Stanisław Łoza - Polski Serwis Naukowy

Stanisław Bartłomiej Łoza, herbu Korab (ur. 29 lipca 1888 w Starej Wsi, zm. 5 kwietnia 1956 w Warszawie) – podpułkownik Wojska Polskiego, historyk sztuki, bibliograf.

Zarys biografii

Do 1909 Łoza uczył się w prywatnym Gimnazjum św. Wojciecha w Warszawie, przed maturą wyjechał do Francji, gdzie studiował w Szkole Nauk Politycznych w Paryżu. Do Polski powrócił w 1913 i podjął pracę w Banku Spółdzielczym. Po wybuchu I wojny światowej opuścił bank i pracował najpierw z Zarządzie Kolei, a potem w Towarzystwie Opieki nad Zabytkami Przeszłości. W tym czasie opracował I wydanie swego Słownika architektów. Od lipca 1917 był referentem w ówczesnym Ministerstwie Rolnictwa.

Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie – muzeum w Warszawie, prezentujące zbiory poświęcone historii wojskowości, oraz historii Polski, zlokalizowane przy Al. Jerozolimskich 3. Jest ono drugim co do wielkości muzeum Warszawy.

Herb (nazwa przyjęta z niem. Erbe) – znak rozpoznawczo-bojowy, wywodzący się z symboliki heroicznej lub znaków własnościowych, od XII w. ustalany według ścisłych reguł heraldycznych, pełniący funkcję wyróżnika osoby stanu rycerskiego, później szlacheckiego, także rodziny, rodu, organizacji kościelnej, mieszczańskiej bądź cechu rzemieślniczego, korporacji, miasta, jednostki podziału terytorialnego lub państwa.

W latach 1919–1929 służył – pełniąc różne funkcje – w Wojsku Polskim, m.in. od 1921 był kierownikiem podreferatu orderów i odznaczeń gabinetu Ministra Spraw Wojskowych, a od 1929 pracował w stopniu kapitana (zweryfikowany ze starszeństwem z 1 grudnia 1920 w korpusie oficerów administracji, dział kancelaryjny) w Wojskowym Instytucie Naukowo-Wydawniczym. W stanie spoczynku od 1929, przeszedł do Zarządu Głównego Związku Kombatantów, gdzie pracował jako kierownik biura zarządu.

Major – stopień oficerski używany w armiach wielu krajów. W wojsku polskim jest to stopień niższy od podpułkownika, wyższy od kapitana. Major wchodzi w skład korpusu oficerów starszych, natomiast w okresie międzywojennym – w skład korpusu oficerów sztabowych. Odpowiednikiem majora w marynarce wojennej jest komandor podporucznik a w policji podinspektor Policji.

Podpułkownik (ppłk) – stopień oficerski. W Wojsku Polskim bezpośrednio poprzedzający pułkownika, a powyżej stopnia majora. Jest zaliczany w skład korpusu oficerów starszych, natomiast w okresie międzywojennym – w skład korpusu oficerów sztabowych.

W kampanii wrześniowej 1939 kierował kancelarią sztabu Armii "Poznań". Wzięty do niewoli niemieckiej, przebywał do stycznia 1945 w oflagu. Po kapitulacji III Rzeszy powrócił do Polski, wstąpił w stopniu kapitana do LWP i otrzymał posadę w Muzeum Wojska Polskiego, potem już jako major pracował w departamencie personalnym MON. Następnie, tak jak większość byłych oficerów II RP, został usunięty z wojska. Zwolniono go w 1947 w randze podpułkownika.2011-11 Pod koniec życia pracował w Biurze Ochrony Zabytków oraz Instytucie Urbanistyki i Architektury.

Wojsko Polskie – ogólna nazwa polskich sił zbrojnych stanowiących: formacje zbrojne państwa polskiego, zorganizowanych wojsk Polaków na terytorium dawnego państwa polskiego, zorganizowanych wojsk Polaków niebędących częścią struktury państwa polskiego, działających poza terytorium Polski.

Obóz koncentracyjny - miejsce przetrzymywania, zwykle bez wyroku sądu, dużej liczby osób uznawanych z różnych powodów za niewygodne dla władz. Służyć może różnym celom: od miejsca czasowego odosobnienia osób, wobec których zostaną podjęte później inne decyzje, poprzez obóz pracy przymusowej, czyli de facto niewolniczej, aż po miejsce fizycznej eksterminacji.

Rodzina

Stanisław Łoza poślubił Helenę Marię Marconi (zm. 1952), córkę Władysława, wnuczkę Antoniego Kolberga i Henryka Marconiego. Łozowie mieli trzech synów i jedną córkę. Syn Andrzej Ludwik (ur. 1919) zaginął po 1944, zaś Jan Tadeusz (ur. 1924) zmarł w obozie koncentracyjnym Natzweiler-Struthof.

Order Białego Lwa (cz.: Řád bilého lva) – najwyższe odznaczenie Republiki Czeskiej, kontynuujące tradycję orderu czechosłowackiego o takiej samej nazwie, utworzonego w roku 1922 jako odznaczenie dla zasłużonych cudzoziemców. Order ten nadawany jest przez prezydenta Czech (obecnie i własnym obywatelom i cudzoziemcom) za znamienite zasługi dla Republiki Czeskiej.

Henryk Marconi (ur. 7 stycznia 1792 w Rzymie, zm. 21 lutego 1863 w Warszawie) – polski architekt włoskiego pochodzenia, od 1822 w Polsce, jeden z najwybitniejszych i najbardziej płodnych polskich architektów pierwszej połowy XIX wieku.