Stanisław Sinkowski - Polski Serwis Naukowy

Stanisław Sinkowski (ur. 3 stycznia 1890 w Sanoczku, zm. 20 października 1942) – ksiądz dziekan Wojska Polskiego.

Uczęszczał do gimnazjum w Sanoku, potem studiował teologię w Przemyślu. Będąc klerykiem w Seminarium Duchownym w Przemyślu prowadził akcję niepodległościową w podprzemyskich wsiach: Kuńkowce i Ostrów, organizował koła amatorskie, przedstawienia, odczyty i naukę musztry. 29 czerwca 1913 roku przyjął święcenia w Przemyślu.

Polskie Siły Zbrojne – zorganizowane formacje wojskowe, utworzone jesienią 1939 poza granicami Polski, na podstawie międzysojuszniczych umów podpisanych przez Wielką Brytanię i Francję. Polskimi Siłami Zbrojnymi dowodził Naczelny Wódz.

Order Virtuti Militari (. Ustanowiony przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego 22 czerwca 1792 dla uczczenia zwycięstwa w bitwie pod Zieleńcami, po rozpoczęciu wojny polsko-rosyjskiej przeciwko konfederacji targowickiej, w obronie Konstytucji 3 Maja.

1 lipca 1917 r. został powołany do służby w Cesarskiej i Królewskiej Armii w charakterze kapelana polowego (niem. feldsuperior). Od 1 września 1917 roku do 27 października 1918 roku służył w Batalionie Zapasowym 90 Pułku Piechoty w Jiczynie . Był kapelanem w szpitalach polowych w okręgu Litomierzyce na terenie Czech.

Lubaczów (ukr. Любачів, ros. Любачев) – miasto i gmina w południowo-wschodniej Polsce, w województwie podkarpackim, w powiecie lubaczowskim, położone na Płaskowyżu Tarnogrodzkim, u ujścia rzeczki Sołotwy do Lubaczówki, blisko granicy państwa z Ukrainą.

Odznaczenie – honorowe wyróżnienie o określonym znaku (krzyż, medal, gwiazda) nadawane za szczególne zasługi lub wybitne osiągnięcia w różnych dziedzinach pracy zawodowej lub społecznej, za akty odwagi i poświęcenia, w celu upamiętnienia wydarzeń, udziału w wojnie itp.

W październiku 1918 roku w Jarosławiu uczestniczył w przekształcaniu Batalionu Zapasowego 90 Pułku Piechoty w Jiczynie na oddział Wojska Polskiego, późniejszy 14 Pułk Piechoty. W szeregach tego pułku wyruszył na front polsko-ukraiński. W grudniu 1918 roku z 3 kompanią podczas walk pod Lubaczowem szedł w tyralierze z atakującymi żołnierzami, opatrywał i wynosił rannych, pomagał strzelającym, wygłaszał przemówienia zagrzewając żołnierzy do walki i służył jako kapłan. Jako kapelan 14 pp walczył na wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się w walkach, w pierwszej linii nad Sanem. Koło stacji kolejowej Białokorowicze konno udał się do oddziału atakującego, aby żołnierzom dodać animuszu. Dwukrotnie był przedstawiany do odznaczenia Krzyżem Virtuti Militari (za walki w 1918 i w 1920 roku), który otrzymał w 1921 roku. Za udział w wojnie polsko-ukraińskiej w 1918 roku otrzymał Krzyż Walecznych. Od 15 lipca 1921 roku był kapelanem Garnizonu Starogard, od września tego roku w stopniu starszego kapelana, został mianowany proboszczem Syberyjskiej Dywizji Piechoty. 15 listopada objął stanowisko kierownika Rejonu Duszpasterstwa Toruń i proboszcza kościoła pw. Św. Katarzyny, a od kwietnia 1924 roku - kierownika Rejonu Duszpasterstwa Katowice i proboszcza parafii garnizonowej w Katowicach. Tam w latach 1930-1933 zbudował kościół garnizonowy św. Kazimierza Królewicza. Na stopień proboszcza awansował ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 r. W 1934 r. mianowany został dziekanem Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu. We wrześniu 1939 r. został delegatem biskupa polowego WP Józefa Gawliny w Kwaterze Głównej Naczelnego Wodza. Po kampanii wrześniowej został internowany w Rumunii, w obozie Babadag. Później w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie w Anglii. Od lutego 1942 r. był szefem duszpasterstwa I Korpusu Polskiego. Zmarł 20 października 1942 w Anglii.

Przemyśl (ukr. Перемишль, ros. Перемышль, niem. Prömsel, czes. Přemyšl, łac. Praemislia) – miasto w województwie podkarpackim nad Sanem, liczące 66 389 mieszkańców (XII 2009), co czyni je drugim pod względem ludności miastem województwa podkarpackiego.

Ksiądz – współcześnie duchowny chrześcijański. W Kościele katolickim oraz Kościołach prawosławnych potoczne określenie prezbitera, czyli osoby której udzielone zostały stosowne święcenia kapłańskie albo osoba, której w Kościołach protestanckich powierzono urząd kościelny poprzez ordynację.

Ordery i odznaczenia

Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari

Krzyż Walecznych

Bibliografia

Wanda Roman, Kapelani wojskowi - bohaterowie wojny polsko-sowieckiej 1919-1920, Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej Nr 18, Centralne Archiwum Wojskowe, Warszawa 1995

Franciszek Mientki, Bóg i Ojczyzna. Wspomnienia kapelana Wojska Polskiego, Instytut Prasy i Wydawnictw "Novum", Warszawa 1987, wyd. II