|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Bitwa graniczna z Niemcami została przegrana w ciągu kilku pierwszych dni. 3 września Wielka Brytania i Francja wypowiedziały wojnę III Rzeszy. Konflikt z Polską przekształcił się tym samym w wojnę światową. Wybuch wojny w krótkim cz... Bitwa nad Niemnem, rozegrana pod koniec września 1920 r., ostatecznie przypieczętowała polskie zwycięstwo w wojnie z bolszewicką Rosją, potwierdzając militarne zdolności marszałka Józefa Piłsudskiego. Po klęsce pod Wa... W dniach 13-15 sierpnia 1920 r. na przedpolach Warszawy rozegrała się decydująca bitwa wojny polsko-bolszewickiej. Określana mianem "cudu nad Wisłą" i uznawana za 18. przełomową bitwę w historii świata zadecydowała o... Wtorkowy poranek 15 lipca 1410 roku był chłodny. Po całonocnej ulewie pozostał tylko niewielki deszcz. Wiatr był na tyle silny, że zrezygnowano z rozstawienia królewskiego namiotu kaplicznego. Na trzeci sygnał trębacza, 40-tysięczna armia polsko-litewska dosiadła... Bitwa pod Grunwaldem - jedna z największych wiktorii oręża polskiego - nie przyniosła równie znamienitych owoców politycznych. Choć było o niej głośno w całej Europie, niewykorzystanie zwycięstwa z 1410 r. okazało się w perspektywie następnych wieków tragiczne. Geneza ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Stanisław KrzeczowskiCzy wiesz że...? Chanat Krymski (Qırım Hanlığı) – historyczne państwo feudalne na Półwyspie Krymskim, istniejące od XV do XVIII wieku, pod panowaniem tatarskich chanów. Wojna polsko-szwedzka 1626-1629 to ciąg starć polsko-szwedzkich w latach 1626-1629 o ujście Wisły, która przyniosła spustoszenie Pomorza i Kujaw. Wojna ta, będąca kontynuacją wojny polsko-szwedzkiej 1621-1626, zakończyła się 6-letnim rozejmem altmarskim, zawartym 26 września 1629 r. 
 Stanisław (Michał) Krzeczowski (lub Krzyczewski) (? - 3 sierpnia 1649) - szlachcic polski, dowódca kozacki i rotmistrz husarski. Stanisław Koniecpolski herbu Pobóg (ur. 9 lutego 1591[1] , zm. 11 marca 1646) – książę (od 1637), hetman wielki koronny od 1632, hetman polny koronny od 1618, kasztelan krakowski od 1633, wojewoda sandomierski od 1625, starosta żarnowiecki od 1611 i wieluński od 1607. Syn wojewody sieradzkiego Aleksandra. Jeden z największych wodzów I Rzeczypospolitej. Zwycięzca spod Martynowa (1624), Hamersztynu (1627), Trzciany (1629), Ochmatowa (1644).
Bitwa nad Żółtymi Wodami – pierwsza bitwa powstania Chmielnickiego, stoczona między wojskami polskimi, a Kozakami, w dniach 29 kwietnia-16 maja 1648 r. nad uroczyskiem Żółte Wody. Jako rotmistrz chorągwi husarskiej (chorągiew husarska koronna Stanisława Krzeczowskiego) służył w latach 1627-1629 podczas wojny ze Szwecją pod komendą hetmana wielkiego koronnego Stanisława Koniecpolskiego. W 1638 roku wziął udział w stłumieniu powstania kozackiego. W 1643 roku stanął na czele Pułku Czehryńskiego Kozaków rejestrowych. Rok później wziął udział w bitwie z tatarską armią Tuhaj-beja pod Ochmatowem. W 1647 roku ułatwił pisarzowi wojska zaporoskiego Bohdanowi Chmielnickiemu ucieczkę na Zaporoże. W 1648 roku w bitwie pod Żółtymi Wodami Krzeczowski dostał się do niewoli tatarskiej. Zaprzyjaźniony z nim Chmielnicki wykupił go i przekonał, by przyłączył się do powstania. Po przyłączeniu się do powstańców przyjął prawosławie i został pułkownikiem kijowskim, przyjął nowe imię, Michał. W lipcu 1649 roku mianowany hetmanem nakaźnym stanął na czele armii liczącej 10 000 żołnierzy. Na czele tej armii ruszył przeciwko armii litewskiej Janusza Radziwiłła. W bitwie pod Łojowem jego armia została rozbita, a on sam śmiertelnie ranny dostał się do niewoli, w której zmarł. Uważany jest za najwybitniejszego dowódcę kozackiego po Bohdanie Chmielnickim. Janusz Radziwiłł (młodszy) herbu Trąby (ur.12 grudnia 1612, w Popieli, zm. 31 grudnia 1655, w Tykocinie) – hetman wielki litewski od 1654, wojewoda wileński od 1653, starosta generalny żmudzki i hetman polny litewski od 1646, podkomorzy wielki litewski od 1633, starosta kamieniecki, kazimierski, sejwejski.
Tuhaj-bej (Toğay bey, ukr. Тугай-бей, ros. Тугай-бей), właściwie Arğın Doğan Toğay bey (? – zm. w czerwcu 1651) – przywódca polityczny i wojskowy Tatarów krymskich. LiteraturaBohdan Zenobi Chmielnicki (ukr. Богдан Теодор Зиновій Хмельницький, ur. 27 grudnia 1595 najprawdopodobniej w Czehryniu koło Kijowa, zm. 6 sierpnia 1657 w Czehryniu, pochowany w Subotowie) – hetman zaporoski, przywódca powstania kozackiego przeciwko Rzeczypospolitej w latach 1648-1654, bohater narodowy Ukrainy.
Kryczewski - polski herb szlachecki, według K. Niesieckiego i J. Ostrowskiego odmiana herbu Radwan. Według S. Uruskiego autorzy ci nazywają go odmianą mylnie.
Czy wiesz że...? beta Pułk Czehryński (Чигиринський полк) - jednostka podziału administracyjno-terytorialnego i wojskowego Hetmańszczyzny, istniejąca w latach 1643-1714. Miastem pułkowym był Czehryń.
Powstanie Chmielnickiego – powstanie w latach 1648-1655 kozactwa i chłopstwa ukraińskiego pod przywództwem hetmana kozackiego Bohdana Chmielnickiego przeciwko szlachcie polskiej.
Bitwa pod Łojowem odbyła się 31 lipca 1649 r. w koło Łojowa, ok. 50 km od Czernihowa, podczas powstania Chmielnickiego. Wojska litewskie pod dowództwem Janusza Radziwiłła pokonały tu kozackie wojska pułkowników Podbajły i Krzeczowskiego.
Wielkie Księstwo Litewskie (WKL, lit. Lietuvos Didžioji Kunigaikštystė, białorus. Вялікае Княства Літоўскае/Wialikaje Kniastwa Litoŭskaje, ukr. Велике Князівство Литовське/Wełyke Kniaziwstwo Łytowśke, ros. Великое Княжество Литовское/Wielikoje Kniażestwo Litowskoje, rus. Великое князство Литовское, Руское, Жомойтское и иных, łac. Magnus Ducatus Lituaniae) – państwo obejmujące ziemie (od morza do morza, od Bałtyku po Morze Czarne) dzisiejszej Litwy, Białorusi, północno-wschodniej Polski i większej części Ukrainy, zachodnich kresów Rosji od XIII w. do 1795.
Husaria – polska jazda narodowego autoramentu[1], znana z wielu zwycięstw formacja kawaleryjska Rzeczypospolitej, obecna na polach bitew od początków XVI do połowy XVIII wieku. Była wykorzystywana do przełamywania sił nieprzyjaciela poprzez zadawanie rozstrzygających uderzeń w postaci szarż, które w najważniejszym okresie jej istnienia kończyły się zazwyczaj zwycięstwami.
Hetman wielki koronny – z urzędu minister Korony Królestwa Polskiego. Dowódca wojsk zaciężnych, potem komputowych koronnych, czyli armii polskiej. Jeden z dwóch od czasów unii Polski z Litwą najwyższych zwierzchników wojskowych na ziemiach Rzeczypospolitej Obojga Narodów – drugim był hetman wielki litewski, który był dowódcą wojsk Wielkiego Księstwa Litewskiego, czyli armii litewskiej. Wzajemny stosunek prawny obu ministrów opisano w haśle: hetman wielki litewski.
Bitwa pod Ochmatowem miała miejsce 30 stycznia 1644 r. Hetman wielki koronny Stanisław Koniecpolski oraz Jeremi Wiśniowiecki pobili w niej przeważające siły tatarskie Tuhaj-beja. Niedobitki wyciął komisarz wojska zaporoskiego Mikołaj Zaćwilichowski nad rzeką Sinuchą. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
