawach (tak jak w łożyskach wielu maszyn) największym problemem jest tarcie i dlatego powierzchnie stawowe pokryte są bardzo odporną na ścieranie chrząstką szklistą.
Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski). Spojenie łonowe tworzą powierzchnie spojeniowe (facies symphysialis) obu kości łonowych pokryte cienką warstwą chrząstki szklistej oraz znajdujący się pomiędzy nimi krążek międzyłonowy (dicus interpubicus), zbudowany z chrząstki włóknistej. Wewnątrz krążka może istnieć niewielka, szczelinowata jama. Kość miedniczna (łac. os coxae) – kość wchodząca w skład obręczy kończyny tylnej (dolnej) (łac. cingulum extremitatis posterioris), jest kością parzystą. Kości miedniczne łączą się ze sobą w części przedniej za pomocą spojenia łonowego (łac. symphysis pubica), w części tylnej łączą się z kością krzyżową kręgosłupa. Dwie kości miednicze i kość krzyżowa (łac. os sacrum) tworzą miednice (łac. pelvis). Patrz również złamanie miednicy.
Na brzegu górnym krążka biegnie więzadło łonowe górne (lig. pubicum superius), a na brzegu dolnym więzadło łukowate łonowe (lig. arcuatum pubis). Spojenie łonowe jest uważane za formę przejściową pomiędzy klasycznym chrząstkozrostem a stawem. Przypisy
Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |